Το φάντασμα του Πρίγκηπα Γελαστρόνι

Αν είμαστε έτσι καλά…

2011-12-27T11:01:00.000+02:00

Η χρονιά μου ήταν φαντάζομαι πάνω κάτω παρόμοια με των περισσοτέρων: αρκετές απογοητεύσεις, στενοχώριες, άγχη, προβλήματα υγείας, ακόμη και απώλειες. Βλέπω κόσμο γύρω μου απελπισμένο, που έχει χάσει τη λάμψη του, που περπατά σκυφτός μουρμουρίζοντας μονίμως για τους φόρους, την αχαρακτήριστη πολιτική κατάσταση, την καθημερινή του αγωνία για το τι θα μας συμβεί την επόμενη μέρα. Βλέπω όμως και κόσμο που μέχρι τώρα δε σήκωνε καν το κεφάλι του να δει τον διπλανό του στα φανάρια πηγαίνοντας στη δουλειά, να χαμογελά με κατανόηση από το δίπλα τζάμι. Βλέπω συναδέλφους μου να πηγαινοέρχονται μαζί στο σχολείο για να γλιτώσουν βενζίνη και να γίνονται παρέα, βλέπω ανθρώπους να μαζεύονται για φαγητό όλοι μαζί στο σπίτι από το να πάνε σε μια απρόσωπη καφετέρια, ανθρώπους να φτιάχνουν τα φετινά χριστουγεννιάτικα δώρα από το να τα αγοράσουν από ένα μεγάλο πολυκατάστημα. Νομίζω ότι όλη αυτή η κρίση, που μας έχει γεμίσει θυμό, κατήφεια και άγχος, κατά έναν περίεργο τρόπο μας έφερε και λίγο πιο κοντά. Μας έκανε να θυμηθούμε πως όταν κάποιος μας λέει «να είσαι καλά», εννοεί πραγματικά καλά, κάτι που είχαμε ξεχάσει μάλλον. Φέτος λοιπόν δεν έχει απολογισμό, όσα θέλω να πω τα συνοψίζουν οι παρακάτω στίχοι:

Αν είμαστε έτσι καλά, μ’ αυτή την αγάπη, που πότε σωπαίνει και πότε μιλά…

Μπορούμε να μπούμε σε πλοία και τραίνα, να δούμε πολλά ή κανένα…

Αν είμαστε έτσι γεροί, και νιώθουμε ωραία, που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί…

Υπάρχει ένας χρόνος στ’ αλήθεια μεγάλος, να ζει για τον έναν ο άλλος…

Αν είμαστε έτσι ζεστά, και κάνουμε αστεία, στη μέση του δρόμου, στον κόσμο μπροστά…

Δεν ξέρω τι άλλο μπορούσα να ελπίζω, θα χάσω είχα πει, μα κερδίζω…

Για την επόμενη χρονιά λοιπόν η μοναδική μου ευχή είναι να είστε ΕΤΣΙ καλά.

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά.

I am a lion, hear me roar! :-)

2011-09-25T12:10:00.015+03:00

Μια θεματική ενότητα που πάντα συναρπάζει τα παιδιά, ειδικά τα μικρότερα σε ηλικία, είναι αυτή στην οποία διδάσκονται τα ζώα. Οι ιδέες είναι πραγματικά ανεξάντλητες, και εγγυώνται τη διασκεδαστική εκμάθηση αλλά και… διδασκαλία. Η συγκεκριμένη ενότητα προσφέρεται για χρήση υλικού που ξυπνά σχεδόν όλες τις αισθήσεις των παιδιών, στοιχείο που βοηθά στην καλύτερη κι ευκολότερη αφομοίωση των νέων λέξεων.

A unit that fascinates all children, especially the younger ones, is the one that teaches animals. There are virtually endless ideas and possibilities that guarantee both fun learning and… teaching. This unit also favors usage of materials that appeal to almost all the senses, something that helps better and easier learning of the new vocabulary.

Για να δώσετε στα παιδιά μια πρώτη γεύση της νέας ενότητας, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε καρτέλες με τα ζώα, λέγοντας το όνομά τους στα αγγλικά, με τον κατάλληλο τόνο. Εγώ προτίμησα να παρουσιάσω ανακατεμένα τα άγρια με τα οικόσιτα ζώα, γιατί με βοήθησε στην τελευταία δραστηριότητα της ενότητας. Αφού έχετε κάνει μια πρώτη γνωριμία με τις νέες λέξεις, μπορείτε να συνδυάσετε τα ζώα με τον ήχο τους. Θα σας εξυπηρετήσει ένα παιχνίδι βρεφικής ηλικίας που παράγει ήχους διάφορων ζώων με το πάτημα του κατάλληλου κουμπιού, ή ένα cd με ηχογραφημένες φωνές ζώων. Αρχικά, μοιράστε τις καρτέλες με τις εικόνες των ζώων, ώστε αν κάποιος μαθητής δε θυμάται το όνομα του ζώου στα αγγλικά, να σηκώσει απλά την καρτέλα του όταν ακούσει τον ήχο. Έτσι κανείς δε θα αισθάνεται ντροπή που δε θυμάται τη λέξη, γιατί θα μπορεί να συμμετέχει στο παιχνίδι. Με αυτό τον τρόπο επιτρέπουμε σε κάθε μαθητή να προχωρήσει στο στάδιο παραγωγής λόγου με το δικό του ρυθμό, και μόνο όταν αισθάνεται εκείνος έτοιμος. Μέσω της συχνής επανάληψης, σιγά σιγά όλοι θα θυμούνται τουλάχιστον το ζωάκι του οποίου την καρτέλα είχαν. Παίζουμε το παιχνίδι αρκετές φορές, ώστε οι καρτέλες να εναλλάσσονται, και ο κάθε μαθητής να έχει μάθει τουλάχιστον τρία ζώα μέχρι το τέλος του μαθήματος. Μαθαίνουμε επίσης να τραγουδάμε το τραγουδάκι “Old McDonald had a farm”, που συνδέει τα ζωάκια της φάρμας με τους ήχους τους.

In order to give your learners a first taste of this unit, you can use animal flashcards, saying the name of the animal in the appropriate tone in each case. I prefer presenting wild and domestic animals altogether, because it helps a lot in my last session of this unit. After having introduced the new vocabulary, you can combine animals with the sound they make. A preschool toy producing various animal sounds or a cd with animal sounds can help you with this task. First give out the animal flash cards, so that in case a student does not remember the name of the animal in English, he / she can lift her flashcard and still win in the game. That way, no one will be embarrassed for not remembering the new words, and they will move to the production stage whenever they are ready and confident. Through repetition everyone will at least remember the name of the animal they had on their flashcard. We pay this game several times, making sure we rotate the flashcards, so that every student knows at least three animals by the end of the lesson. We also learn the song “Old Mc Donald had a farm”, which combines animals with the sounds they make.

Στο επόμενο μάθημα, φτιάχνουμε μαριονέτες από κάλτσες. Εξυπηρετεί καλύτερα να έχει ετοιμάσει ο δάσκαλος τα κομμάτια κάθε μαριονέτας, και να τα έχει βάλει μέσα στην κάθε κάλτσα. Οι οδηγίες και τα υλικά είναι πολύ απλά. Εγώ χρησιμοποίησα παλιές κάλτσες σε διάφορα χρώματα, παλιά περιοδικά, το φθηνότερο γκρι χαρτόνι, μερικά κομμάτια felt, ένα πιστόλι σιλικόνης και… πολύ φαντασία.

Ο στόχος είναι να δείξουμε στα παιδιά πως μπορούμε να ανακυκλώσουμε υλικά που δε χρειαζόμαστε, και να δώσουμε ερεθίσματα στην αίσθηση της αφής, που θα τα κάνουν να θυμούνται τις λέξεις ευκολότερα. Για παράδειγμα η «γούνα» της μαριονέτας-γάτας είναι μαλακή, ενώ τα λευκά χαρτονένια δόντια του καρχαρία μυτερά. Τα πρώτα δέκα λεπτά του μαθήματος αφήνουμε τα παιδιά να μαντέψουν τι ζώο έτυχε στον καθένα, κοιτάζοντας τα κομμάτια του.

Αν έχει προηγηθεί το μάθημα με τα μέρη του σώματος και των χρωμάτων, τους προτρέπουμε να χρησιμοποιήσουν το λεξιλόγιο που έχουν ήδη μάθει, για παράδειγμα «big grey ears,two big white teeth,maybe it’s a mouse”. Έπειτα κολλάμε μαζί τους τα κομμάτια και αποκαλύπτεται τι ζώο έχει ο καθένας. Τους ζητούμε να μιμηθούν τη φωνή του ζώου τους και να πουν το όνομά του στα αγγλικά.

In our next lesson, we make sock puppets. It is more convenient for the teacher to prepare the parts of every puppet from home, and place them into each sock. The instructions and the materials you need are really simple. I used old socks in various colours, old magazines, the cheapest grey carton I could get my hands on, some pieces of felt, a hot glue pistol and… a lot of imagination.

Our aim is to show our children how they can recycle materials they do not need, and stimulate their sense of feel, so that they remember the new words more easily. For example, the “fur” of the cat-puppet is soft, while the white carton teeth of the shark are pointed.

For the first ten minutes we let the students guess what animal they have in their hands, by looking at its pieces. If they already know the body parts and colours, we encourage them to use the vocabulary to describe what they see, e.g. “big grey ears, two big white teeth, maybe it’s a mouse”. Then, we put the puppets together, and we see what animal each student has. We ask them to mimic their animal’s voice and say its name in English.

Την επόμενη διδακτική ώρα, παίζουμε το παιχνίδι με τα ονόματα των ζώων, που παίξαμε με τις καρτέλες στο πρώτο μάθημα, αλλά με τις μαριονέτες μας αυτή τη φορά. Τα ζωάκια πηγαίνουν για ύπνο, και πρέπει να πεταχτούν μόλις ακούσουν το όνομά τους στα αγγλικά. Παίζουμε αρκετές φορές, εναλλάσσοντας τις μαριονέτες και τους μαθητές, ενώ μπορούμε να βάζουμε το νικητή κάθε γύρου να φωνάζει τα ζωάκια στον επόμενο γύρο.

Στη συνέχεια, ο δάσκαλος περιγράφει ένα ζωάκι, και το παιδάκι που έχει τη μαριονέτα πρέπει να μαντέψει αν μιλά για το δικό του, και να το σηκώσει. Με αυτή τη δραστηριότητα ανακυκλώνεται το λεξιλόγιο που έχουν ήδη μάθει, όπως τα επίθετα, τα μέρη του σώματος, τα χρώματα και οι αριθμοί.

In our next session, we play the game with the animal names that we played in our first lesson, but this time we use our puppets instead of flashcards. The animals pretend to go to sleep, and they have to pop up every time they hear their name. We play several times, rotating the puppets and the students, while we can have the winner of each round call the animals in the next round.

Next, the teacher describes an animal, and the student who has the puppet must guess if it is his, and “wake it up”. That way we recycle the vocabulary they have already learned, like adjectives, body parts, colours and numbers.

Στο τελευταίο μάθημα διαβάζουμε στην τάξη το βιβλίο “Dear Zoo”. Τα παιδιά μαντεύουν τι ζώο κρύβεται μέσα σε κάθε κουτί, και μιμούνται με κινήσεις πόσο μεγάλο, άγριο κτλ. είναι. Επίσης απαντούν σε ερωτήσεις που αφορούν το χρώμα του ζώου, τι του αρέσει να τρώει, που ζει, κτλ. Το συγκεκριμένο βιβλίο κάνει πάταγο κάθε φορά που το διαβάζουμε, ενώ σαν επιπλέον δραστηριότητα μπορούμε να παίξουμε μαντεύοντας μπερδεμένα τα ζωάκια που είναι στο κάθε κουτί.

In our last lesson, we read “Dear Zoo” in class. The students guess what animal is hidden in each box, and imitate by gestures how big, fierce, etc. it is. They also answer questions regarding the colour of the animal, where it lives, what it likes eating,etc. This particular book is a smash every time we read it,and as an extra activity we can play a game guessing what animal is in every box, in mix order.

Head, shoulders, knees and toes!

2011-09-17T19:03:00.006+03:00

Την περασμένη χρονιά είχα την τύχη και τη χαρά να δουλέψω σε ένα Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο στην Κάλυμνο, το οποίο λειτουργούσε σύμφωνα με το ενιαίο αναμορφωμένο πρόγραμμα. Για όσους δε γνωρίζουν σχετικά, αυτό σημαίνει ανάμεσα σε πολλά άλλα, ότι οι μαθητές διδάσκονται Αγγλικά από την πρώτη δημοτικού. Όταν μου πρότειναν να αναλάβω τη διδασκαλία των μικρών τάξεων, ενθουσιάστηκα αλλά συνάμα αγχώθηκα, γιατί από τη μία πάντα προτιμούσα να διδάσκω παιδιά μικρότερης ηλικίας, αλλά από την άλλη ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα, καθώς δεν υπήρχε υλικό, κατευθυντήριες γραμμές, και εν ολίγοις ουσιαστικά έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν. Κοιτάζοντας πίσω, πιστεύω ότι η χρονιά αυτή ήταν από τις πιο σημαντικές και δηιουργικές για μένα. Καταφέραμε τόσα πολλά, φυσικά με την αμέριστη συμπαράσταση των γονέων, των συναδέλφων, και πάνω από όλα των μαθητών. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή παραμένει κατά τη γνώμη μου η εικόνα ενός μικρού παιδιού που όταν ήρθε στο σχολείο δεν ήξερε καν το αγγλικό αλφάβητο, να σε αγκαλιάζει και να σου λέει “Bye bye miss,see you in September!” τον Ιούνιο. :-)

Με τη σκέψη ότι φέτος πολλοί συνάδελφοι θα ήρθαν στην ίδια θέση που ήμουν εγώ πέρυσι, σκέφτηκα να παρουσιάσω μερικές θεματικές ενότητες που δουλέψαμε με τα πρωτάκια και τα δευτεράκια μου. Πάρτε ιδέες, υλικό, ή απλά μια μικρή γεύση του πόσο καλά περάσαμε τη χρονιά που πέρασε.Τα συγκεκριμένα posts θα μεταφράζονται και στα αγγλικά, καθώς αρκετοί συνάδελφοι στο εξωτερικό ενδιαφέρονται για νέες ιδέες. ;-)

Παραθέτω πάντα τις πηγές του υλικού που χρησιμοποίησα, παρόλα αυτά αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη διαδικασία, το πλάνο μαθήματος, ή οτιδήποτε άλλο, στείλετέ μου ένα e-mail,θα χαρώ πολύ να βοηθήσω όπως μπορώ. Oι φωτογραφίες και τα video αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του 2^ου Δημοτικού Σχολείου Καλύμνου, κι ευχαριστώ πολύ το Διευθυντή, κ. Γιάννη Θεοφιλίδη, που μου επέτρεψε να τα χρησιμοποιήσω.

Last year I had the honour and joy to work in an Experimental Elementary school in the island of Kalymnos, that was in full accordance with the unified reformed daily schedule. For those of you who are not familiar with the educational system in Greece, it means among others, that students are being taught English from the first grade. When I was first offered this post, I was excited but also worried ,since I have always loved teaching young children, but it was also a big challenge, without feedback, materials and guidelines, in other words I had to start from zero point. Looking back, I believe this year was one of the most important and creative ones for me. We managed to do and learn so many things, of course with the parents’, my colleagues’ and most of all my students’ support. The biggest reward for me is watching a child that, coming to school didn’t even know the English alphabet, hugging you and saying “Bye bye miss, see you in September!” in June. J

Thinking that many of my colleagues are in the same position I was last year, I thought of presenting some of the units my first and second grade students have worked on throughout our school year. Share ideas, materials, or just have a small taste of the good times we’ve had. These posts will be translated in English as well, as many foreign teachers are interested in this material. ;-)

I always site my sources, but in case you want more information, details, etc. feel free to contact me by e-mail, I will be more than happy to help in any way I can. The copyright of the photos and the videos belongs to the 2^nd Primary School of Kalymnos, and I thank the Principal, Mr.John Theofilidis, for allowing me to use them.

Body parts

Mια ενότητα την οποία βρήκα πολύ διασκεδαστική και εγώ και οι μαθητές μου, που πέρυσι φοίτησαν στην πρώτη και τη Δευτέρα Δημοτικού, ήταν αυτή στην οποία μάθαμε τα μέρη του σώματος. Όταν έχει να κάνει κάποιος με παιδιά τόσο μικρής ηλικίας, είναι σημαντικό να έχει κατά νου ότι πρέπει να εναλλάσσει σε τακτά χρονικά διαστήματα τις δραστηριότητες, γιατί βαριούνται εύκολα, και να μη «μπουκώνει» πολύ το κάθε μάθημα, γιατί κουράζονται επίσης εύκολα. Κατά τη γνώμη μου πρέπει επίσης να δείχνει στα παιδιά συνεχώς πως μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα που μαθαίνουν, εξάλλου αυτός είναι και ο λόγος που τη διδάσκονται, κι όχι για να κρεμάσουν ένα πτυχίο στον τοίχο.

A unit both my first and second grade students and I had a lot of fun with, was body parts. When a teacher has a group of such young learners, it is important to keep in mind that there should be a variety of activities, because they are easily bored, but not to fill the lesson up with too many of them, because they get tired very quickly. In my opinion, a teacher should also try to constantly remind and show his/her students how they can use all this new knowledge, after all, this is the reason for learning a foreign language, and not in order to hang another certificate on the wall.

Αρχικά έδειξα στα μικρά μου τα μέρη του σώματος και τους ζήτησα να επαναλαμβάνουν μετά από μένα. Φρόντισα να λέω τις λέξεις αργά και καθαρά, και να τονίζω τη σωστή προφορά τους σε όποιον δυσκολευόταν. Επίσης βοήθησε πολύ η κίνηση κάθε μέλους με συγκεκριμένο τρόπο, και ο συνδυασμός της με τον ήχο της λέξης. Για παράδειγμα λέγοντας αργά “arm” ενώ περνούμε το άλλο μας χέρι από πάνω του, και χτυπώντας παλαμάκια λέγοντας κοφτά “hands”, βοηθά τα παιδιά να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ χεριού και παλάμης, ποδιού και πατούσας κτλ. Μετά από μερικές επαναλήψεις, προχώρησα στο πρόσωπο, όπου πάλι με συνδυασμό κίνησης και ήχου λέξης, έδειξα τα μάτια, τη μύτη, το στόμα, και τα αυτιά. Έπειτα, όταν άρχισα να βλέπω ότι θυμούνται αρκετές από τις νέες λέξεις, έπαιξα μαζί τους ένα παιχνίδι. Ο δάσκαλος λέει ένα μέρος του σώματος, και οι μαθητές πρέπει να το αγγίξουν. Παίζοντας το παιχνίδι παρατήρησα ότι αναγνώριζαν τις λέξεις όταν τις έλεγα με τον τόνο που είχα χρησιμοποιήσει στην αρχή, και μάλιστα έκαναν τις ίδιες κινήσεις με μένα όταν τους τις έδειξα. Παίξαμε αρκετές φορές, προσθέτοντας πιο «δύσκολα» μέρη του σώματος σε κάθε γύρο.

We spend some time introducing the body parts to our students, and ask them to repeat the new words. Make sure to say the words slowly and clear, and stress the right pronunciation to those students who find difficulty in saying them correctly. I prefer showing them the parts and using a different tone in my voice for each one. I also combine movement where possible, e.g. a long tone for “arm”, moving my other arm along it, and a short tone for “hands”, clapping my hands. We can start with the main body parts and move on with a more detailed description of the body and the face. After a while, making sure they remember enough of the new words, we play a game where I name a body part and everyone must touch it. Playing this game, I noticed that they recognized the words when I used their particular tone. Moreover, they used the same movement combination I used when I was teaching them. We play this game several times, adding more “difficult” body parts in each round.

Στο επόμενο μάθημα, κι έπειτα από μια σύντομη επανάληψη των νέων λέξεων, μάθαμε και χορέψαμε το τραγούδι “Head,shoulders,knees and toes”. Υπάρχουν δεκάδες video στο διαδίκτυο για το συγκεκριμένο τραγούδι. Εγώ διάλεξα ένα στο οποίο τραγουδούσαν και χόρευαν παιδάκια της ίδιας ηλικίας με τα δικά μου, ώστε να μπορούν πιο εύκολα να ταυτιστούν και να τολμήσουν. Μπορείτε να βρείτε στη συνέχεια μια εκδοχή του τραγουδιού στην οποία λείπουν κάποια μέρη του σώματος, και πρέπει να τα φωνάξουν τα παιδάκια για να συμπληρωθεί το τραγούδι. Εμείς διαλέξαμε μία στην οποία έλειπαν λέξεις, αλλά επίσης το τραγουδάκι προχωρούσε ολοένα και πιο γρήγορα! Έτσι περνούν εύκολα από τη διαδικασία της επανάληψης, σε αυτή της παραγωγής λόγου. Είναι πολύ σημαντικό στην όλη διαδικασία να συμμετέχει κι ο δάσκαλος. Θυμηθείτε, αν δεν απολαμβάνετε κι εσείς το μάθημα, και φοβάστε να «γελοιοποιηθείτε», και οι μαθητές σας θα είναι σφιγμένοι και θα φοβηθούν να κάνουν λάθη.

In our next lesson and after a brief revision of the body parts we have learned, we sing and dance “Head ,shoulders, knees and toes”. There are a lot of videos that feature children singing and dancing the song, and watching them motivates the students to do the same, especially if you choose a video with children of their age, as I did. We can use a video where some of the verses go blank and the students need to fill in, or a video where the song goes faster after each verse. This way, they move from the mimic stage, to the production stage, without even noticing. It is very important that the teacher participates in the singing and dancing too, as they are usually a bit hesitative at first. This will teach our young learners that we all enjoy our lesson and use the new words, even if we make mistakes and we laugh at each other.

Την επόμενη διδακτική ώρα, φτιάξαμε όλοι από ένα τέρας! Ο κάθε μαθητής παίρνει ένα σώμα τέρατος,που είναι ίδιο για όλους, ώστε να το χρωματίσει όπως θέλει. Στη συνέχεια, ο δάσκαλος περνά με ένα σακουλάκι ανακατεμένα μέλη του σώματος. Ο κάθε μαθητής πρέπει να βάλει μέσα το χέρι του, να πιάσει ένα, να πει το όνομά του στα αγγλικά, και να το κολλήσει στο τέρας του. Αν δε θυμάται τη λέξη, ή την πει λάθος, ο δάσκαλος του τη θυμίζει, ώστε στον επόμενο γύρο να πάρει το μέρος που θέλει. Μπορεί επίσης ο δάσκαλος να έχει χωρισμένα τα μέρη του σώματος, και το κάθε παιδί να ζητά συγκεκριμένα το μέρος που λείπει από το τέρας του. Τα τέρατα καταλήγουν πολύ αστεία, με όλα αυτά τα παράταιρα μέρη! Όταν όλοι έχουν το μοναδικό τους τέρας, τους ζητάμε να το ονομάσουν, και του παίρνουμε συνέντευξη. Τα παιδιά μιμούνται τη φωνή του τέρατος, κι απαντούν ερωτήσεις σχετικά με τα χρώματα του (που έχουν ήδη διδαχθεί), την καταγωγή του, τι του αρέσει και τι όχι. Με αυτό τον τρόπο το παιδί βάζει τη φαντασία του να δουλέψει, και οι απαντήσεις που παίρνουμε είναι αποτέλεσμα πραγματικής γνώσης και δημιουργικής χρήσης της γλώσσας, κι όχι απλή αναπαραγωγή φράσεων που έχει αποστηθίσει μηχανικά. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα μπορεί να εισάγει και την επόμενη θεματική ενότητα, που μπορεί να είναι τα επίθετα, οι εθνικότητες, οι προτιμήσεις κτλ. Όταν τελειώσουμε, κρεμάμε τα τέρατά μας στον τοίχο, ώστε να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για μελλοντική αναφορά.

In the next lesson, everyone made a monster! We distribute a monster body to every student to colour. When they finish, we go around giving them the body parts they ask for-in English- or put all the body parts in a bag and go around the class. Every student puts his/her hand in the bag, picks a random body part, and if he/she manages to name it, sticks it to the monster. If not, we remind the word so that in the next round they get the body part they want. They colour them as well, and glue them on their monster. The monsters end up really funny, with all those mismatched body parts! Now that each student has his/her own monster, we ask them to give a name to their monster, and we interview it. We ask some questions to revise the body parts, the colours, the numbers, or even introduce pairs of adjectives, e.g. small-big, tall-short, etc. The students mimic the monster’s voice and imagine the answers. That way we have original answers, where the students have really used their knowledge and been creative with the language, and not just repeated chunks they remember mechanically. When we finish, we pin all the monsters on the wall for future reference.

Στο τελευταίο μάθημα αυτής της ενότητας, μαθαίνουμε το τραγούδι “If you’re happy and you know it”. Το συγκεκριμένο τραγουδάκι συνδυάζει την προστακτική με τα μέρη του σώματος που μόλις μάθαμε. Δεν έχει σημασία να γνωρίζουν τα παιδιά όλους τους στίχους, απλά να τους ακούν και να κάνουν τις ανάλογες κινήσεις και να διασκεδάσουν χρησιμοποιώντας τις λέξεις που έμαθαν.Στο τέλος του μαθήματος, παίζουμε “Simon says…” με τις νέες εντολές που μάθαμε.

During our last session, we sing “If you’re happy and you know it”, which combines body parts and imperative. We can use videos with action, that help our students follow the song and sing along. It is not important to learn every single verse, but to relate body parts with action verbs and imperative, and have fun! If we have time, we can play “Simon says” with the new expressions we have learned.

Πηγές (References):

http://www.britishcouncil.org/new/

http://users.forthnet.gr/klm/2dim-kal/

Καλή μας χρονιά;

2011-09-14T17:23:00.001+03:00

Κάθε χρονιά, η ίδια ιεροτελεστία. Επιστροφή από το σχολείο με μια τσάντα γεμάτη ολοκαίνουργια βιβλία, μεσημεριανό, και μόλις ο μπαμπάς έπεφτε για ύπνο, η μαμά και τα σύνεργα έπαιρναν θέση στο χαμηλό τραπεζάκι του σαλονιού. Η μαμά καθόταν στα γόνατα, με τις ετικέτες, το ψαλίδι, το στυλό και το πανάρι στα δεξιά της, και τη στοίβα με τα βιβλία μπροστά της. Πρώτα η ετικέτα, προσεκτικά τοποθετημένη έτσι ώστε να μην κρύβει τον τίτλο του βιβλίου, αλλά και να μην ψάχνει η κυρία με τις ώρες να βρει τίνος είναι το βιβλίο. Μετά η μαμά έγραφε πολύ γρήγορα, με καλλιγραφικά γράμματα πάντα, ονοματεπώνυμο, τάξη και τμήμα. Θυμάμαι πάντα παρακολουθούσα με ευλαβική προσήλωση, μήπως και προλάβω τις κινήσεις του χεριού της, και της έλεγα απογοητευμένη ότι εγώ ποτέ δε θα μάθω να γράφω τόσο όμορφα και γρήγορα. Έπειτα είχε σειρά το πανάρι. Η μαμά μετρούσε το ύψος του βιβλίου, έκοβε το ανάλογο κομμάτι, και μετά ξεκολλούσε αργά το διάφανο αυτοκόλλητο από το χαρτί. Κρατούσα την αναπνοή μου για να μην τσακίσει το αυτοκόλλητο, να μη διπλώσει, να μην αφήσει φουσκάλες πάνω στο εξώφυλλο του βιβλίου. Η μαμά έκοβε τις γωνίες με μαεστρία, τις δίπλωνε ώστε να σχηματίζουν ένα όμορφο τραπέζιο στην εσωτερική πλευρά του εξωφύλλου, έκοβε το περίσσευμα της ράχης, και αγκάλιαζε όλο το βιβλίο με το πανάρι. Επιθεωρούσε με μισόκλειστα μάτια το έργο της, κι έπειτα το τοποθετούσε στη στοίβα με τα βιβλία που ήταν έτοιμα. Τότε και μόνο τότε μπορούσα να πάρω το βιβλίο, να το ξεφυλλίσω, να μυρίσω τη φρεσκάδα του καινούριου ανάμεσα στις σελίδες του, και να πάρω μια γεύση από το μαγικό ταξίδι που με περίμενε τη χρονιά που άρχιζε.

Χτες βράδυ κάθισα να ντύσω τα βιβλία μου. Μάταια όμως. Το αυτοκόλλητο ήταν πολύ λεπτό και σκληρό, τσάκιζε, έκανε φουσκάλες, κολλούσαν οι αντικριστές πλευρές μεταξύ τους… Ίσως φταίει που δε μπόρεσα να χαρώ τη γνωριμία με τους καινούριους μου μαθητές, έτσι όπως τους έχουμε στοιβαγμένους περιμένοντας τους υπευθύνους να αποφασίσουν πότε θα έρθουν οι υπόλοιποι δάσκαλοι για να χωρίσουμε τα τμήματα, που χρειάστηκε να απαντήσω πολλές φορές σήμερα σε κάποιο παιδάκι που κοιτώντας με με ερευνητικά μεγάλα μάτια με ρώτησε «τι, ένα μόνο βιβλίο θα πάρουμε;», που με ρωτάνε αν θα φέρουν τσάντα αύριο, γιατί την πηγαινοφέρνουν άδεια, που εγώ έντυνα τα βιβλία μου, ενώ οι μαθητές μου δεν έχουν βιβλία να ντύσουν, που δε μπορώ αν τους εξηγήσω ότι στο dvd δε μπορείς να βάλεις ετικέτα με καλλιγραφικά, ούτε να ντύσεις με πανάρι το εξώφυλλό του, ούτε να μυρίσεις τις σελίδες του, ούτε να το ξεφυλλίσεις και να ακούσεις στο θρόισμα των σελίδων του να σου ψιθυρίζουν όλα αυτά που θα μάθεις.

Δε βαριέστε… Θα τ’ αφήσω χωρίς πανάρι φέτος.

2011-08-27T11:11:00.011+03:00

Το φετινό καλοκαίρι ήταν από τα χειρότερα – ίσως και το χειρότερο- της ζωής μου. Αποχαιρετίσαμε αγαπημένους ανθρώπους, λατρεμένους χνουδωτούς συντρόφους, καρδιοχτυπήσαμε με προβλήματα υγείας, ατυχήματα, και πέρασαν από τον ουρανό μας ένα σωρό μαυρίλες. Ακόμη κι εγώ, ένας υπερβολικά αισιόδοξος άνθρωπος, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει τέλος σε αυτή την κατρακύλα. Σε μια προσπάθεια να ξορκίσω όλη αυτή την αρνητική ενέργεια που έχει μετακομίσει μονίμως στην καθημερινότητά μας, δε θα αναφερθώ στα άσχημα που μας βρήκαν, αλλά στα λιγοστά όμορφα που μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε να χαμογελάμε.

Μετά από τόσους μήνες μακριά από την οικογένειά μου, επέστρεψα στο Βόλο για το καλοκαίρι. Απολαμβάνω κανάκεμα της μαμάς, μουρμούρα του μπαμπά, σαχλαμάρες του αδερφού μου, και κυρίως, το Μούκο μου. Είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να ξυπνάς με τον άνθρωπό σου, να μπορείς να τρως μεσημεριανό μαζί του – ενώ πάντα βρίσκει κάτι στραβό στο φαγητό- ,να χουχουλιάζεις στον καναπέ μαζί του και να σε παίρνει ο ύπνος ενώ βλέπετε ταινία. Είναι πράγματα που δυστυχώς οι περισσότεροι τα θεωρούμε δεδομένα, αλλά πιστέψτε με, αν τα χάσετε θα καταλάβετε πόσο πολύτιμα είναι.

Απολαμβάνω επίσης τσιπουράκια, γλυκάκια, βόλτες, μπάνια, με καλή παρέα και χαρούμενους ανθρώπους. ΚΑΙ μαύρισα, οπότε δεν κυκλοφορώ σαν τη μύγα μες το γάλα από την ανάποδη. Το τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου πήγαμε για camping στην παραλία της Παρίσσενας, στο Χορευτό, και πέρασα πολύ ωραία. Ιδού ενα δείγμα:

Υποδεχτήκαμε στη γατοοικογένειά μας ένα ακόμα νορβηγόγατο, τον μικρούλη Casanova.

Δεν είναι ένας κούκλος; Περισσότερες φωτογραφίες του και το … βιογραφικό του θα βρείτε στο site του εκτροφείου μας, www.elvenstar.gr.

Tέλος, άρχισε μια πολύ ελπιδοφόρα συνεργασία με το περιοδικό «Σκύλος και Γάτα», που κυκλοφορεί από τον όμιλο της Καθημερινής. Μου αρέσει πολύ να γράφω, ειδικά για γάτες, και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μοιραστώ τα κείμενά μου!

Οι τελευταίοι μήνες από ότι μαθαίνω ήταν πολύ δύσκολοι για όλους. Σας συστήνω ψυχραιμία, υπομονή, κι επιμονή. Μην το βάζετε κάτω, που θα πάει, θα βγει το ουράνιο τόξο. ;-)

It's hard,but you know it's worth the fight...

2011-06-08T16:48:00.003+03:00

Αυτό το καλοκαίρι ξεκίνησε πολύ δύσκολα...

Καλή Αποκριά

2011-02-25T20:10:00.007+02:00

Στο σημερινό πάρτι του σχολείου είχα κανονίσει να ντυθώ μάγισσα. Η μαμά μου όμως ξέχασε να μου στείλει το καπέλο μου, και το πρωί έβρεχε γάτες και σκύλους ( :-Ρ ) οπότε σταμάτησα απλά σε ένα μαγαζάκι από όπου αγόρασα αυτιά, ουρά και παπιγιόν γατας. Μου έκανε και η πωλήτρια μουστάκια. Διάλογος:

"Μπορείτε να μου κάνετε κι έξι μουστάκια;"
(Η πωλήτρια κοιτά αποσβολωμένη και με πείθει ότι έχω γράψει ιστορία πλέον σε αυτό το νησί.)
"Θα πάω κατευθείαν στο σχολείο και δεν έχω μαζί μου καθρέφτη, θα σας ήταν εύκολο να μου κάνετε μουστάκια γάτας;"
"Εντάξει..."
...όσο μου ζωγραφίζει τα μουστάκια...
"Σε ποιο σχολείο θα πας;"
"Κάτω στην Πόθια."
"Α,ωραια...έχετε πάρτι σήμερα;"
"Ναι..."
"Θα περάσετε ωραία,τι τάξη είσαι;"

Πάντα απολαμβάνω να απαντώ με σοβαρό ύφος σε αυτή την ερώτηση.
Βγαίνω από το μαγαζί,περνάει ένας %@@$@&^$^& μου κάνει μούσκεμα τα σταράκια.Τα σταράκια που είναι δώρο από το Δημήτρη μου.Τα σταράκια που είναι ζωγραφισμένα στο χέρι. Τα σταράκια του Totoro.

Πάω στο σχολείο,όπου έχει βγει ένας πελώριος ήλιος (ίσα ίσα για να βραχούν τα παπούτσια μου έβρεξε) ,μπαίνω στη δευτέρα δημοτικού,όπου αναφωνούν τα πιτσιρίκια:
"Η κυρία των αγγλικών ντύθηκε κουνέλα!!!"

Τιγρέ μυτερά αυτιά,μαύρα μουστάκια,τιγρέ παπιγιόν,και τιγρέ ουρά. For cat’s sake!
Μα ούτε καν κουνελάκι;;;Κουνέλα;;;;;Για εκδίκηση τα έβγαλα κάτι φωτογραφίες όπου φαίνονται όλα σαν υδροκέφαλα.

To επόμενο Σαββατοκύριακο έρχεται ο μούκος μου και ανυπομονώ!Βεβαια το κρεβατι συνηθως ειναι καπως ετσι,αλλα τι να κανουμε,μας αγαπαει. :-Ρ

Κι έτσι οι μέρες περνούν...

2011-02-18T19:53:00.005+02:00

Ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά μέχρι να βγουν οι μεταθέσεις και να δω αν θα πιάσω στεριά του χρόνου, και μου θυμίζει ένα πάρτυ στο γυμνάσιο που μου έλαχε ο κλήρος να χορέψω ένα μπλουζ με τον χλιμίτζουρα του σχολείου, γνωστό για τα μακριά του χέρια και την πεποίθησή του ότι ήταν ο Αλέν Ντελόν της δεκαετίας του 90.Τον απέφευγα όλο το βράδυ, και τελικά του είπα μην αντέχοντας άλλο ότι θα χορεύαμε το επόμενο κομμάτι. Και πέτυχα το Nights in White Satin.Δεν είχα προσέξει ποτέ πριν πόσο διαρκεί αυτό το τραγούδι.

Ωστόσο, δεν είναι εντελώς ανιαρή η καθημερινότητά μας. Αποκτήσαμε γείτονες, ένα ζευγάρι μετακόμισε στο δίπλα σπίτι. Ο Σείριος τεντώνεται τόσο πολύ για να δει τι γίνεται από το παράθυρο, που φοβάμαι ότι θα του μείνει κουσούρι και θα μεταλλαχθεί ή σε καμηλοπάρδαλη, ή σε φλαμίνγκο.

Tρία από τα μικρά μου αιλουροειδή λείπουν-η Μόιρα και ο Υοgi είναι στο πατρικό μου στο Βόλο, όπου εκπαιδεύουν τη μαμά μου να τους κάνει όσα χατήρια δεν έκανε ούτε σε μένα ούτε στον αδερφό μου όσο ήμασταν μικρά, και η Breena στην Ιταλία, όπου κάνει dolce vita με τον Ρωμαίο της-οπότε δεν μπορώ πλέον να γυρίζω από τη δουλειά και να πέφτω ξερή στο κρεβάτι περιτριγυρισμένη από πεινασμένες γάτες,παριστανοντας την Κάτιγούμαν.

Δύο είναι όλες κι όλες, κι όσο να πεις τα έχω τα κιλάκια μου, πώς να με περικυκλώσουν οι έρμες;

H Ηλένια μας είναι έγκυος, ο γατογιατρός μας έδωσε και μια εικόνα του υπερήχου, όπου ένα από τα γατάκια μας χαιρετάει-λέει εκείνος-μας μουτζώνει-λέω εγώ.

Τόση συγκίνηση ούτε στον δικό μου υπέρηχο δε θα έχω. Εντάξει, δεν παίρνω κι όρκο, μπορεί και να συγκινηθώ, άμα μέχρι τότε η Αννούλα μας έχει κόψει κι άλλο το μισθό και σκέφτομαι ότι θα πρέπει να βγάλω το μωρό μου μαζί με τα γατιά μου στην πλατεία να χορεύουν με χαλκά στη μύτη για να τα βγάλουμε πέρα. Όχι,δε γίνεται να πάρουμε αρκούδες, είναι προστατευόμενο είδος. Εγώ θα χτυπάω το ντέφι, δε γίνεται να χορεύω κιόλας.

Τα μικρά στο σχολείο δίνουν ένα άλλο χρώμα στη μέρα μου, συνήθως και στη φάτσα μου. Είτε θα είναι μία ανησυχητική απόχρωση του δαμασκηνί, που συνήθως κάνει την εμφάνισή της όταν κάποιος είναι στα πρόθυρα εμβολής, λόγω γέλιου από τις ατάκες τους, είτε ένα διόλου ευοίωνο μπλαβί, από τα νεύρα. Και στις δύο περιπτώσεις, ανοίγουν διάπλατα τα μάτια τους μέχρι να γίνουν σαν πιατάκια του καφέ, μην πιστεύοντας ότι η «κυρία» μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο. Και απόχρωση.

Κι ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά…αλλά κυλά. ;-)

2011-02-14T10:34:00.001+02:00

Είμαι κεφάτη…

2010-12-17T17:46:00.001+02:00

...γυρίζω απ’του Βερόπουλου. Μη φας, έχουμε γλαρόσουπα.

Σήμερα γυρίζοντας από τη δουλειά πήγα σε ένα σούπερ μάρκετ άλλοι οικισμού, καθώς χρειαζόμουν κάποια πράγματα που δεν βρίσκω στο δικό μας. Αφού στόλισα από μέσα μου όλους τους πολιτισμένους οδηγούς που θεωρούν ότι παρκάρισμα σημαίνει «αφήνω το αυτοκίνητο να τσουλάει και μόλις φτάνω μπροστά στην πόρτα του μάρκετ τραβάω χειρόφρενο», πάρκαρα και μπήκα στην Υπεραγορά. :-Ρ

Στην πόρτα με υποδέχτηκε ένας καθόλου στρουμπουλός, και καθόλου in Christmas mood τύπος, ντυμένος Άη-Βασίλης, ο οποίος επέμενε τόσο πολύ να πάρω καραμέλα από το σακουλάκι του, που άρχισα να υποπτεύομαι ότι θα του κόψουν ποσοστά αν δεν μασουλάει όποιος πελάτης μπαίνει στο κατάστημα. Πήρα μία για να μην το ρισκάρω και μπω στη naughty λίστα τελευταίες μέρες, και προχώρησα με το πράσινο καλαθάκι μου στον πρώτο διάδρομο. Είχα στη λίστα μου τα υλικά για τα γλυκά που θα φτιάξω, και είδη σπιτιού. Στρίβω στο διάδρομο με τα καθαριστικά, και ψάχνω τα χαρτιά υγείας. Στέκομαι μπροστά σε έναν πύργο στο ύψος του ναυαγοσωστικού του Baywatch,και διαβάζω ετικέτες:super soft,extra soft super fino,ανοίγει με την καρδιά ενός μαρουλιού, και δεν έχει συμμαζεμό. Μα καλά, πόσο έχομε φλωρέψει σ’ αυτή τη χώρα; Ένα νορμάλ χαρτί υγείας δεν υπάρχει; Πρέπει δηλαδή να αισθάνεσαι λες και σου πουδράρουν τον πωπό με ζαχαρωτά κάθε φορά που πας τουαλέτα; Τέλος πάντων, αποφασίζω να πάρω την οκτάδα που φαίνεται να έχει τα λιγότερα soft γραμμένα στη συσκευασία. Εδώ σε θέλω. Άμε σκαρφάλωσε να πάρεις το χαρτί χωρίς να σου πέσουν όλα τα πακέτα στο κεφάλι. Το υποψιάζεσαι ότι η υπάλληλος που τα τοποθέτησε έχει απωθημένο με το Tetris και παίζει να της σταμάτησαν και το παιχνίδι στη μέση, κι έβγαλε τη φούρκα της εκεί. Δεν το καταλαβαίνω αυτό το πράγμα,τι νομίζουν, ότι οι κοντοί δεν σκουπίζονται;

Αφού έχω κάνει ακροβατικά που ακόμα και στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε θα μου εξασφάλιζαν άνετα μια θέση σε τσίρκο, προχωρώ θριαμβευτικά στο διάδρομο με τους ξηρούς καρπούς. Εκεί που ψάχνω για αμύγδαλα, πέφτει το μάτι μου στο ράφι με τα πατατάκια, γαριδάκια κτλ. Και διαβάζω έκπληκτη στις συσκευασίες τους «σνακ δημητριακών».

Ποιος ήρθε; Τι σνακ δημητριακών βρε βλακέντιε, δρακουλίνια είναι,δεν τα βλέπεις;Να σημειώσω επί τη ευκαιρία από αυτό εδώ το βήμα,ότι τα τυρογαριδάκια Extra,τα πιο φανταστικά γαριδάκια του σύμπαντος,είναι είδος υπό εξαφάνιση.

Ξέρεις όμως τι ΔΕΝ είναι είδος υπό εξαφάνιση;Οι κάγκουρες που αφήνουν δυο από τα πράγματά τους στο ταμείο για να πάρουν κάτι που ξέχασαν και να μη χάσουν τη σειρά,και αντί για αυτό,κάνουν sightseeing σε όοοοοοοολο το μάρκετ αφήνοντας εμάς τους υπόλοιπους να περιμένουμε σαν βλάκες στη σειρά.Επίσης έχουμε ικανοποιητική ποσότητα ακόμα και για εξαγωγή,αυτών των τύπων που είναι πεπεισμένοι ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι on the way και θα επιβιώσουν με νάυλον σακούλες του μάρκετ.Δεν εξηγείται διαφορετικά γιατί πετυχαίνεις πάντα τους ίδιους να παίρνουν μία σακούλα πράγματα,και μία σακούλα γεμισμένη με άλλες,ίδιες σακούλες,που παράχωσαν μέσα της όταν η ταμίας δεν τους έβλεπε.

Επιμύθιο:μπορεί να μη βρήκα κάρδαμο,αλλά βρήκα marshmellows.Ναι,στην Κάλυμνο,την παγκοσμιοποίησή μου μέσα.

Let it…whatever…

2010-12-11T13:15:00.004+02:00

Έχω να ανακοινώσω με χαρά ότι η κακοκαιρία του Σαββατοκύριακου έπληξε και την Κάλυμνο! Τουτέστιν, έβρεξε, σηκώθηκε αέρας και… χιόνισε για τριάντα ολόκληρα δευτερόλεπτα, κάνοντας τους ντόπιους να μονολογούν ότι γίναμε Σουηδία (ναι, το άκουσα κι αυτό στο σούπερ μάρκετ) και διαλύοντάς τους το misconception ότι είμαστε παράρτημα της Νοτίου Αφρικής. Βέβαια δε νομίζω να ήταν ακριβώς χιόνι αυτό που έριξε, έμοιαζε περισσότερο με ψιλό χαλάζι, αλλά έχουν περάσει και δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που ο μεγαλοδύναμος δοκίμασε για πρώτη φορά να βάλει μπροστά την επιχείρηση «χιόνι-Κάλυμνος» οπότε μπορεί να το έχει ξεχάσει κιόλας το άθλημα.

Κατά τα άλλα η Βανδή παραπονιέται διαπασών ότι ο ζουμπουρλός καλοντυμένος μεσιέ, γνωστός κι ως Αη-Βασίλης, της δημιουργεί στερητικό σύνδρομο (αυτό το πράγμα με μας τους Έλληνες να ρίχνουμε πάντα το φταίξιμο στους άλλους δεν θα το χωνέψω ποτέ),στις βιτρίνες των καταστημάτων ποζάρουν έλατα με χρωματιστές μπάλες, και στο λατρεμένο μας ταχυδρομείο μπήκε ήδη το κουτί ντυμένο με κόκκινο χρυσόχαρτο που μαζεύει τα γράμματα για τον Αη-Βασίλη. Με λίγα λόγια, τα Χριστούγεννα έρχονται! Αν και συνήθως φέρνουν μαζί τους μια μίνι μελαγχολία, φέτος τα περιμένω με μεγάλη χαρά. Έχω όλα όσα χρειάζονται για ένα επιτυχημένο πακέτο Merry Christmas.Υγεία: τσεκ (όπως λέει κι ο λατρευτός Πρόβατος). Αγάπη: τσεκ. Αγαπημένους ανθρώπους: τσεκ. Μούκο: τσεκ. Αιλουράκια που αγαπώ πολύ: τσεκ. Ε εντάξει, μπορεί να μην έχουμε και το check με το ποσό που θα έπρεπε στο μισθό ή στο δώρο Χριστουγέννων, αλλά έχουμε όλα τα υπόλοιπα, και είναι αρκετά.

Χαρούμενα Χριστούγεννα λοιπόν σε όλους, να περάσετε όμορφα,να αγκαλιάσετε τους αγαπημένους σας,να φάτε πολλά γλυκά,και να χαρείτε με όλη σας την καρδια.

Υ.Γ.Παραλίγο να το ξεχάσω,ήθελαν να σας ευχηθούν:

ΕΛ.ΤΑ- Μούκος: 1-0

2010-11-01T21:13:00.001+02:00

Πάντα είχα μια σχέση πάθους με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Θες η κομπλεξική υπάλληλος στο ταχυδρομείο της γειτονιάς μου, που μου έχει γυρίσει πίσω φακέλους γιατί είχα γράψει τη διεύθυνση με κόκκινο ή με καλλιγραφικά, θες οι αμέτρητες μέρες που περίμενα να λάβω ή να λάβουν κάτι που είχα στείλει … κακά τα ψέματα, η σχέση μας είχε φτάσει σε ένα τέλμα. Μετά το σημερινό όμως, νομίζω ότι μιλάμε για βεντέτα.
Η μαμά μου μου έχει στείλει από την προηγούμενη Δευτέρα ένα δέμα με ειδική τροφή για τα αιλουράκια, από το οποίο ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Σήμερα λοιπόν είπα να φανώ γενναία και να περάσω από το ταχυδρομείο να δω τι έχει γίνει. Μπαίνω μέσα, αφού έχω ιδρώσει για να παρκάρω,καθώς κατά μήκος του δρόμου έχουν παρκάρει καμιά δεκαριά μηχανάκια παράλληλα με το πεζοδρόμιο, κοινότατο κόλπο βλαμμένων μαγαζάτορων για να μην παρκάρουν μπροστά στα μαγαζιά τους. Αφιέρωμα στους ελληναράδες που δε θέλουν να παρκάρεις έξω από το μαγαζί/σπίτι/κονικλοτροφείο τους και δε συμμαζεύεται,σε άλλο επεισόδιο.
Μπαίνω λοιπόν μέσα,πάω να βγάλω χαρτάκι από το μηχάνημα,το οποίο έχει πράσινο κουμπί για την αλληλογραφία και κόκκινο κουμπί (σημαδιακό) για τα δέματα.Πάω να πατήσω το κόκκινο κουμπί,και ανακαλύπτω ότι είναι κολλημένο. Εικάζεσαι φίλε αναγνώστη ότι εννοώ πατημένο και κόλλημένο μέσα. Ουχί. Κολλημένο με σελοτέιπ ήταν ,ώστε να μη μπορεί να πατηθεί. Προσπερνώ την απερίγραπτα φιλοσοφημένη κίνηση του καταστήματος, θεωρώντας ότι μάλλον είμαι πολύ χαζή για να κατανοήσω την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητά της,και βγάζω ένα χαρτάκι για αλληλογραφία. Περιμένω να έρθει η σειρά μου καρτερικά,και τελικά ο κόκκινος αριθμός ανάβει στο ταμείο μιας στρουμπουλής κοπελίτσας που είναι εμφανώς νυσταγμένη από το εξαιρετικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει η εργασία της. Της εξηγώ την κατάσταση, της περιγράφω λεπτομερώς το δέμα και τα στοιχεία που αναγράφονται στο πακέτο,και πάει μέσα να κοιτάξει.Σημειωτέον,μιλάμε για επτά κιλά δέμα,δεν είναι κανένα κουτάκι που περνά απαρατήρητο. Επιστρέφει χωρίς δέμα,και μου εξηγεί ότι δεν έχει έρθει. Βγαίνω από το ταχυδρομείο,πάω στο σχολείο,παίρνω τη μητέρα.Συμφωνούμε ότι είναι αδύνατον να μην έχει έρθει,και με τη σατανική ευφυία που μας διακατέχει οικογενειακώς, τηλεφωνεί στην υπηρεσία δεμάτων,όπου με τον κωδικό του δέματος της λένε ότι εφορτώθη την Τετάρτη στο πλοίο.Ξανά μανά διακτινίζομαι στο ταχυδρομείο,γιατί σε μισή ώρα έχω μάθημα,ξαναματαπεριμένω τη σειρά μου,ενώ έχω μια πελώωωωωρια λαχτάρα,όχι για Nesquik,αλλά για να σπάσω κάποιου το κεφάλι.Έρχεται η σειρά μου,της εξηγώ ότι το δέμα έχει έρθει.Μου απαντά ότι δεν είναι εκεί.Της εξηγώ ότι δεν γίνεται να μην είναι εκεί,καθώς πάει μια εβδομάδα που το έχουν στείλει.Μου απαντά ότι μπορεί να μην το έστειλαν τη μέρα που μου είπαν (γιατί ως γνωστόν η μαμά μου έχει δεκάδες λόγους να μου πει ψέμματα για την ημέρα αποστολής της γατοτροφής).Για να μην συνεχίσουμε αυτόν τον ατέρμονο διάλογο που θα στείλει αυτή στο χώμα κι εμέ στη φυλακή,της λέω ότι πήραμε στην υπηρεσία δεμάτων και μας είπαν ότι το πακέτο έφτασε την Τετάρτη.Σηκώνεται,ξαναπάει στο δωματιάκι (στο οποίο παίρνω όρκο ότι κάθεται κοιτώντας το ρολόι της ώστε να περάσουν πέντε λεπτά και να πει ότι έψαξε) και γυρίζει με άδεια τα χέρια,αλλά με ένα χαμόγελο ΝΑ με το συμπάθειο.Μου λέει όλο χαρά ότι το δέμα μου είναι εκεί.Αλλά δε μπορεί να μου το δώσει.

Ενώ προσπαθώ να αγνοήσω το πρωτοσέλιδο «οργισμένη δασκάλα δολοφονεί εν ψυχρώ ταχυδρομική υπάλληλο» που φλασάρει σαν ταμπέλα μπουζουκερί στην εθνική οδό στο μυαλό μου,τη ρωτάω γιατί.Και μου απαντάει ότι πρέπει να το περάσει πρώτα στο βιβλίο εισερχομένων και υπάρχει διαδικασία.Της προτείνω να περάσω το μεσημέρι με το κλείσιμο,και μου απαντά «αααααααύριο τώρα».
Αύριο το πρωί σκέφτομαι σοβαρά να πάρω τα λιμασμένα μου γατιά και να πάμε να παραλάβουμε το πακέτο παρέα,τι λέτε;

2010-10-14T20:23:00.003+03:00

Σε ένα μήνα περίπου θα έχουμε στην αγκαλιά μας αυτή την υπέροχη δεσποινίδα.Απολαύστε:

Τάρτα μήλου

2010-10-02T10:44:00.005+03:00

Για σήμερα σας έχω μια συνταγή που θα τη φτιάξετε και θα με θυμηθείτε.Είναι λίγο μπελαλίδικη,αλλά ειλικρινά,είναι από τα καλύτερα εδέσματα που έχω δοκιμάσει. Δε μοιάζει με καμιά άλλη τάρτα ή μηλόπιτα που έχετε φάει.Φωτογραφίες χρησιμοποίησα από το διαδίκτυο,γιατί ποτέ δεν προλαβαίνω να τη φωτογραφίσω χωρίς να έχει τσιμπηθεί!

Τάρτα μήλου

ΥΛΙΚΑ

Για τη ζύμη:

300 γραμμάρια αλεύρι
250 γραμμάρια βούτυρο
150 γραμμάρια ζάχαρη
½ κουταλάκι του γλυκού αλάτι

Για τη γέμιση:

4 μήλα Jonagold(ή όποια άλλα κόκκινα, σχετικά σκληρά μήλα βρείτε) σε χοντρά κομμάτια / φέτες
Ένα μικρό βάζο κομπόστα μήλου (ή 150 γραμμάρια μαρμελάδα SpinSpan ροδάκινο, με ολόκληρα κομμάτια φρούτων)
1 κουταλιά της σούπας κανέλα
2 φλιτζάνια τσαγιού σταφίδα μαύρη ψιλή
1 κουταλιά σούπας ζάχαρη ακατέργαστη

Για τα ψίχουλα της γαρνιτούρας:

90 γραμμάρια αλεύρι
1 βανίλια
40 γραμμάρια βούτυρο

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ζύμη:

Βάζουμε όλα τα υλικά μαζί σε μια λεκανίτσα, ζυμώνουμε τη ζύμη, την αφήνουμε να κρυώσει και τη συσκευάζουμε σε μεμβράνη. Την αφήνουμε να ξεκουραστεί μισή ώρα σε δροσερό μέρος. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 190 βαθμούς.

Γέμιση:

Τοποθετούμε τα κομμένα μήλα σε ένα τηγάνι και σοτάρουμε για λίγο (αυτό θα κάνει τα μήλα να μαλακώσουν και θα εμποδίσουν την υγρασία να νοτίσει τη βάση). Προσθέτουμε λίγο νερό για να μην κολλήσουν. Ανακατεύουμε τα μήλα με την κομπόστα, την κανέλλα, τις σταφίδες και τη ζάχαρη. Καλό είναι να φτιάξουμε τη γέμιση σε αντικολλητικό σκεύος και να πιέζουμε ελαφρά κατά τη διάρκεια της παρασκευής.

Ψίχουλα:

Ζυμώνουμε το αλεύρι, το βούτυρο, τη ζάχαρη και τη βανίλια με το χέρι μέχρι να γίνει μια εύθρυπτη ζύμη. Στη συνέχεια προσθέτουμε τη ζάχαρη και ανακατεύουμε καλά, αλλά χωρίς να ζυμώνουμε.

Απλώνουμε τη ζύμη ομοιόμορφα, με το πίσω μέρος του χεριού μας, σε ταψί διαμέτρου 26 εκατοστών. Ψήνουμε στο μεσαίο ράφι του φούρνου για δέκα λεπτά, στους 190 βαθμούς. Τη βγάζουμε από το φούρνο, αφήνουμε να κρυώσει για μερικά λεπτά, και προσθέτουμε τη γέμιση. Από πάνω τρίβουμε τη ζύμη για τα ψίχουλα, ώστε να καλύψει όλη την επιφάνεια της τάρτας. Ψήνουμε την τάρτα μας στη μέση του φούρνου για περίπου 50 λεπτά, μέχρι τα ψίχουλα να πάρουν ένα όμορφο, χρυσαφένιο χρώμα. Τρώγεται ζεστή, και κρύα, και συνοδεύεται αν θέλουμε από παγωτό βανίλια ή σαντιγί.

Φτιάξτε την και πείτε μου εντυπώσεις!

Kalymnos reloaded

2010-09-08T09:07:00.000+03:00

Να ‘μια λοιπόν, άλλη μια χρονιά στην Κάλυμνο… Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως σχεδιάζαμε, αλλά όταν σε καλεί το καθήκον δε μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Η αλήθεια ήταν ότι ξεκίνησα το ταξίδι του γυρισμού με βαριά καρδιά. Όπως και να το κάνεις, δεν είναι εύκολο να μετακομίζεις στα καλά του καθουμένου, και να βάζεις όλα σου τα σχέδια στην κατάψυξη για έναν τουλάχιστον ακόμα χρόνο. Ούτε είναι εύκολο να αποχωρίζεσαι τους αγαπημένους σου ανθρώπους και να επιστρέφεις σε έναν τόπο όπου πέρασες μία από τις χειρότερες περιόδους της ζωής σου. Αλλά that’s life…

Το λεωφορείο που με πήγε στην Αθήνα έφυγε στις μία μετά τα μεσάνυχτα. Με χάλια διάθεση, εγώ, το βαλιτσάκι μου που με έχει συντροφεύσει σε όλα μου τα ταξίδια και τις μετακομίσεις, και το λάπτοπ μου, ταξιδέψαμε όλο το βράδυ για να φτάσουμε ξημερώματα στην πρωτεύουσα και από εκεί να πάμε στο αεροδρόμιο. Είδα συναδέλφους το ίδιο εξαντλημένους με μένα, άλλους με λίγα πράγματα για τις πρώτες μέρες, άλλους με μεγάλες βαλίτσες. Είπαμε τα νέα μας, τα παράπονά μας, και μία ώρα μετά σκορπίσαμε από το αεροδρόμιο του νησιού για να κάνουμε ο καθένας πράξη ανάληψης και να βρούμε σπίτια. Περιττό να πω ότι δεν ήθελα να δω κανέναν, και ήμουν ο εν ζωή πιο γκρινιάρης άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη. Πήρα ένα ταξί και πήγα στο παλιό μου γραφείο, για να αφήσω προσωρινά τα πράγματά μου και να ψάξω για σπίτι.

Ο προϊστάμενός μου με αγκάλιασε γελώντας με τα μούτρα μου που σέρνονταν στο πάτωμα, και η κ. Ευδοκία-που απέκτησε και δεύτερο εγγονάκι όσο έλειπα- μετά από μια μεγάλη αγκαλιά μου ψιθύρισε στο αυτί «ξέρω ότι εσύ δε χαίρεσαι και τόσο, αλλά εμείς χαιρόμαστε πολύ που μας ήρθες». Πριν προλάβω να αφήσω κάτω τη βαλίτσα, μου είχε παραγγείλει να φάω, και μου έδειχνε αγγελίες για σπίτια που μου είχε ξεδιαλέξει.

«Κράτησα το Μανώλη εδώ για να σε πάει να δεις τα σπίτια και να αποφασίσεις πιο θες».

Ο Μανώλης, πάντα χαμογελαστός και πρόθυμος, πάντα με το σοβαρό του πουκάμισο, με μακρύ μανίκι ακόμα και τον Αύγουστο. Κατεβαίνοντας παρέα τη σκάλα αισθάνθηκα μια τρομερή ανακούφιση, και όταν ανακάλυψα για μία ακόμα φορά ότι είμαι πολύ κοντή για να ανέβω στη μηχανή, με έπιασαν τα γέλια που χρωστούσα εβδομάδες τώρα. Είδαμε τα μισά διαθέσιμα σπίτια του νησιού, καθότι είμαι και στραβόξυλο, διαλέξαμε το πιο όμορφο, το μεσημέρι με πήγαν σπίτι με γεμάτες σακούλες από το μάρκετ, μεσημεριανό, και καμιά πενηνταριά υπενθυμίσεις «αν χρειαστείς τίποτα πάρε με». Ήδη την επόμενη μέρα ήμουν καλεσμένη στην Τέλενδο, για να κάνω τα μπάνια μου και να μαυρίσω, γιατί «είναι ντροπή να είσαι στην Κάλυμνο Αύγουστο και να είσαι σαν αγγλάκι».

Άνοιξα όλα τα παράθυρα, και με πήρε από τα μούτρα αυτός ο αέρας με τη μυρωδιά που μόνο τα νησιά έχουν, κι έβαλα στην αυλή μου ένα μπωλ παγωμένο νερό για τις γάτες της γειτονιάς. Φύτεψα δύο μεγάλους βασιλικούς, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι η φετινή χρονιά θα είναι μοναδική. Και θα είναι.

Κορίτσι από σπίτι,με γαλλικά και πιάνο

2010-08-02T18:06:00.000+03:00

Έχω φρικάρει. Πραγματικά,εγώ,το τέρας ψυχραιμίας με icing αναισθησίας,έχω φρικάρει. Φταίνε οι ορμόνες,φταίνε οι γονείς,φταίει το καταραμένο μου το ζώδιο (πόσο γκαντέμω πρέπει να είσαι για να γεννηθείς Δίδυμος,με ωροσκόπο Δίδυμο;;;;; ),πάντως το αποτέλεσμα παραμένει ένα και μοναδικό:έχω φρικάρει.

Μεγάλωσα ως μοναχοπαίδι μέχρι τα επτά μου,με λαμπρές προοπτικές, και με γονείς γεμάτους προσδοκίες για το πρωτότοκό τους. Πήγα ωδείο σαν σωστή δεσποινίδα,έμαθα γλώσσες,χορούς,πήρα επαίνους,και μπήκα με την πρώτη σε υψηλόβαθμη σχολή,χωρίς πολλά φροντιστήρια. Τελείωσα ένα εξάμηνο πιο νωρίς, η σχολή δε με είδε ούτε ένα Σεπτέμβρη, και πέρασα στον ΑΣΕΠ με την πρώτη. Διασκέδασα στη φοιτητική μου ζωή, πέρασα φυσιολογική παιδική ηλικία,κι έκανα όσα ταξίδια ήθελα. Έχω σταθερή σχέση, μόνιμη δουλειά, χόμπυ, δικό μου σπίτι και αυτοκίνητο,και τα απέκτησα όλα χωρίς να φορτωθώ στους γονείς μου. Κι έχω φρικάρει.

Περνάω την κρίση των τριάντα, πριν τα τριάντα; Είναι νορμάλ που δε θέλω να παντρευτώ; Είναι νορμάλ που δε θέλω να κάνω παιδιά;Τεστάρω τον εαυτό μου λέγοντας ότι θέλω να κάνω ένα μωρό,και δεν μου βγαίνει καθόλου. Όλοι μου λένε «όταν θα είναι η σωστή στιγμή θα το νιώσεις». Αμ δεν το νιώθω. Οι υπόλοιποι γύρω μου το νιώθουν, ή νομίζουν οτι το νιώθουν,ή πρέπει να το νιώθουν,αλλά εγώ,που όπως και να το κάνεις βρε αδερφέ,είμαι η άμεσα ενδιαφερόμενη,δεν το νιώθω. Τις βλέπω όλες μήνα το μήνα με άσπρα νυφικά,καροτσάκια, και το χαμόγελο της Colgate και αναρωτιέμαι πότε θα ανακαλύψω ότι κάτω από τη φουντωτή μου κόμη θα ξεπηδησουν δύο ωραιότατες,πράσινες κεραίες. Είναι νορμάλ που με έχει πιάσει μια άρνηση για όλα; Είναι νορμάλ που με εκνευρίζουν τα πάντα, που έχω χάσει τη θετική μου ενέργεια, και βάζω σε όλους τις φωνές;Να αρχίσω να βαράω το κεφάλι μου ωσάν γκονγκ,μήπως και συνέλθω;Δεν υπάρχει κάτι που να θέλω και να μην το έχω,δεν υπάρχει κάτι που να έχω και να μην το θέλω,οπότε δεν θα έπρεπε να νιώθω καλά;Μήπως τελικά είμαι εγώ μια χαρά,κι οι υπόλοιποι βλαμμένοι;

Παρακαλείται όποιος γνωρίζει θεραπεία να την καταθέσει ενώπιόν μου,αλλιώς αρχίστε να κάνετε έρανο για λοβοτομή.

Ήταν στραβό το κλίμα...

2010-07-09T12:25:00.003+03:00

...το 'φαγε κι ο γάιδαρος...Τα νεύρα μου τελευταίως είναι σε al dente κατάσταση. Λίγο που περιμένω να δω πού θα είμαι το Σεπτέμβρη, λίγο οι περικοπές, λίγο που όλα έχουν μείνει στο περίμενε, ε, δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Το χειρότερο είναι ότι αντιμετωπίζω καθημερινά ανθρώπους με το ίδιο θέμα. Προχτές στο ταχυδρομείο, έχω φύγει σκαστή από τη δουλειά για να στείλω τρία σούπερ επείγοντα δέματα. Μου δίνει η υπάλληλος τα γραμματόσημα, και πάω στον απέναντι πάγκο να τα κολλήσω. Α ναι, στο ταχυδρομείο της περιοχής μου έχουν κι αυτόν τον ακατανόητα καθυστερημένο κανόνα: δε μπορείς να κολλήσεις τα γραμματόσημα την ώρα που σου τα δίνουν, στον ίδιο πάγκο. Πρέπει να πας στον απέναντι πάγκο, να τα κολλήσεις, κι έπειτα να ξαναγυρίσεις σε αυτόν τον πάγκο όπου εξυπηρετείσαι, αντιμετωπίζοντας τα βλέμματα όλων αυτών που περιμένουν στην ουρά μετά από σένα κι εσύ κάνεις βόλτες τα γραμματόσημα σαν τον ηλίθιο. Πάω λοιπόν στον πάγκο, κι ανακαλύπτω ότι δεν υπάρχει σφουγγαράκι για τα γραμματόσημα. Έχει μια οκά κόσμο, είναι σούπερ μπλιαχ να αρχίσω να σαλιώνω σαν γυμνοσάλιαγκας τα γραμματόσημα, οπότε γυρίζω και ρωτάω την υπάλληλο (η οποία για χείριστή μου τύχη είναι η ίδια που την ενοχλεί να έχεις γράψει τη διεύθυνση μισή ίντσα πιο κάτω από ότι πρέπει, να κάνεις καλλιγραφικό το κάπα, κι άλλα τέτοια εύθυμα) ,πού βρίσκεται το σφουγγαράκι. Με κοιτά με γνήσιο βλέμμα απορίας, σαν τη μωβ γελάδα στη διαφήμιση της Milka,και με ρωτάει «ποιο σφουγγαράκι;».Το Μπομπ σφουγγαράκι, ποιο σφουγγαράκι λες να ζητάω καλή μου αφού είμαι σε ταχυδρομείο; Συνεχίζει να μην καταλαβαίνει, της εξηγώ περιφραστικά τι εννοώ, τίποτα, της εξηγώ πώς χρησιμοποιείται το ρημαδοσφουγγαράκι, τίποτα. Μετά από πέντε λεπτά, κι αφού μου έχει φτάσει την πίεση διακόσια κι έχω πάρει ένα ανησυχητικό μπλαβί χρώμα, μου λέει με ύφος «α, τον δακτυλοβρεκτήρα εννοείτε;»
Μου έρχονται υπάλληλοι για να τους βοηθήσω στη συμπλήρωση των στοιχείων τους για την απογραφή. Έρχεται μια κυρία προχτές, με το πρόχειρο πινακάκι στο χέρι. Αφού γράφουμε μαζί το όνομα, το επίθετο και την ημερομηνία γέννησής της (και το μυαλό μου κοντεύει να γίνει πιο νιανιά κι από φαρίν λακτέ) φτάνουμε στο κουτάκι «πόλη». Τη ρωτάω που μένει, μου λέει στο Παγκράτι. Πάω να γράψω Αθήνα, όχι μου λέει, Παγκράτι πρέπει να γράψετε. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, το Παγκράτι δεν είναι πόλη. Τι λέτε μου λέει, έχει και δικό του ταχυδρομικό κώδικα. Της εξηγώ ότι και η Κηφισίας μπορεί να έχει πέντε διαφορετικούς ταχυδρομικούς κώδικες, αλλά δεν είναι άλλη πόλη. Τίποτα, μεδέν εις το πηλίκο. Τελικά για να φύγει από το κεφάλι μου της έγραψα Παγκράτι Αττικής. Δε βγάζεις άκρη αλλιώς. Παγκράτι, Παγκράτι,Ζιμπάμπουε,Ζιμπάμπουε,δε χαλάμε χατήρια.

Τώρα που είπα Μπομπ Σφουγγαράκη, θυμίστε μου να κάνω όταν μεγαλώσω (κι άλλο) ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως όπου θα βάλω τον Gummy Bear, τη Dora τη μικρή εξερευνήτρια κι άλλους τέτοιους ενοχλητικούς. Έλεος, είναι μια πράσινη αρκούδα, που έχω βάσιμες υποψίες ότι τελεί μονίμως σε κατάσταση μέθης,αλλιώς πως θα κυκλοφορούσε ολημερίς χορεύοντας μόνο με το κίτρινο βρακί του;Και μη μου πείτε ότι δεν είναι βρακί,κανονικότατο σώβρακο είναι,έχει και σχισμή για το κατούρημα. Αμ η άλλη;Ποιο νορμάλ παιδάκι προσχολικής ηλικίας έχει σακίδιο που μιλάει, και μωβ μαϊμού με διαστημικές γαλότσες; Αφήστε που πιστεύω ότι έχει σατανικές δυνάμεις, ακόμα κι αν είσαι ενήλικος με ισχυρή θέληση, όταν κάθεσαι κανένα δεκάλεπτο μπροστά στην οθόνη αρχίζεις και της απαντάς!Έχει τρομοκρατήσει και την καημένη την αλεπού,μην κλέβεις και μην κλέβεις…Δεν τη βλέπεις μαρή που είναι η καψερή σαν τσουρομαδημένη ενώ εσύ είσαι σαν φούσκα;Τι θα σε πειράξει άμα κλέψει και η καημένη η αλεπού μια μπανάνα από αυτές που πας στη μάνα σου για να σου κάνει κέικ; Και μην ακούσω για λάθος μηνύματα στα παιδάκια όσον αφορά την κλοπή, σωστά μηνύματα τους δίνουμε δηλαδή όταν τους παρουσιάζουμε ένα πεντάχρονο να κάνει χιλιόμετρα με μια χαζοχαρούμενη μαϊμού,και με μόνα εφόδια ένα χάρτη,ένα φακό κι ένα μισοφαγωμένο ντόνατ,για να βρει ένα δέντρο που βγάζει μπισκότα στη μέση του πουθενα;

Υ.Γ. Μου τη δίνουν απίστευτα οι τύποι που λένε ότι αντικείμενα φοράνε κάτι. Για παράδειγμα «τι ζάντες φοράει το αμάξι σου;» ή «τι φακό φοράει η μηχανή σου;». For cat’s sake, ΔΕΝ είναι άνθρωπας, και δε φοράει τίποτα. Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;

Αλλά τα βράδια...

2010-05-17T13:02:00.002+03:00

Όσα γίνονται αυτές τις μέρες μου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα,που δε μπορώ να περιγράψω.Σαν να θες να χαρείς,και να σε κρατάνε πίσω.Σαν να θες να μιλήσεις και να σε φιμώνουν.Σαν να θες να φωνάξεις και να έχεις βραχνιάσει.Παρακολουθώ αποκαμωμένη και χωρίς διάθεση να περνούν απλά εικόνες μπροστά μου,που με κάνουν να νιώθω,αλλά όχι να δείχνω.Ας αφήσω καλύτερα να το περιγράψει άλλος για μένα,που το κάνει και καλύτερα...

Αλλά τα βράδια

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες…
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου..
Δως μου το χέρι σου..
(Λειβαδίτης-Παπακωνσταντίνου)

Τα 'φτυσε;;;

2010-05-12T11:33:00.003+03:00

Σήμερα ο υπολογιστής μου μου έδωσε πειστήρια για ότι προσπαθώ να πείσω τους συναδέλφους μου τόσους μήνες:είναι posessed!
Προσπαθεί να μου πει κάτι;Που έμαθε να μιλάει έτσι;Πάντως με έκανε να γελάσω πρωινιάτικα...

Petit Fleur

2010-05-10T10:18:00.015+03:00

Από τα μέσα του Μάρτη έχει ανοίξει στο Βόλο το Petit Fleur,και ήταν έρωτας με την πρώτη...γουλιά.Καταπληκτικός χώρος,η ιδιοκτήτρια γλυκύτατη και πολύ εξυπηρετική,και ροφήματα και γλυκά που δεν έχετε ξαναγευτεί.Ήπια το καλύτερο τσάι γιασεμί (και σημειωτέον,έχω πιεί τόνους) κι έφαγα το νοστιμότερο κέικ λεμονιού.Η ζεστή τους σοκολάτα είναι απλά αξεπέραστη,με προσεκτική και μοναδική παρασκευή,οι χυμοί τους πραγματικοί χυμοί,κι όσοι φίλοι μου έχουν δοκιμάσει τον καφέ τους είναι ενθουσιασμένοι.Αλλά για να τα απολαύσετε όλα αυτά,πρεπει να περάσετε ένα τέταρτο χαζεύοντας το παραμυθένιο δωματιάκι...Χωρίς λόγια:

Έχουμε και πιάνο!

Τραπεζάκια έξω:

Η παραγγελία μας:Dragon Tears,ανάμεικτος χυμός και τάρτα λεμόνι

Κι ένας από τους θαμώνες,σοβαρός σοβαρός. :-Ρ

Πότε θα σας κεράσω μια σοκολάτα στο Βόλο;

Regatta

2010-05-10T09:48:00.021+03:00

Tην Κυριακή κάναμε μια βόλτα στην παραλία του Βόλου,για να απολαύσουμε τη Regatta.Τι;Δεν ξέρετε τι είναι η Regatta;Ρίξτε μια ματιά εδώ κι εδώ,κι έπειτα απολαύστε φωτογραφικό ρεπορτάζ αλά moukelis. :-P

To Tenacious ειναι Βρετανικό πλοίο και μου έκανε εντύπωση η οργάνωση,η καλή τους διάθεση και η φιλοξενία τους.

Πλοίο από την Ινδονησία,με ζωντανή μουσική,μεζεδάκια και πολύ ιδιαίτερη διακόσμηση:

Η "δική μας" Αργώ:

Για όποιον ενδιαφέρεται να δει τα ιστιοφόρα από κοντά,μέχρι την Τετάρτη το μεσημέρι που γίνεται ο απόπλους:

Η επίσκεψη στα πλοία είναι ελεύθερη και θα γίνεται με το ακόλουθο ωράριο:

Κυριακή: πρωί 12.30-15.00, απόγευμα 17.00-20.30

Δευτέρα: πρωί 10.00-13.00, απόγευμα 17.00-20.30

Τρίτη: πρωί 10.30-13.00, απόγευμα 17.00-20.30

Θέλεις;

2010-04-23T09:43:00.000+03:00

Σήμερα σκόπευα να γράψω ένα πολύ απαισιόδοξο ποστ. Μάλιστα το πρωί πηγαίνοντας στο νοσοκομείο για κάποια δικαιολογητικά, σκεφτόμουν πώς θα πω τι, πόση κακία βγάζει ο κόσμος αυτές τις μέρες, μετρούσα τα σκυθρωπά πρόσωπα που αντίκρισα αυτή την εβδομάδα και διαπίστωσα ότι ξεπερνούν κατά πολύ τα χαμογελαστά, ακόμα κι αν μετρήσεις μέσα σε αυτά τα πρόσωπα με γκριμάτσες (που όλοι ξέρουν ότι είναι ζαβολιά, γιατί μια γκριμάτσα δεν είναι χαμόγελο). Στο φανάρι σταμάτησε δίπλα μου ένα μικρό φιατάκι σαν το δικό μου, αλλά κίτρινο. Δεν θα το έβλεπα, γιατί αποφεύγω να κοιτάζω τους διπλανούς μου οδηγούς πλέον, από φόβο μήπως ακόμα μια στενοχωρημένη φάτσα προστεθεί στη συλλογή μου, αλλά ένα χτύπημα στο τζάμι με έκανε να γυρίσω. Μια μαμά, δύο μικρά παιδάκια στο πίσω κάθισμα, και τσάντες, βαλιτσάκια για το κολατσιό, παγουρίνα και μπλοκ ζωγραφικής σκόρπια στο πίσω κάθισμα. Η μικρή συνέχισε να χτυπά με το πολύχρωμο γλειφιτζούρι της το παράθυρο και μου έκανε νόημα να ανοίξω το δικό μου. Πάτησα το κουμπί που κατεβάζει το τζάμι και είδα τη μαμά της να γελάει. «Το κάνει σε όλους αυτές τις μέρες, δεν ξέρω γιατί…» μου είπε κάπως απολογητικά ενώ η μικρή μου πρότεινε το χεράκι με το γλειφιτζούρι και με ρώτησε:

«Θέλεις;»

Χαμογέλασα και είδα τη φατσούλα της να φωτίζεται.

«Δεν είναι σωστό να σου το πάρω» της απάντησα.

«Έχω κι άλλο!» φώναξε και έσκυψε στο κάθισμά της ψαχουλεύοντας τη σάκα με την καμηλοπάρδαλη. Το φανάρι είχε ανάψει πράσινο, και ο πίσω οδηγός κόρναρε εκνευρισμένος, αλλά δε με ένοιαζε πια. Μου έδωσε ένα μπλε γλειφιτζούρι, την ευχαρίστησα μιας και είναι και το αγαπημένο μου χρώμα, και την είδα να απομακρύνεται χαιρετώντας με από το πίσω παρμπρίζ με αυτά τα ματάκια γεμάτα φως. Στο γυρισμό κοίταξα τον διπλανό μου στα φανάρια και του χαμογέλασα. Κι έκανε κι αυτός το ίδιο.

Η χειρότερη περικοπή που μας έκαναν είναι αυτή της αισιοδοξίας μας. Μην το βάζετε κάτω, ξέρω ότι τα πράγματα είναι άσχημα για όλους, για άλλους λιγότερο, για άλλους περισσότερο. Αλλά κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και χαρίστε του ένα γλειφιτζούρι την ημέρα, μαζί με μια γερή δόση χαράς στο αγαπημένο σας χρώμα. Πιάνει.

Γαλάζια δέντρα

2010-01-24T23:28:00.002+02:00

Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στην Αθήνα, μαζί με τη μαμά, το μπαμπά, και τους θείους μου, σε εκείνη την ηλικία που όλα σου φαίνονται πασπαλισμένα με ασημόσκονη και φωτισμένα από φεγγαρόφως, ρουφούσα αχόρταγα τις ανοιξιάτικες εικόνες που εναλλάσσονταν μέσα στο γκρίζο πλαίσιο του παραθύρου του αυτοκινήτου. Ξαφνικά το βλέμμα μου καρφώθηκε στο γυαλί και αντίκρισα κάτι που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μου για πάντα: δεκάδες δέντρα με γαλάζιους κορμούς κάτω από τα πρώτα τους τρυφερά φύλλα. Ήταν λες και κάποιος έφερε μια μικρή θάλασσα καταμεσής του κάμπου…Πολύ αργότερα μου εξήγησαν ότι πρόκειται για γαλαζόπετρα, ένα δηλητήριο που σκοτώνει τα παράσιτα.

May Ann Licudine

Το ξυπνητήρι σκορπίζει τα φύλλα της μηλιάς με τα γαλάζια κλαδιά στον ουρανό του υποσυνείδητού μου. Σηκώνομαι βιαστικά, καθώς ο Σείριος προσπαθεί να με σπρώξει στο κρεβάτι για να ξεκλέψει μερικά ακόμα χάδια γουργουρίζοντας. Φορώ τα ρούχα που έχω ετοιμάσει προσεκτικά από το προηγούμενο βράδυ και κρέμονται άψυχα στην καρέκλα μου. Πρώτα οι κόκκινες κάλτσες, όχι, σήμερα έχει συννεφιά, θα χρειαστώ τις κίτρινες. Έπειτα το κρύο τζιν και τα μποτάκια που θυμίζουν στο Δημήτρη το Ρομπέν των Δασών-το πρώτο χαμόγελο της ημέρας ξεφεύγει από τα χείλη μου. Το μάλλινο πουλόβερ με παίρνει αγκαλιά και κατεβαίνουμε τις σκάλες. Τα μαλλιά μου διαδηλώνουν ενάντια στην αυθαιρεσία της πρωινής υγρασίας, τα αφήνω να ανεμίζουν τριγύρω από το κεφάλι μου σε τρελαμένες μπούκλες. Μπαίνω στο αμάξι, και χαζεύω για λίγο τον γαλάζιο ουρανό από τη γυάλινη οροφή: είναι πάντα όμορφος, ακόμα και τις μέρες που πρέπει να λοξοκοιτάξεις ανάμεσα από γκριζωπά, μπουρινιασμένα σύννεφα για να δεις ένα κομμάτι του.

Στρίβω στη γωνία. Μια ουρά αγουροξυπνημένων αυτοκινήτων ασορτί με τους ιδιοκτήτες τους περιμένουν να ανάψει το πράσινο. Κοιτάζω δίπλα μου. Ένας μεσόκοπος κύριος κουκουλωμένος στο παλτό του έχει αφήσει το τιμόνι και τρίβει τα χέρια του για να ζεσταθούν. Η μύτη του είναι κόκκινη και τα μάτια του μισοκλείνουν. Ξαφνικά ξεχνά και το κρύο και τη νύστα κι αρχίζει να κορνάρει μανιωδώς τον μπροστινό που άργησε να ξεκινήσει στο πράσινο. Προσπερνά έναν γαλάζιο κορμό που γνέφει απογοητευμένος από την άκρη του πεζοδρομίου.

Σταματώ έξω από τον κόκκινο πύργο της δουλειάς, κλειδώνω το αμάξι και απομακρύνομαι χαμογελώντας. Φαίνεται πάντα τόσο μικρό και παράταιρο ανάμεσα στα τζιπάκια και τα Volvo που παρκάρουν στη γειτονιά. Στο ασανσέρ μπαίνουν μαζί μου δύο κυρίες που δουλεύουν στον πάνω όροφο κι ένας κύριος που πηγαίνει τους καφέδες στους διευθυντές. Η μία κυρία μιλά για τον καιρό, πόσο έχει κρυώσει και για το καινούριο ζευγάρι μπότες που ελπίζει να προλάβει να αγοράσει. Βγαίνοντας στον όροφό της αφήνει πίσω της ένα σύννεφο λακ και γλυκερού αρώματος. Η άλλη αντιγυρίζει ένα αυστηρό βλέμμα στον κύριο με τους καφέδες που έκανε ένα αστείο για τις Δευτέρες και σπρώχνει τη μεταλλική πόρτα βιαστικά. Ένα γαλάζιο δεντράκι ρίχνει τα φύλλα του πίσω της.

Κατεβαίνω στον όροφό μου. Οι συνάδελφοί μου μουρμουρίζουν καλημέρες πίσω από οθόνες υπολογιστών. Ζεσταίνω νερό και το άρωμα του τσαγιού με ξυπνά. Κοιτάζω το πολύχρωμο πλήθος παιδιών στην αυλή, που μαζεύονται για την πρωινή προσευχή. Ο χείμαρρος έχει σχηματίσει μικρά ρυάκια κι ανάμεσά τους κίτρινα λουλούδια σπρώχνονται για μια θέση δίπλα στο νερό. Ο ήλιος έχει βγει και σκουντά τα σύννεφα να του κάνουν λίγο χώρο. Κάθομαι στο γραφείο μου, ρίχνω μια ματιά από το παράθυρο, κι ένα μικρό γαλάζιο κλαδί μου χτυπά το τζάμι.

Καλή μας εβδομάδα!

Avatar

2010-01-03T03:01:00.002+02:00

Είδαμε λοιπόν κι εμείς το περιβόητο Avatar, για το οποίο ψάχναμε μέρες τώρα εισιτήριο και δε βρίσκαμε. Μπήκαμε στη γεμάτη αίθουσα, είδαμε ένα μάτσο μπαμπουίνους που έκαναν λες και έμπαιναν πρώτη φορά σε κινηματογράφο,έβγαζαν φωτογραφίες ο ένας τον άλλο με τα γυαλιά για τις τρισδιάστατες ταινίες (και να πω ότι ήταν τα πρασινοκόκκινα χάρτινα…απλά πλαστικά μαύρα γυαλιά ήταν),και βολευτήκαμε αναπαυτικά στη θέση μας για να δούμε τι θα δούμε. Προς μεγάλη μου ανακούφιση,δεν είχαν τη διαφήμιση για το dolby που με τρομάζει.Ναι,αυτή των STOMP που θα έπρεπε να σταματάει στα κλειδάκια και να μην έρχεται ποτέ ο άνθρωπος με τους σκουπιδοντενεκέδες στα πόδια).

Η ταινία μου άρεσε σαν ταινία ψυχαγωγίας.Ένιωθες βέβαια που και που ότι έβλεπες έναν αχταρμά «Χορεύοντας με τους Λύκους» και «Matrix»,με ολίγη από «X-Men”,αλλά ΟΚ,το προσπερνούσες γιατί είχε ωραία εφέ,εντυπωσιακά χρώματα και έδινε και μηνύματα περιβαλλοντικής αφύπνισης.Με κούρασε πάρα πολύ το ότι διαρκούσε 2 ώρες και 40 λεπτά, χωρίς διάλειμμα, το βρήκα πάρα πολύ για ταινία 3D. Κι επίσης με εκνεύρισε πάρα πολύ που ο Κάμερον μετά το πρώτο δίωρο περίπου ξέχασε ότι είναι σκηνοθέτης και θυμήθηκε ότι είναι αμερικανός. Κι έτσι από ένα σημείο και μετά,αφού ήσουν έτοιμος να καταταγείς ως πεζοναύτης,γνωρίζοντας ότι πρέπει να έχεις μούσκουλα,απαραιτήτως φανελάκι,να είσαι τεράστιος σπασίκλας και ξερόλας,και να έχεις μονίμως μια γκριμάτσα λες και σου έχωσαν ένα μεγάλο,ζουμερό λεμόνι κάτω από τη μύτη,παρέλασε από μπροστά μας όλο το πυροβολικό των ΗΠΑ,με όλα του τα πυρομαχικά,τις τσιτάτες ατάκες του,τα γυαλιά Rayban,τα οδοντωτά του μαχαίρια αλά Ράμπο και τα ρομπότ του.Ειλικρινά,στο τελευταίο τέταρτο φοβήθηκα ότι θα σκάσει μούρη κι ο Terminator αγκαζέ με τον Κυνηγό,που θα γύριζαν από μπύρες με το Robocop.

Και δεν ξέρω τι ηθικό δίδαγμα αποκόμισε η υπόλοιπη παρέα,εγώ πάντως ένα πράγμα κατάλαβα:στην αρχή ήταν μια φυλή με μπλε ανθρωπάκια με ουρά,που δεν πείραζε ούτε φύλλο δέντρου,και στο τέλος οι ίδιοι αποδεκάτισαν ολόκληρη αμερικανική στρατιά και το ευχαριστήθηκαν κιόλας.Τουτέστιν,όπου μπλέκουν οι Αμερικανοί,τα κάνουν σαν τα μούτρα τους. :@Ρ

Καλή μας χρονιά!

2010-01-02T12:08:00.003+02:00

Καλή μας χρονιά,και να κάνουμε ευτυχισμένο το νέο αυτό χρόνο!

Να θυμάστε πως είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε το τέλος του τραγουδιού και να μπούμε ξανά και ξανά σε δρόμους που είναι στρωμένοι με πράσινο γρασίδι και γεμάτοι τριαντάφυλλα δεξιά κι αριστερά.Ε τώρα άμα τσιμπηθούμε κι από κανένα αγκαθάκι,κοιτάμε την ομορφιά γύρω μας,παίρνουμε μια βαθιά ανάσα,και ευδιαστοί από ευτυχία και χαρά χώνουμε το δάχτυλο στο στόμα και προχωράμε χοροπηδηχτά!
Να αγαπάτε και να αγαπιέστε!

Έρχονται Χριστούγεννα!

2009-12-21T10:55:00.011+02:00

Καλημέρες!

Έχουμε πολύ καιρό να σας πούμε τα νέα μας γιατί τρέχουμεεεεεεεε σαν τρελοί!

Συμμετείχαμε στην 10^η και 11^η Έκθεση Μορφολογίας και τα μικρά μας τα πήγαν εξαιρετικά. Γυρίσαμε με βραβεύσεις, κύπελλα, και πολύ κέφι και ανυπομονησία για την επόμενη!

Ο Μούκος μου με βοήθησε πάρα πολύ και στο ταξίδι,που ήταν το πρώτο με το νέο μου αυτοκινητάκι και τόσο μακριά,και με την υπομονή του και το κέφι του τις μέρες της έκθεσης.Αύριο πάμε για εξετάσεις αίματος για να είμαστε έτοιμοι για το ζευγάρωμα και για να είμαστε σίγουροι ότι τα μικρά μας θα είναι υγιείς χνουδόμπαλες. Μέσα Ιανουαρίου ταξιδεύω για Ολλανδία, ώστε να παραλάβω τη νέα μας μικρούλα, την Ηλένια.

Δεν είναι μια κούκλα;

Θα συμμετέχω μαζί της σε μια πολύ μεγαλύτερη Έκθεση εκεί, και ελπίζω να περάσουμε πολύ όμορφα!

Απέκτησα τη νέα μου φωτογραφική μηχανή, μια Nikon D5000 που προσπαθώ να μάθω να χειρίζομαι χωρίς να κάνω ζαβολιές και να χρησιμοποιώ το αυτόματο, έμαθα πως ανοίγει όοοοοολο μου το τρίποδο (thanks δάσκαλε που υπέθεσες ότι το να φωτογραφίζω σκυμμένη δεν είναι καλλιτεχνική επιλογή και με ξεστράβωσες) και ξαναμπήκα στο θάλαμο. Χρειάστηκαν μόνο μερικά λεπτά με τις κόκκινες και τις πράσινες λάμπες αναμμένες, και η ξινή μυρωδιά του εμφανιστή στα ρουθούνια μου για να ξαναβρώ το ρυθμό μου και να ανυπομονώ να τυπώσω τις ασπρόμαυρές μου.

Στολίσαμε το σπίτι μας, φτιάξαμε τα γλυκά μας (που θα έχουν τελειώσει πριν τα Χριστούγεννα με το ρυθμό που τα τρώμε), κάναμε τα χριστουγεννιάτικά μας ψώνια, και επισκεφθήκαμε το χριστουγεννιάτικο ΙΚΕΑ (έχω βάλει όριο στον εαυτό μου να μην πάω πάνω από πέντε φορές πριν την Πρωτοχρονιά :-Ρ ).Χαζεύω τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και δε με στενοχωρεί καθόλου που φέτος δε θα έχω διακοπές, γιατί θα γυρίζω σπίτι μου, στους δικούς μου ανθρώπους, και θα ξεχνώ όλη την κούραση της ημέρας. Οι μέρες έχουν μικρύνει, το κρύο τσούζει τα βράδια, και τα φώτα των αυτοκινήτων μοιάζουν με εκατοντάδες κόκκινα λαμπάκια όταν τα κοιτάς από ψηλά. Με λίγα λόγια, σε λίγες μέρες, έχουμε ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Ελπίζω όλοι φέτος να τα γιορτάσετε χαρούμενοι, με πολλές ζεστές αγκαλιές, πασαλειμμένοι με ζάχαρη άχνη από τους κουραμπιέδες και φουσκωμένοι από γλυκιές ευχές!Χρόνια πολλά από όλους μας!

10η και 11η Διεθνής Έκθεση Μορφολογίας

2009-11-26T07:22:00.002+02:00

Happy Halloween!

2009-10-31T01:10:00.003+02:00

2009-10-21T10:57:00.004+03:00

Έχω από χτες δέκατα,συνάχι και βήχα.Γύρισα σπίτι αφού περιέφερα το ζομπιοποιημένο μου τομάρι στη δουλειά για ένα οκτάωρο,για να ανακαλύψω οτι η Μόιρα βρήκε ενδιαφέρον να μαρκάρει εις διπλούν το κρεβάτι του αδερφού μου (δεν ξέρω γιατί,μάλλον τον περνά για γάτο).Βγάλε τα σεντόνια,τα μαξιλάρια,το πάπλωμα,βάλε τα πλυντήριο και στο καπάκι στεγνωτήριο για να μην πάρει τίποτα χαμπάρι η μαμά.Μετά είχε περάσει η ώρα και δεν ήθελα πια να φάω μεσημεριανό,οπότε καθάρισα άμμους,τάισα,βούρτσισα,απάντησα σε κάποια e-mails και ξάπλωσα.Αλλά ουχί,μικρό και ανόητο μουκέλι,δε θα κοιμηθείς επ' ουδενί.Διότι εκείνη την ώρα αποφάσισε να με πάρει ο υπεύθυνος της αντιπροσωπείας του αυτοκινήτου για να μου κλείσει ραντεβού για την τοποθέτηση του αυτόματου συστήματος παρκαρίσματος (που θα έπρεπε ήδη να έχει κάνει πριν πάρω το αμάξι,αλλά ξέχασε),ο αδερφός μου (ο οποίος με κόλλησε παρεπιπτόντως) για να με ρωτήσει αν θα βγω,κι αφού διαπίστωσε ότι δεν θα βγω (για να μη δουμε σε επανέκδοση τη "Νύχτα των Ζωντανών-Νεκρών") να μου ανακοινώσει ότι θα φέρει το βράδυ "τα παιδιά" για φαγητό στο σπίτι.Τα οποία παιδιά ακουγόταν στο σαλόνι σαν ζουλού που κάνουν ανθρωποθυσίες,και παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες που έκαναν,δε με άφησαν να κοιμηθώ στην ώρα μου.Σήμερα άνοιγα εγώ το γραφείο,κι εχω καταναλώσει περισσότερο τσάι από ότι συνολικά σε όλη μου τη ζωή (μην αναζητήσετε γιασεμιά για την επόμενη δεκαετία,τα έχει κόψει όλα η Τwinnings για χάρη μου),σε συνδυασμό με ένα κοκτέιλ Comtrex και εισπνεόμενων (κατά το μεσημέρι προβλέπεται να έχω κάνει τρελό κεφάλι,αλά Ντεπ στο "Fear and Loathing in Las Vegas").Ναι,γκρινιάζω.

Ils

2009-09-27T00:55:00.001+03:00

Σήμερα είδαμε το Ils,επιλογή του αξιοσέβαστου Μούκου (εγώ ήθελα να δούμε Lion King αλλά δεν ήθελε). Τι να πει κανείς για αυτή την ταινία…Θα περιοριστώ μοναχά σε κάποια διδάγματα που αποκόμισα από αυτό το απαύγασμα της έβδομης τέχνης:

1)Οι κακοί σου πετάνε λάσπες στα τζάμια του αυτοκινήτου, πριν σε στραγγαλίσουν, και αφού η αστυνομία, στην οποία τηλεφωνείς από το περασμένης δεκαετίας κινητό σου, σε έχει στην αναμονή με το ανάλογο τραγουδάκι. Μη με ρωτάς γιατί, μάλλον για να συφιλιαστείς που σήμερα καθάρισες το παμπρίζ.

2)Οι κακοί κάνουν έναν ήχο τρίκι τρίκι τρίκι και μετά κάνουν σαν να μικροφωνίζουν. Εσένα πάει το μυαλό σου σε εξωγήινους, σε όντα παράξενα, σε φαντάσματα, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά κακοί που γουστάρουν να κάνουν ηλίθιους ήχους.

3)Οι κακοί μπαίνουν στο σπίτι σου, καίνε τις ασφάλειές σου, ανοίγουν τις βρύσες σου, και ανάβουν την τηλεόραση σε κανάλι που παίζει άθλιες ρουμανικές σειρές. Μιλάμε δηλαδή για οικολογικό και αισθητικό έγκλημα.

4)Οι κακοί φοράνε σταράκια και μπλούζες με κουκούλα.

5)Οι κακοί σε παρασύρουν σε ένα δάσος από το οποίο μόνο η τυφλή από το Σκοτεινό Χωριό θα μπορούσε να βγει (μην αρχίσω τώρα…),και στη συνέχεια μέσα σε ένα βόθρο. Μην ανησυχείς όμως, είναι μια χαρά φωτιζόμενος, ευάερος, ευήλιος. Τόσο κελεπούρι που έχει γίνει παιδική χαρά, τρόπος του λέγειν.

6)Οι κακοί είναι παιδάκια. Όχι φαντάσματα παιδάκια, κανονικά παιδάκια. Που μόλις σε σκοτώσουν, παίρνουν συνάμενα κουνάμενα το σχολικό και πάνε στο σχολείο (όχι, κανείς δεν παίρνει χαμπάρι ότι κυνηγούσαν στους βόθρους ανθρώπους όλο το βράδυ).

Αυτά τα ολίγα. Όπως καταλαβαίνετε, έχω μείνει άναυδη.

Νεύρααα

2009-09-22T08:31:00.006+03:00

Καθημερινά πράγματα που με εκνευρίζουν αφάνταστα:

Πηγαίνεις επίσκεψη σε κάποιο σπίτι. Σαν άνθρωπας, υπάρχει περίπτωση να σε καλέσει στο βομβητή η φύση. Επισκέπτεσαι το εξαιρετικά καθαρό τους μπάνιο, που είναι στολισμένο με κάθε λογής μπιχλιμπίδια, πατάκι για το νιπτήρα, πατάκι για τη λεκάνη,ψεύτικα γλαστράκια πάνω από τον καθρέφτη, και συλλογίζεσαι ότι μάλλον και κάποιος άλλος εκτός από σένα είναι δυσκοίλιος και περνά πολλές ώρες στο μπάνιο. Αφού τελειώσεις τη δουλειά σου, ψάχνεις φυσικά το χαρτί. Αλλά αυτό δεν είναι πάντα τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Έχω βρεθεί σε μπάνια όπου το χαρτί είναι κρυμμένο σχεδόν δίπλα από το καζανάκι, τοποθετημένο πολύ μακριά, ή σε σημείο που εσύ με τα παντελόνια και τον λοιπό εξοπλισμό κατεβασμένο, πρέπει να κινηθείς λες και συμμετέχεις σε τσουβαλοδρομίες για να το φτάσεις. Κι αν είναι στο τέλος; Πρέπει να γίνεις αδιάκριτος και να αρχίσεις να ανοίγεις ντουλάπια, ντουλαπάκια, κουτιά, κι ό,τι άλλο έχει σκαρφιστεί ο σαδιστής οικοδεσπότης για να βρεις το πολυπόθητο ρολό. Εκλογές έρχονται. Βάλε κι εσύ ένα παραπάνω ρολό. Μπορείς.

Μου τη δίνουν πολύ τα νέου τύπου μηχανήματα για το χαρτί μετά το πλύσιμο των χεριών. Είπαμε να αντικαταστήσουμε το κακό μηχάνημα που ή άφηνε τα χέρια σου να στάζουν, ή σε έκανε οσιομάρτυρα με εγκαύματα τρίτου βαθμού ενώ ένιωθες ότι ζεις στα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Στην αρχή έβρισκα χαριτωμένα τα μηχανήματα που χαιρετάς και σου βγάζουν χαρτί. Μετά ανακάλυψα ότι υπάρχουν κι άλλα, που περνάς το χέρι σου από κάτω για να το βγάλουν. Σε κάποια άλλα το τραβάς εσύ για να αρχίσει να βγάζει. Σε ένα χτες χρειάστηκε να εντοπίσω ένα μικρό κόκκινο λαμπιόνι στο οποίο έβαλα το δάχτυλό μου για να βγει το χαρτί. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει γούστο να χαιρετάω σαν ηλίθιο ένα κουτί το οποίο θέλει να το χουφτώσω, να του κλείσω το μάτι, ή να χορέψω το χάλι γκάλι για να μου δώσει το χαρτί. Πάρτε μια απόφαση.

Οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν ότι δεν γνωρίζω πώς να τους βοηθήσω. Είμαι στη δουλειά, μπαίνει κυριούλα στην τρίχα, που με εξετάζει εξονυχιστικά από την κορφή ως τα νύχια με υποτιμητικό ύφος, λες κι έχει ακτίνες Χ και ξέρει ότι δε φοράω ασορτί βρακί και σουτιέν. Μου ζητά πληροφορίες για το Ψ θέμα. Της εξηγώ ευγενικά ότι είμαι καινούρια και δεν το γνωρίζω, και την παραπέμπω σε συνάδελφο που ξέρει. Περιμένει ένα δίλεπτο, και μετά μου ξανάρχεται φουριόζα. Μου εξηγεί ότι δε μπορεί να περιμένει (πόσο μπορεί να κάνει πια ένας άνθρωπος στην τουαλέτα καλή μου; ) και με ξαναρωτά μήπως μπορώ να την εξυπηρετήσω εγώ. Της ξαναεξηγώ ευγενικά ότι δε γνωρίζω το αντικείμενο, και με ρωτά «μα πως γίνεται, στο γραφείο δε δουλεύετε;» με βλέμμα «δε λες κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα»,λες και είναι κρατικό μυστικό και δε θέλω να της πω. Μερικές φορές πέφτει και το κερασάκι στην τούρτα, «εμείς σας πληρώνουμε ξέρετε».

Η ηλίθια προκατάληψη των ανθρώπων που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Έχεις γάτα-είσαι γεροντοκόρη, έχεις fiat-δεν ξέρεις από αυτοκίνητα, είσαι γυναίκα-δεν ξέρεις από υπολογιστές, είσαι δημόσιος υπάλληλος-είσαι τεμπέλης, φοράς τυρκουάζ παπούτσια-είσαι περίεργος. Έλεος πια!

Ναι, σήμερα έχω τα νεύρα μου, μη μου μιλάει κανείς. Ειδικά κανένα μηχάνημα για χαρτί. Κουβέντα.

2009-09-20T14:43:00.008+03:00

Τώρα είδα ότι έχουμε πάρα πάρα πολύ καιρό να γράψουμε τα νέα μας! Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Πήραμε καινούριο τουτού! Ένα γαλάζιο fiat 500 (μην ακούσω κανένα αρσενικό δίποδο να γκρινιάζει γιατί πήρα fiat,έχω φτάσει στα όριά μου) περιμένει καρτερικά στην αποθήκη να εγκριθεί η χρηματοδότηση για να ξαπλάρει έξω από το μουκόσπιτο. Δοκιμάσαμε αν χωράμε εμείς, οι τέσσερις γάτες μας, άντε και κανένα τολμηρό δίποδο που θα κάνει το μοιραίο λάθος να μπει για βόλτα όταν οδηγώ εγώ, και είμαστε κομπλέ. Έχει ένα σωρό μπιχλιμπίδια, όπως γυάλινη οροφή και αυτό το πράγμα που τσιρίζει όταν προσπαθείς να παρκάρεις, κι ένα αστείο κλειδί που μοιάζει με φλασάκι. Ήδη κανονίζουμε το πρώτο μας ταξίδι για σουηδικά κεφτεδάκια (δε ρωτάνε που ανενημέρωτοι, στο ΙΚΕΑ εννοείται!)

Άρχισα να προσαρμόζομαι στη νέα μου δουλειά. Ευτυχώς οι υπάλληλοι είναι περισσότεροι, και η δουλειά κατανέμεται καλύτερα. Ήδη αναλαμβάνω σταδιακά τα νέα μου καθήκοντα, οι συνάδελφοι δημιουργούν ένα αρκετά ζεστό κλίμα, και χαίρομαι πολύ που είμαι κοντά στους δικούς μου ανθρώπους μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά.

Τα γατόνια μας χαίρουν άκρας υγείας, ο Yogi μόνο μας λαχτάρησε με μια κακή αντίδραση σε ένα αντιβιωτικό, αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Το αρκούδι μας είναι μόλις έξι μηνών και ξεπέρασε ήδη τα τέσσερα κιλά. Νομίζω ότι έχει βαλθεί να γίνει σκύλος εντέλει…

Ετοιμαζόμαστε για την 10^η και 11^η Έκθεση Μορφολογίας, που θα γίνει στις 28-29 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Είναι η πρώτη φορά που θα δουν κριτές τα νορβηγάκια μας, κι ελπίζω να είναι μια εποικοδομητική εμπειρία για όλους μας.

Έκοψα τα μαλλιά μου, προς μεγάλη απογοήτευση του Μούκου, που παραπονιόταν με φωνή δύο οκτάβες πάνω από το φυσιολογικό του και με κοιτούσε με αξιολύπητο ύφος, τόσο που ήμουν έτοιμη να πάω να τα κολλήσω πίσω στην κούτρα μου. Ευτυχώς άρχισε να τα συνηθίζει, κι αυτός κι εγώ, που ακόμα τα ψάχνω στο λούσιμο. Όσο να πεις είναι λίγο περίεργο να σου λείπουν τα 2/3 του τριχωτού της κεφαλής.

Κατά τα άλλα, απολαμβάνω το ζεστό μου τσάι γιασεμί τα απογεύματα διαβάζοντας, πηγαίνω σινεμά που πολύ μου έλειψε,τακτοποιώ τις κούτες της μετακόμισης και έχω ρημάξει το public (είπαμε, άλλες αγοράζουν τσάντες και παπούτσια, εγώ αγοράζω βιβλία!)

Καλό χειμώνα!

Frida

Συναυλία

2009-09-10T22:57:00.000+03:00

Οι συναυλίες έχουν πάντα κάτι το μαγικό. Θες το ανοιχτό αμφιθέατρο με τον νυχτερινό ουρανό γεμάτο πολύχρωμα λαμπιόνια, θες ο παλμός του κόσμου όταν ο καλλιτέχνης εμφανίζεται και εισπράττει το πρώτο του χειροκρότημα, θες τα χέρια που ενώνουν ψηλά σε σχήμα φλόγας, θες οι αγκαλιές που ανοίγουν, τα δάκρυα που κυλούν στον αγαπημένο σου στίχο, οι αναμνήσεις που σε κυριεύουν από τις πρώτες νότες, η φωνή σου που μένει βραχνιασμένη για τις επόμενες μέρες, οι παλάμες σου που πονάνε από τα παλαμάκια...

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα!

2009-07-28T17:39:00.002+03:00

Φλέρταρα χρόνια με την ιδέα, έκανα υπομονή μέχρι να τακτοποιηθώ, έκανα όνειρα για τη λειτουργία του με ανθρώπους που εκτιμούσα, ερεύνησα πολύ καιρό τις φυλές, τα μυστικά, τις δυσκολίες, γνώρισα ανθρώπους που το έχουν επιχειρήσει, χάζευα γέννες στο διαδύκτυο,ζύγισα τα υπέρ και τα κατά, έκανα τον απαραίτητο προϋπολογισμό, και μερικούς μήνες μετά, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα!

Elvenstar

Μπανιαριζόμαστε!

2009-06-21T18:30:00.005+03:00

Πριν μερικές μέρες ήρθε ο Μούκος μου κι έχω επιτέλους παρεούλα!Πάμε τακτικά για μπανάκια,τρώμε φρέσκο ψαράκι,πίνουμε τσιπουρακια (και γινόμαστε ντίρλα) και σχεδιάζουμε το ταξιδάκι μας στη χώρα της καρώ φούστας.
Οι φωτό είναι από μια παραλία μόλις δέκα λεπτά με τα πόδια από το γραφείο όπου δουλεύω,και την οποία τιμαμε τις καθημερινές.Λέγεται "Γέφυρα" (ξέρω,πρωτότυπο όνομα για παραλία).Enjoy!

Summer is here!

2009-06-05T19:57:00.003+03:00

Το καλοκαίρι είναι και επισήμως εδώ, κι εγώ απολαμβάνω τα καλά της ζωής σε νησί. Έχω ξεκινήσει τα μπάνια μου εδώ και δύο εβδομάδες, γεγονός που μου δίνει μια ελπίδα να αποτινάξω το εκρού του νεκρού που με κάνει να νιώθω τον Αύγουστο σαν τη μύγα μες στο γάλα τούμπαλιν. Η θάλασσα είναι βέβαια λίγο μπούζι, αλλά δεν πειράζει, να σφίξουμε και λίγο!

Περνάμε τα βράδια με τσιπουράκι δίπλα στη θάλασσα, ή με κρεπούλες σχολιάζοντας το νυφοπάζαρο που στήνεται στην παραλία. Μπορώ πλέον μετά από το βάναυσο έγκλημα συνδυασμού μωβ φορέματος με φραμπαλά λαμπάντα, με λευκά πέδιλα με αυτή τη βλακεία που είναι σαν περιβραχιόνιο στον αστράγαλο, στο οποίο έγινα μάρτυρας προσφάτως, να κατανοήσω γιατί τραγουδούσε με τόσο πάθος η Κούκα το στίχο «ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ»…

Χτες βέβαια ανάμεσα στην επιλογή μπισκότου ή αμυγδάλου για την κρέπα, είχαμε και μια ανυπόμονη μπέμπα που δε μπορούσε να περιμένει για να βγει. Να σας ζήσει Ελευθερία το μπεμπέ, να τη χαίρεστε την μικρή σας πριγκήπισσα!

Άσχετο, τώρα που θυμήθηκα τη χτεσινή μας κουβέντα για γέννες, γιατί τη διαστολή τη μετράνε με κέρματα σε δραχμές; Με πήρε η μάνα μου να μου πει ότι είχαμε διαστολή διδράχμου και αναρωτιόμασταν όλοι πόσο ήταν το καταραμένο το δίδραχμο για να δούμε πότε να βγει η μπέμπα! Να μετράται σε σέντσια παρακαλώ, από τούδε και στο εξής! :@Ρ

Τα μικρά μας σιαμεζάκια μεγαλώνουν, άνοιξαν τα ματάκια τους και προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στη φωλιά τους. Ο Σείριος τα κοιτάζει σαν εξωγήινα, εδώ που τα λέμε μοιάζουν και λίγο, και τους δίνει καμιά φάπα όταν δεν είναι η μαμά Μόιρα τριγύρω. Έχω κι άλλα, τρανά γατονέα αλλά σας τα φυλάω για έκπληξη.

Κατά τα άλλα ετοιμαζόμαστε για το επόμενό μας ταξιδάκι. Ετοιμαστείτε κι εσείς για νέο επεισόδιο, οι Μούκοι πάνε Σκωτία! Ήταν ένα ταξίδι που θέλαμε να κάνουμε πολύ καιρό τώρα, και φέτος νομίζω είναι η ιδανική χρονιά! Σε ένα μήνα λοιπόν θα δω το τέρας του Λοχ Νες (τι, δε θα μας κάνει τη χάρη να βγει λιγάκι, τόσα χιλιόμετρα θα κάνει η αρχοντιά μου για να δει τη Nessie),θα βολτάρω σε κάστρα και θα γυρίσω στο Ελλάντα με δυο βαλίτσες νεραϊδοπράγματα! :-D

Καλημέρα!

2009-05-28T10:39:00.003+03:00

Το διάβασα στην Cook και μου έφτιαξε τη μέρα...οπότε είπα να φτιάξω και τη δική σας! :@)

"Πότε πότε έρχεται παρ'όλα αυτα στη ζωή μας,

όπως κι αν είναι κατά τα αλλα,

κάτι που μοιάζει με ευτυχία,

με εκπλήρωση και ικανοποίηση.

Ισως είναι καλό που δεν κρατάει ποτέ για πολύ.

Για τις στιγμές που κρατάει όμως αυτή η αίσθηση έχει υπέροχη γεύση,

οτι είσαι μόνιμα εγκαταστημένος κάπου,

οτι έχεις πατρίδα,

οτι έχεις φίλους σου τα λουλούδια,

τα δέντρα,

τη γη,

την πηγή,

η αίσθηση οτι είσαι υπεύθυνος για ένα μικρό κομματι γης,

για πενήντα δέντρα,

για μερικά παρτέρια,

για τα σύκα και τα ροδάκινα."

Χέρμαν Έσσε

2009-05-22T14:27:00.000+03:00

Make a Smilebox slideshow

Χρόνια πολλά μανούλα!

2009-05-10T10:09:00.004+03:00

Για την πρώτη φορά που με κράτησες αγκαλίτσα έτσι όπως ήμουν σαν τυλιγμένο σαλαμάκι στο μαιευτήριο,για την πρώτη φορά που με έκανες μπάνιο στον νιπτήρα,για την πρώτη φορά που μου κρατούσες το χέρι για να σταθώ όρθια,για το φιλί όταν είπα την πρώτη μου λέξη,για το χάδι όταν έπεσα πρώτη φορά από το ποδήλατο,για κάθε κυνηγητό με το πιάτο με το σπανακόρυζο,για κάθε καυγά στην εφηβεία,για κάθε καρδιοχτύπι στις εξετάσεις,για κάθε τηλέφωνο,για κάθε έγνοια,μανούλα σ'αγαπώ!

Τον πιάσατε το Μάη;

2009-05-01T21:14:00.011+03:00

Καλό μήνα!

Μια και στην Κάλυμνο είναι κάπως δύσκολο να τον πιάσουμε το Μάη, κάναμε μια εκδρομή στην κοντινή Τέλενδο. Δεν είχα ξαναπάει, και ομολογώ ότι το μετάνιωσα που δεν την είχα επισκεφθεί νωρίτερα. Το καραβάκι που σε περνά απέναντι ξεκινά από το λιμανάκι στο χωριό Μυρτιές και η διαδρομή έχει διάρκεια μόλις πέντε λεπτά. Ο δήμος είχε οργανώσει μια μικρή γιορτή στην αποβάθρα,με τα έσοδα της οποίας θα ενισχυθεί το ταμείο του νησιού. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα, τόσο μικρό νησάκι και όλοι οι κάτοικοι βοηθούσαν για να περάσει όμορφα ο κόσμος. Υπήρχε πάγκος όπου μπορούσε κανείς να πάρει το στεφάνι του,ένα στάχυ για καλή τύχη, ένα ματσάκι λουλούδια για το χρώμα της άνοιξης,όσους μάηδες ήθελε,σπάγγκο, και να φτιάξει το δικό του στεφανάκι (εξεπλάγην όταν είδα τους περισσότερους συνομίληκούς μου να μην ξέρουν πώς να φτιάξουν στεφάνι και να μονολογούν απογοητευμένοι ότι περίμεναν να τους το δώσουν έτοιμο). Είδαμε μια ξυλοπόδαρη νεραϊδα, φάγαμε λουκουμάδες, και βαφτήκαμε στα χρώματα της άνοιξης! Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε τη βόλτα μας, γυρίσαμε με το καραβάκι στο χωριό Μασούρι, όπου φάγαμε το μεσημεριανό μας με αυτή τη θέα.Ζηλέψατε;Και που να δείτε τι βλέπαμε απολαμβάνοντας την απογευματινή μας κρεπούλα.Δε σας έρχεται να βουτήξετε τα πατούσια σας μέσα σε αυτή τη θάλασσα; Ελπίζω να τα περάσατε όλοι όμορφα!

Παρασκευή και 13

2009-04-12T18:19:00.001+03:00

Χτες μετά από πολλά δυσάρεστα συμβάντα των τελευταίων ημερών, αποφασίσαμε να πάμε σινεμά για να μας φτιάξει το κέφι. Είδαμε το αριστούργημα «Παρασκευή και 13»,σε επανέκδοση. Παρόλο που η αίθουσα δεν ήταν γεμάτη, δεν έλειπαν τα πιτσιρίκια που βέλαζαν σε κάθε σκηνή φόνου σαν κατσικάκια που τα έβγαλαν για βοσκή. Μια απογοήτευση η ταινία, πολύ γυμνό, πολλές βωμολοχίες, κάθε δεύτερη φράση είχαμε και κάποια αναφορά στη γενετήσια πράξη, και καταλήξαμε τελειώνοντας η ταινία (κατ’ ευφημισμό) να νιώθουμε λες και ταξιδέψαμε ένα πεντάωρο με νταλικέρη της παλιάς σχολής. Αλλά το καλύτερο από όλα ήταν οι κλασσικές ατάκες ταινιών τρόμου. Ακολουθεί παράδειγμα:
Νεαρά ξανθομαλλούσα κοπελιά επιδίδεται με περισσό ζήλο σε θαλάσσιο σκι. Για άγνωστο λόγο, δεν έχει το πάνω μέρος του μαγιώ, και χαρωπά χοροπηδά στα κύματα της λίμνης γυμνόστηθη. Τον οδηγό του σκάφους τον τρυπά κατά μήκος της κεφαλής ένα βέλος (μετά το ταξίδι του στο διάστημα ο Τζέισον είπε να επιστρέψει στις ρίζες όσον αφορά τις μεθόδους δολοφονίας) και το σκάφος συνεχίζει ακυβέρνητο. Αφού χτυπά κατακούτελα τη νεαρά, αυτή κολυμπά προς την ακτή (με το σκηνοθέτη να μας τη δείχνει και πάνω και κάτω από το νερό κάθε τρεις και λίγο, για να μη χάσουμε το μπούστο). Και φτάνει στον ξύλινο μώλο, όπου αντικρίζει στα δυο μέτρα τον Τζέισον. Για όσους δεν γνωρίζουν τον εν λόγω κύριο, είναι ένας παραμορφωμένος, γεροδεμένος τύπος, με ρούχα προηγούμενης δεκαετίας (και με τη μπίχλα της προηγούμενης δεκαετίας μαζεμένη πάνω τους), με μάσκα στο πρόσωπο, και κραδαίνει ένα χασαπομάχαιρο. Και εδώ σας θέλω, τι ρωτά η νεαρά θωρώντας τον;
«Τι θέλεις από μένα;»
Εσύ τι εικάζεσαι να θέλει κοπελιά; Να παίξετε μπιρίμπα; Να του ξύσεις την πλάτη γιατί τον φαγουρίζει και δε φτάνει; Μα έλεος πια, τόσα χρόνια ταινιών τρόμου, ένα έξυπνο θύμα δεν έχω δει. Κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς…

2009-03-10T00:51:00.000+02:00

Και η βρόχα έπεφτε ράιτ θρού…

2009-02-25T18:32:00.001+02:00

Αυτή η βροχή μου έχει σπάσει τα νεύρα. Ενώ στην υπόλοιπη χώρα από ότι μου λένε έχει τρελό κρύο, εδώ απλά βρέχει ασταμάτητα. Εκτός του ότι απλώνω τα ρούχα μέσα στο σπίτι (στην τελευταία μπουγάδα είχα και κάτι παντόφλες που τις τοποθέτησα πάνω στην απλώστρα ωσάν μπιφτεκάκια στη σχάρα),κυκλοφορώ σαν μίνι έκδοση των Boney M μονίμως. Το μαλλί μου φαίνεται να έχει λατρέψει τον συνδυασμό αλατισμένο νερό Καλύμνου + βροχούλα. Σήμερα χρειάστηκε να βουτήξω με τις καρώ γαλότσες μου μέσα στον ποταμό που περνά πλέον κάτω από το σπίτι για να πάω στη δουλειά. Αύριο λέω να ξεπαρκάρω το κανώ.

Στη δουλειά επικρατεί ένας γενικός χαμός. Την Παρασκευή πληρώνω και ο ισολογισμός δε βγαίνει και οι λωλοί πάνε κι έρχονται. Μία χτες μου έστειλε αίτηση για τρεις βεβαιώσεις στις 2:30 το μεσημέρι (σημειωτέον, εγώ κανονικά σχολώ 1:20) και όταν με ρώτησε αν την επομένη πρωί πρωί θα είναι έτοιμες, κόντεψα να πνιγώ με την ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο. Ευτυχώς πήρε το ακουστικό ένας συνάδελφος και της είπε να πάρει από βδομάδα.

Γυρίζω σπίτι το μεσημέρι και ανοίγω την τηλεόραση μέχρι να ετοιμάσω μεσημεριανό. Λάθος. Μέγα λάθος. Παρακολουθώ με περισσό ενδιαφέρον την απόδραση του Παλαιοκώστα με το ελικόφτερο, ενώ ο Σείριος πηδάει πάνω στην οθόνη για να πιάσει το τεράστιο ζουζούνι. Και κάπου εκεί αναφέρεται στο ρεπορτάζ η δήλωση κάποιου πολιτικού ότι «το γεγονός ίσως επιφέρει ένα μικρό ρήγμα στις σχέσεις πολιτείας-πολιτών». Εγώ δεν κατάλαβα, πότε τα είχαμε και να επιφέρει και πλήγμα στη σχέση μας; Άντε παιδιά, την επόμενη φορά να τους κουνήσετε και το μαντίλι… Άσπρο ε; Σαν αυτό που κουνάνε όταν παραδίνονται, μη βρείτε και κανέναν μπελά!

Μα τα πούπουλα και την πλουμιστή ουρά του ρόζ μονόκερου, νομίζω ότι θα φονεύσω αυτή τη βδομάδα…

Υ.Γ. Η φωτό είναι άσχετη, απλά με άρεσε πολύ και σας την έβαλα.

Η σύνδεση δεν είναι εφικτή

2009-02-20T16:49:00.002+02:00

Τις τελευταίες μέρες τηλεφωνώ σε εκπαιδευτικούς που είναι αποσπασμένοι σε περιοχές εκτός της δικής μας. Μεταφέρουμε τη μισθοδοσία σε άλλη τράπεζα, και οφείλω να τους ενημερώσω ότι τους έχουμε ήδη εκδώσει βιβλιάριο (γκρινιάζουν που γκρινιάζουν, δε θέλω να σκεφτώ τι θα ακούγαμε αν τους στέλναμε να ανοίξουν και λογαριασμούς) και ζητώ απλά να μου πουν ποιο είναι το πιο κοντινό σε αυτούς υποκατάστημα για να τους το ταχυδρομήσει η τράπεζα και να το παραλάβουν.

Σήμερα το πρωί, τηλεφωνώ σε μια κοπελούδα που από ότι φαινόταν ήταν στην Καλαμάτα. Σχηματίζω τον αριθμό, και ένα ρίγος απλώνεται στη ραχοκοκαλιά μου. Ποιος σαδιστής βάζει για calling tune το soundtrack του Εξορκιστή; Αφού ξεπερνώ το αρχικό σοκ των συνειρμών με πράσινους εμετούς και κεφάλια που γυρίζουν 360 μοίρες μόλις στις 8 το πρωί, η νεαρά μας κάνει την τιμή να το σηκώσει.

«Ναι;»

«Καλημέρα σας, τηλεφωνώ από…»

«Στις 8 το πρωι;»

«Ξέρετε, τηλεφωνώ από το γραφείο…»

«Δε με νοιάζει από πού τηλεφωνείτε, είναι 8 το πρωί, να πάρετε αργότερα!»

Η ευγένεια προσόν μας.

Αφού έχω αλλάξει όλους τους τόνους του κόκκινου και ετοιμάζομαι να της κάνω τη μέρα πραγματικά υπέροχη, λέω γλυκανάλατα:

«Κυρία μου, τηλεφωνώ από το γραφείο όπου ανήκετε, και αφορά τη μισθοδοσία σας. Αλλά αφού είστε τόσο απασχολημένη και μου ζητάτε τόσο ευγενικά να τηλεφωνήσω αργότερα, καλή σας μέρα.»

Και της το κλείνω κατάμουτρα.

Μετά από ένα τέταρτο (είναι και τετραπέρατη μάλλον, τόσο της πήρε να συνειδητοποιήσει τι έγινε) χτυπάει το τηλέφωνο.

«Καλημέρα σας.»

«Καλημέρα.»

«Θα μπορούσατε να με ενημερώσετε σχετικά με το θέμα που προέκυψε με τη μισθοδοσία μου;»

Πως μαθαίνονται οι τρόποι σε χρόνο ρεκόρ βρε παιδί μου…

«Βεβαίως»,της λέω, και της εξηγώ. Συμφωνούμε να της το στείλω στο υποκατάστημα της πόλης της που μου υπέδειξε, και την ενημερώνω ότι θα σταλεί σήμερα κιόλας, για να μην καθυστερήσει η πληρωμή της.

Το μεσημέρι, κι αφού έχω συμφωνήσει ήδη με την τράπεζα και έχει περάσει ο υπάλληλος της εταιρίας courier,με ξαναπαίρνει.

«Γεια σας, είμαι η Τάδε, που με πήρατε το πρωί για το βιβλιάριο…»

«Μάλιστα, πείτε μου.»

«Ξέρετε, δε με βολεύει τελικά το υποκατάστημα που σας είπα, γιατί δεν είμαι πια στην Καλαμάτα.»

Το πρωί δε μπορούσε να αρθρώσει δυο λέξεις, και μέσα σε πέντε ώρες μετακόμισε;;;;;;;;;;;;;;

«Τι να σας πω κυρία μου, έχει ταχυδρομηθεί ήδη όπως σας είπα, για δική σας εξυπηρέτηση.»

«Αααααααα…Δε γίνεται να τους πείτε να το φέρουν εκεί που είμαι τώρα;»

«Μα το έχουμε ήδη στείλει. Που είστε, να δω αν προλάβω το courier.»

«Είμαι σε ένα χωριό και θα μείνω εδώ σήμερα, γίνεται να το στείλετε εδώ;»

Σιγή. Αναρωτιέμαι πόσο χαζός πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι το courier θα τηλεμεταφερθεί σε μερικές ώρες από την Κάλυμνο στην Καλαμάτα, και δη στο χωριό που είναι αυτή. Είμαι δε έτοιμη να αρχίσω να ουρλιάζω σαν άλλη Σοφία Βόσσου στο ακουστικό «όταν σε έπλασε ο Θεός πρέπει να είχε έμπνευσηηηηη!»

«Αφού θα μείνετε μόνο σήμερα, όταν θα φτάσει το courier θα έχετε επιστρέψει. Εξάλλου πρέπει να το παραλάβετε από υποκατάστημα της τράπεζας για να υπογράψετε κιόλας.»

Και τότε ακούω το θεϊκό:

«Α,κι εγώ έφερα τη θεία μου που είναι ντόπια για να του δώσει οδηγίες πώς να έρθει στη στάνη…»

Και μετά σου λέει οι Έλληνες απομακρυνόμαστε από την παράδοση…Κουραφέξαλα…

Ζούμε μεγάλες στιγμές!

2009-02-03T15:31:00.006+02:00

Τις τελευταίες εβδομάδες νιώθω ότι ζω και ξαναζώ τη μέρα της μαρμότας. Την προηγούμενη Δευτέρα όπως κάθε πρωί, άνοιξα τον Μίλο πάνω στο γραφείο μου, του συνέδεσα τον κόκκινο πόντικα και του ετοίμασα το mousepad μερέντας, και συνδέθηκα στο δίκτυο. Αλλά μόλις πήγα να μπω στο MSN τσουπ, παρε το σφαλματάκι στη μούρη πρωινιάτικα. Δεν αναγνωρίζει λέει το IP του υπολογιστή. Καλέ τόσο καιρό γνωρίζεστε, τώρα βρήκατε να κάνετε μούτρα ο ένας στον άλλο; Τέλος πάντων, δεν ασχολήθηκα παραπάνω, και το άφησα να το κοιτάξει ένας συνάδελφος πληροφορικής μόλις θα επέστρεφε στη δουλειά.

Την επομένη πήρα τη φωτογραφική και το τρίποδο παραμάσχαλα,και βγήκα να δοκιμάσω την τύχη μου. Βέβαια μέχρι να στήσω το τρίποδο,να βάλω με τρέμουλο τη Μίνα πάνω και να τραβήξω μερικές φωτογραφίες, με φόβο ότι θα μου πέσει και θα κλαίω κανένα τρίμηνο ακόμα,είδα κι έπαθα. Είχα ένα μισοτελειωμένο φιλμάκι,από παλιότερες φωτογραφίες πολύτιμες για μένα,καθώς τραβήχτηκαν σε ανύποπτη στιγμή και απαθανάτιζαν στιγμές που δε θα τις ζήσω ξανά. Τελείωσα λοιπόν το φιλμ,το πήγα στο φωτογραφείο,κι αφού εξήγησα στον υπάλληλο ότι είναι ασπρόμαυρο,και τις θέλω τυπωμένες σε συγκεκριμένο χαρτί ,το μάζεψα και του το παρέδωσα. Εδώ σε θέλω κάβουρα. Πάω μετά από δυο μέρες να το παραλάβω, και βλέπω τον υπάλληλο να με κοιτάει με ύφος «μόλις έφαγα ροκφόρ».

«Δεν είχε τίποτα το φιλμ που μας φέρατε κυρία μου».

«Τι εννοείτε;»

«Ήταν ατράβηχτο.»

«Μα τι λέτε,αφού μου έβγαζε ένδειξη η μηχανή,το είχε πιάσει κανονικά,και το μάζεψε επίσης κανονικά,μπροστά σας το μάζεψα!»

«Δεν ξέρω…»

Κοιτάζω το φιλμ,στο τέλος του είχε κάτι λεκέδες από χημικά.Την έκαναν τη βλακεία τους. Ρώτησα ποιος το εμφάνισε,μου είπαν ότι έλειπε και κάτι μισόλογα, κι έφυγα μουρμουρίζοντας.

Σήμερα το πρωί σηκώνομαι,ανοίγω το κινητό,κι αντί να δω τον Γουίνι στα σύννεφα,βλέπω μια οθόνη στο λευκό του Αριέλ.Το κλείνω, το ανοίγω ξανά,μια γύρα από τα ίδια γκαρσόν. Βγάζω τη μπαταρία,την ξαναβάζω,τίποτις.Βουρ στο Γερμανό.

«Καλημέρα σας,πως μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε;»

«Έχω ένα νεκρό κινητό.»

«Χμ…για να δούμε…α ναι,θέλει αναβάθμιση!»

«Μάλιστα…Να του την κάνουμε αφού τη θέλει,χατήρια δε χαλάμε.Πότε θα είναι έτοιμο;»

«Σε δυο εβδομάδες περίπου.»

Μποϊνγκ.

«Τι δυο βδομάδες,εγώ το χρειάζομαι…»

«Αυτό δεν είναι το χειρότερο,θα χάσετε όλους τους αριθμούς,τις εικόνες και τους ήχους που είχατε στη μνήμη του τηλεφώνου.»

Καράμπα.

«Μα ξέρετε είχε προεπιλογή να αποθηκεύονται στη μνήμη του τηλεφώνου οι αριθμοί,και δεν άλλαζε.»

«Το γνωρίζω,είχα κι εγώ ένα ίδιο.»

«Και…;»

«Έχασα όλα μου τα νούμερα.»

Κατάρα κατάρα κατάρα. Πήρα μια συσκευή της πλάκας για να κάνω τη δουλειά μου,και κατέληξα να χτυπάει και να μην καταλαβαίνω ότι είναι το δικό μου,και να μην ξέρω και ποιος είναι.Άτιμη κενωνία…

Υ.Γ.Όποιος μου είχε δώσει τον αριθμό του παρακαλείται να τον ξαναστείλει μήπως με γλιτώσει από το αυτόφωρο…

Βόλτα στη βροχή

2009-01-16T22:07:00.002+02:00

Σήμερα έβρεξε. Σπάνια βρέχει εδώ στο Άφρικα, γι’ αυτό κάθε φορά εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία και βολτάρω ανάμεσα στις ψιχάλες. Το απογευματάκι έβαλα τα δερμάτινα σταράκια μου με τις καρδούλες, άφησα τα μαλλιά μου κάτω γιατί κανείς δε θα τα έβλεπε φριζαρισμένα, έβαλα το μικρό λοφίο στην κουκούλα μου (από τη μέρα που άφησα την κίτρινη ομπρέλα μου με την πάπια αρνούμαι πεισματικά να χρησιμοποιήσω τη σοβαρή μαύρη που μου πήρε η μαμά μου),μερικά αγαπημένα κομμάτια στο ipod και βγήκα. Όλα είναι πιο ωραία όταν βρέχει. Ειδικά όταν έχει αυτό το ψιλόβροχο, που τυλίγει τα πάντα σε μια λεπτή, ασημένια ομίχλη. Τα χρώματα φαίνονται πιο έντονα, σαν να χρωματίστηκαν με παιδικές κηρομπογιές, και τα φώτα χτυπούν θαμπωμένα στη θάλασσα. Κι αυτή η μυρωδιά… Το βρεγμένο χώμα αναδίδει ένα υπέροχο άρωμα, που σε κάνει να μη θες να γυρίσεις σπίτι. Κανείς δεν στέκεται να σε κοιτάξει, οι περισσότεροι σφίγγουν το παλτό με το ένα χέρι και τη λαβή της ομπρέλας με το άλλο. Εκτός από μερικά ζευγάρια, που προτιμούν να σφίγγουν ένα χέρι μέσα στο δικό τους. Μπορεί να γίνεσαι μούσκεμα, αλλά δε συγκρίνεται με μια μεταλλική χειρολαβή. Επίσης μπορείς να σιγομουρμουρίζεις όποιο σκοπό θέλεις, χωρίς να νοιάζεσαι αν σε ακούν. Κάθισα στο τραπεζάκι ενός κλειστού ζαχαροπλαστείου και χάζευα για ώρα τα απέναντι φώτα παρέα με έναν ξεστρατισμένο γάτο που καθόταν στη δίπλα καρέκλα για να γλιτώσει τη βροχή. Όταν σταμάτησε, πήραμε ο καθένας το δρόμο του, πατώντας προσεκτικά στις λιμνούλες που είχαν σχηματιστεί, για να μη σκορπίσουμε τα αστέρια που καθρεφτίζονταν μέσα τους.
Υ.Γ. Αυτή η καταραμένη ρομαντική διάθεση έχει αρχίσει και μου κάνει ζημιά. :@Ρ

Απολογισμός

2009-01-07T12:42:00.001+02:00

Η χρονιά που μας πέρασε ήταν μία από τις καλύτερες και τις χειρότερες της ζωής μου. Μπορώ να πω ότι δε στενοχωρήθηκα καθόλου που πήγε στον αγύριστο. Στενοχωρήθηκα που δεν άφησε πίσω της ούτε ένα τόσο δα κομματάκι από τη μαγεία της. Πριν αλλάξει η χρονιά, σκούπισα και την τελευταία τζούρα αστερόσκονης και τη σκόρπισα ελπίζοντας να βρει κάποιον πιο τυχερό για να στολίσει τη ζωή του. Η δική μου δεν τη χρειάζεται πλέον, την έκανε τη δουλειά της.

Εύχομαι η χρονιά που έρχεται, να κάνει περισσότερους ανθρώπους να πουν «σ’ αγαπώ» και να το εννοούν. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να το λες. Εύχομαι οι άνθρωποι να σταματήσουν να φοβούνται μήπως η καρδιά τους χτυπήσει πιο δυνατά και τους ακούσουν. Γι’ αυτό είναι η καρδιά, για να χτυπάει. Όσο πιο δυνατά, τόσο πιο καλά την ακούν οι αγαπημένοι και χαίρονται. Κι αξίζει να ακούει κανείς τον κάθε της χτύπο, να αντηχεί μέσα στο μυαλό του, που μερικές φορές θέλει να αποφασίζει τα δικά του. Παρόλο που οι άνθρωποι μερικές φορές με απογοητεύουν, νομίζω ότι είμαι εθισμένη σε αυτό τον ρυθμικό χτύπο, και δε θα μπορέσω ποτέ να σταματήσω να τον αναζητώ και να τον ακούω. Όποιος δεν έχει χορέψει στο ρυθμό του, δεν μπορεί να καταλάβει ότι μόνο χαρά μπορεί να σου δώσει. Κι εγώ έμαθα να χορεύω μερικούς νέους ρυθμούς, που αντηχούν ακόμα κι αν δεν ακούγονται πια. Τους θυμάμαι απ’ έξω, και τους χορεύω έστω και μόνη μου. Βέβαια έχει περισσότερη πλάκα να χορεύεις με παρέα, άσε που αν χορεύεις μόνος σου μπορεί να σε περάσουν για τρελό. Αλλά δεν πειράζει. Που ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσουν αυτά τα ρυθμικά βηματάκια, και ποιος ξέρει στ’ αλήθεια πόσοι χοροί μας μένουν σ’ αυτή τη μαγική πίστα; :@)

Χρόνια πολλά! :@)

2008-12-26T14:58:00.001+02:00

2008-12-16T23:38:00.002+02:00

"Όλοι έχουμε γραμμένο,που το λένε πεπρωμένο...από παιδί,στον ύπνο μου έβλεπα φωτιές..."
Φανταστείτε το "πεπρωμένο" όλων αυτών των παιδιών που τις βλέπουν στον ξύπνιο τους...
Η γνώμη μου σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα συνοψίζεται στο τραγουδάκι που ακούγεται.Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους δεν έχουν την ακοή απλά ως αίσθηση.

The Kalymnos Files…

2008-11-23T22:43:00.008+02:00

Η Κάλυμνος είναι ένα νησί που αλλιώς το περίμενα, κι αλλιώς το βρήκα. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου έκανε και την καλύτερη εντύπωση, όταν –συνηθισμένη από το Πήλιο και τα κατάφυτα νησιά που έχω διακοπεύσει- αντίκρισα από το αεροπλάνο μια τεράστια κοτρώνα στη μέση του πουθενά. Ναι, είναι κομμάτι απελπιστικό να πετάς πάνω από ένα μέρος γεμάτο βράχια, και να μη βλέπεις ούτε ένα δέντρο. Πιο απελπιστικό είναι να ξέρεις ότι θα μείνεις σε αυτό το μέρος το υπόλοιπο της χρονιάς, και ίσως και την επόμενη.

Παρόλα αυτά, μένοντας τις πρώτες εβδομάδες στο νησί, ανακάλυψα ότι δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα. Σίγουρα απέχει πολύ από τα ονειρεμένα νησιά που βλέπουμε στα φυλλάδια των ταξιδιωτικών γραφείων, αλλά έχει ενδιαφέροντα πράγματα να δεις και να κάνεις. Εξάλλου αυτό το ποστ δεν έχει σκοπό να σας παρουσιάσει το νησί μέσα από τις σελίδες ενός ταξιδιωτικού οδηγού, αλλά να σας δείξει την Κάλυμνο μέσα από τα μάτια ενός νεοδιόριστου, άσχετο με τα ήθη και τα έθιμα του τόπου.

Πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση μετά το βραχώδες τοπίο, ήταν οι οικισμοί. Βλέποντας το νησί από επάνω, τα λευκά σπιτάκια της Πόθιας, δίπλα στο λιμάνι, ενώνονται με αυτά της χώρας με έναν μακρόστενο λαιμό, που κάνει τον οικισμό να μοιάζει με μια μεγάλη κλεψύδρα. Κατηφορίζοντας από το αεροδρόμιο, και προσπαθώντας να καταλάβεις πως γίνεται να μην υπάρχει ούτε ένα φυτό γύρω σου, φτάνεις στην Πόθια, το πιο κοσμοπολίτικο σημείο του νησιού. Δεν έχει τη γραφικότητα του γαλάζιου και λευκού των περισσοτέρων ελληνικών νησιών, αλλά τα πλακόστρωτα δρομάκια σου υπενθυμίζουν ότι βρίσκεσαι σε νησί. Παρόλο που είναι μακρινό νησί και θεωρείται παραμεθόριος, έχει όλες τις παροχές μιας πόλης. Ηλεκτρικά είδη, σχεδόν όλες τις τράπεζες, νοσοκομείο, αεροδρόμιο…Συνδέεται με δύο κοντινά νησάκια,την Τένλενδο και την Ψέρημο, που λένε ότι είναι πολύ γραφικά. Στο νησί υπάρχει νεραϊδότοπος, βωμός των Νυμφών δηλαδή, θα τον επισκεφθώ μόλις φτιάξει ο καιρός. Επίσης,στο βράχο που βλέπει κανείς από τις Μυρτιές, διακρίνεται ένα ανθρώπινο πρόσωπο,που λένε ότι ανήκει σε μια Πριγκήπισσα που πέθανε από τη θλίψη της όταν προσπάθησε ο αγαπημένος της να κολυμπήσει μέχρι την Τένλενδο για να την παντρευτεί. Είμαστε σε απόσταση αναπνοής από την Τουρκία, κι έχουμε και πιτσαρία που ονομάζεται Ίμια, φαντάζομαι πουθενά αλλού δεν υπάρχει…Έμαθα αργότερα ότι οι κοτρώνες κάνουν την Κάλυμνο νούμερο ένα προορισμό για τους αναρριχητές, καθώς τα βράχια της είναι ότι πρέπει για αναρρίχηση! Έχει δύο κεντρικούς δρόμους, ο ένας ανεβαίνει κι ο άλλος κατεβαίνει, δεν έχουμε οδούς, μόνο Ενορίες, και πάνω από το νησί δεσπόζει ένας τεράστιος λευκός σταυρός, που εμένα πολύ με ανατριχιάζει,ειδικά το βράδυ που τον ανάβουμε κιόλας και μου θυμίζει την Κου Κλουξ Κλαν. To Πάσχα μου είπαν ότι είναι απερίγραπτο, καθώς κάνουν τον πόλεμο των κροτίδων εδώ,όπως και στη Χίο. Επίσης, είναι το πρώτο νησί σε αριθμό πολύτεκνων οικογενειών σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Αυτό σημαίνει ότι το χειμώνα δεν ερημώνει, καθώς ο ντόπιος πληθυσμός φτάνει τους 10000 κατοίκους. Οι άνθρωποι είναι πολύ απλοί, καταδεκτικοί, με μια οικειότητα που όταν είσαι ξένος σε κάνει να αισθάνεσαι κάπως αμήχανα, αλλά συνηθίζεις. Αυτό που μου έκανε άσχημη εντύπωση είναι η απειθαρχία τους, που φαίνεται από το πώς μιλούν στην τάξη, μέχρι το πώς οδηγούν. Καταλαβαίνει όμως κανείς αν μείνει μερικές εβδομάδες στο νησί, πως δεν οφείλεται σε κακία, απλά έτσι έχουν μάθει να φέρονται, και μόνο αν είσαι νεόφερτος το παρατηρείς.

Πηγαίνοντας στο νέο σπίτι, με παραξένεψε το ύψος του πεζοδρομίου. Μερικές μέρες αργότερα, που έριξε μια ψιλή βροχούλα, μου λύθηκε κι αυτή η απορία. Το νησί δεν διαθέτει αποχετευτικό σύστημα, που σημαίνει ότι όλα τα νερά από τη Χώρα, μαζεύονται με την πρώτη βροχούλα για να σχηματίσουν έναν ωραιότατο χείμαρρο, ο οποίος διασχίζει όλο το νησί, για να καταλήξει στο λιμάνι. Εκτός από τα ψηλά πεζοδρόμια, όλα τα σπίτια έχουν δεξιά κι αριστερά από τις πόρτες τους συρταρωτούς μάνταλους, που δέχονται πορτάκι μεγάλου ύψους για να μη μπαίνουν μέσα τα νερά. Παρόλα αυτά, οι γαλότσες είναι απαραίτητες, γιατί είναι αδύνατον να γυρίσεις σπίτι αν πιάσει βροχή, χωρίς να σου φτάσει το νερό και οι λάσπες τουλάχιστον ως τον αστράγαλο. Από την άλλη, πόσοι έχουν το καταδικό τους ποτάμι κάτω από το μπαλκόνι έστω και για μερικές μέρες το χρόνο; :@Ρ

Κατά τα άλλα, είναι ένα συνηθισμένο μικροαστικό περιβάλλον, όπου όλοι τους ξέρουν όλους. Θα πας στο φούρνο και θα ακούσεις δεκάδες φορές «Καλυμνιά είσαι μαθές;» ή «Α, είσαι η καινούρια δασκάλισσα!». Πρέπει να τους χαιρετάς ΟΛΟΥΣ. Προχτές ο σουβλατζής παρεξηγήθηκε γιατί πέρασα μιλώντας στο κινητό και δε χαιρέτησα. Τέλος, είναι χρήσιμο να κάνεις γρήγορους συνειρμούς ,βοηθούν στο να καταλάβεις τι ακριβώς θέλει να επικοινωνήσει ο συνομιλητής σου. Παραθέτω σύντομο παράδειγμα:

Έχω πάει στο χρωματοπωλείο δίπλα από το σπίτι για να πάρω λάστιχο ποτίσματος. Δεν γνωρίζω προσωπικά τους ιδιοκτήτες. Καθώς περιμένω τη σειρά μου, με πλησιάζει η γυναίκα του ιδιοκτήτη.

«Καλησπέρα.»

«Εσείς δεν είστε που έχετε τούτο το κάτι;»

Ποιο κάτι αναρωτιέμαι εγώ, και το μυαλό μου ταξιδεύει στο γνωστό χιτ της Γαρμπή.

«Αυτό το κάτι καλέ!»

Συνεχίζω να κοιτάζω με βλέμμα ξαφνιασμένου βατράχου και η κυρία καταλαβαίνει ότι η πληροφορία είναι ελλιπής.

«Αυτό το κάτι το γκρίζο…Τονε βλέπω στο μπαλκόνι…Έχετε και μια κάτα!»

Μπίνγκο! Στην Κάλυμνο δεν λέμε η γάτα, ο γάτος, αλλά η κάττα, με έντονο ταυ,και ο κάτης. Σκέφτομαι μήπως είναι μια διεστραμμένη πρόσμειξη του γάτα και cat…Αλλά δεν τους έχω ικανούς. :@Ρ

2008-11-13T02:26:00.002+02:00

May Ann Licudine

Πόσο καιρό κάνεις να ξεχάσεις; Πόσο καιρό για να μην θυμάσαι; Πόσο καιρό σου παίρνει να σταματήσεις να σφίγγεις στη χούφτα σου έναν μικρό ασημένιο αναπτήρα; Μετά από πόσο καιρό σταματάς να πιστεύεις ότι όταν φτιάξεις χίλιους γερανούς πραγματοποιείται η ευχή σου; Πότε σταματάς να σιγομουρμουρίζεις ασυναίσθητα τον ίδιο σκοπό; Πότε καταφέρνεις να λυθείς από νυφικά κορδόνια και να ξεχάσεις αποξηραμένες ανθοδέσμες; Μετά από πόσο καιρό μπορείς να φτιάξεις πάστα φλώρα; Πότε σταματάς να βλέπεις στον ύπνο σου τραίνα να ταξιδεύουν και αγκαλιές να σε περιμένουν στο σταθμό; Πως εξηγείς στο χρωματοπώλη της γειτονιάς σου γιατί κλαις μπροστά από μπορντούρες παιδικού δωματίου; Πότε αλλάζεις σαμπουάν, ελπίζοντας να εξατμιστούν οι μυρωδιές από το παρελθόν; Πότε μπορείς να λες ονόματα χωρίς να ανεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό σου; Πότε αποφασίζεις να μην κρεμάσεις τίποτα στο λαιμό σου; Που μπορείς να ξαναβάλεις τα αγαπημένα σου ρούχα, χωρίς να σκεφτείς ποιος τα διάλεξε για σένα; Πότε μπορείς να βλέπεις φωτογραφίες χωρίς να τις καταβρέχεις με αλμυρές πιτσιλιές; Πότε μπορείς να ξαναδιαβάσεις βιβλία, να δεις ταινίες, να ακούσεις μουσικές, χωρίς να πατήσεις χαμένη την παύση και να θυμηθείς γέλια και σχόλια; Πότε αποφασίζεις να σβήσεις την αγαπημένη σου φωτογραφία από την ψηφιακή;
Πότε γίνεται αυτό που λένε όλοι, και το παίρνεις απόφαση; Κι έρχεται επιτέλους αυτή η στιγμή που δε θυμάσαι, δε στενοχωριέσαι, δεν πετάγεσαι τα βράδια, δεν κλαις, δεν ανησυχείς; Κι επιτέλους, γιατί οι άνθρωποι δεν έρχονται με οδηγίες χρήσης; Που να λένε πόσο πρέπει να τους αγαπάς, πώς να τους το δείχνεις, και για πόσο είναι; Πως διάολο λένε αυτό το κουμπί που το πατάς και πάει η ζωή σου παρακάτω;
Το πιο εκνευριστικό είναι ότι θα τα ξανάκανα. Θα τα ξανάκανα όλα από την αρχή, ακόμα κι αν ήξερα ότι θα είχαν ακριβώς αυτή την κατάληξη τα πράγματα. Θα τα ξανάκανα μόνο και μόνο για να ακούσω για άλλη μια φορά κλασσική μουσική ένα πρωινό στη Βαρβάκειο. Θα τα ξανάκανα για να υπερασπιστώ άλλη μια φορά το «για πάντα» στο κρεβάτι ενός ξενοδοχείου. Θα τα ξανάκανα για να γυρίσω ακόμα μια φορά το κεφάλι μου μέσα στο πλήθος και να σε κοιτάξω, και να μου χαμογελάσεις και να είναι όλα εντάξει. Θα τα ξανάκανα για να με φανταστώ με μια πολύχρωμη σαλοπέτα, θα τα ξανάκανα για να μοιραστούμε μαζί ένα Κυριακάτικο πρωϊνό,κι ας ταξίδευα λερωμένη με Μερέντα σε δυο τραίνα. Θα τα ξανάκανα για μια αγκαλιά. Μόνο.

Don't push me!

2008-11-05T22:01:00.002+02:00

Σήμερα δε μπορώ να πω ότι ήταν κι από τις καλύτερες μέρες μου…Ξύπνησα πρωί πρωί από έναν μεσιέ που αποφάσισε να μας διαλαλήσει την αγάπη του για τον Καζαντζίδη, σταματώντας κάτω ακριβώς από το μπαλκόνι μου και βάζοντας τέρμα τραγούδια του στο αμάξι. Την τρίτη φορά που έφτασε στα υπέροχα ροζ αυτιά μου το «Υπάρχω…» πετάχτηκα από το κρεβάτι μουρμουρίζοντας «…όχι για πολύ ακόμα…»

Σήμερα ήμασταν αδειούχοι, καθώς ψηφίζαμε εκπροσώπους εκπαιδευτικών. Εγώ εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία για να τελειώσω τη διαδικασία εκδόσεως πιστοποιητικού υγείας (ναι, γι’ αυτό που πήρα και το τρελόχαρτο με μεγάλη επιτυχία).Εκκρεμούσαν οι αιματολογικές εξετάσεις. Για όσους δεν το γνωρίζουν, έχω φοβία με τις βελόνες. Σε συνδυασμό με την τρελή ταλαιπωρία που περνάω κάθε φορά για να μου βρουν φλέβα, δεν κάνει την αιμοληψία μια χαρούμενη διαδικασία, όσο να πεις. Πάω λοιπόν στο νοσοκομείο του νησιού, ρωτάω για τα δικαιολογητικά, μου λένε ότι άλλαξε η επιτροπή και θέλει άλλα. Αρχίζω να βράζω αργά αλλά σταθερά. Ρωτώ όσο ευγενικά μπορώ τον υπάλληλο ποιος μπορεί να με ενημερώσει σχετικά με τα νέα δικαιολογητικά, και με παραπέμπει στην κ.Τάδε. Μπαίνω στο χειρουργείο, ουδείς. Πάω μέχρι μέσα, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Μόνο εγώ και το χειρουργικό κρεβάτι(παρεμπιπτόντως, καθόλου σικ αυτό το χάρτινο σεντονάκι σε πρασινάκι, ας τους πει πια κάποιος να το αλλάξουν).Μετά από πολύ ψάξιμο, ανακαλύπτω από την καθαρίστρια ότι η συγκεκριμένη γιατρός είναι σε άδεια. Ξαναπάω στον υπάλληλο,τον ενημερώνω, μου απαντά θυμωμένος ότι δεν είναι δουλειά του να το ξέρει(όχι χρυσέ μου, δουλειά σου είναι να με πρήζεις μέχρι να σε πιάσω από το λαιμό) και με στέλνει σε μια άλλη γιατρό.Η οποία ευτυχώς ήταν ευγενέστατη,και μου έγραψε τις νέες εξετάσεις.

Και πάω στο μικροβιολογικό…Που σε πονεί και που σε σφάζει.Πιάνω την Προϊσταμένη,και της λέω:

«Ξέρετε,έχω πρόβλημα,κάθε φορά δε μου βρίσκουν φλέβα,μήπως θα μπορούσατε να μου πάρετε εσείς αίμα κι όχι κάποια ασκούμενη;»

«Εγώ έχω δουλειά δεσποινίς,κι οι ασκούμενες μια χαρά είναι.Όλοι τα ίδια λέτε…Και πρέπει να έχετε και χαμηλό αιματοκρίτη,είστε πολύ χλωμή.»

Δε μιλάω,κάθομαι στην καρέκλα των βασανιστηρίων και περιμένω το δήμιο.Όταν έρχεται η κοπέλα,της εξηγώ ξανά την κατάσταση,και μου λέει ότι θα κάνει ό,τι μπορεί.Μου βάζει το λάστιχο,σφίγγω,τίποτις.Αρχίζει να χτυπάει,τίποτις.Παίρνει τη βελόνα,μου λέει να πάρω βαθιά ανάσα,τη βάζει,τίποτις.Τη βγάζει.

«Για να δούμε από το άλλο χεράκι…»

Απλώνω το άλλο χέρι,σφίγγω,τιποτα.Βάζει τη βελόνα,αρχίζει να τη στρίβει δεξιά-αριστερά,εγώ είμαι έτοιμη να αρχίσω να φωνάζω,τίποτα.

«Κυρία Προϊσταμένη,ελάτε λίγο,έχω εδώ μια περίπτωση που είναι δύσκολη…»

Βγαίνει η στρίγγλα.

«Τι έγινε δεσποινίς;»

«Τι να γίνει;» απαντάω εγώ. «Αυτό που σας είπα πριν με καθίσετε έγινε.»

«Σφίξτε το χέρι».

Σφίγγω,ξανατρυπάει το πρώτο χέρι,τίποτα.Πάει στο άλλο.

«Τώρα θέλω να παίρνετε πολλές βαθιές ανάσες γιατί θα τη βάλω βαθιά και θα πονέσει λίγο.»

«Είδατε φλέβα;»

«Όχι,αλλά θα στοχεύσω στο κέντρο και πάντα υπάρχει εκεί.»

Γουρλώνω.

«Α,μην φοβάστε,άμα φοβάστε οι φλέβες κρύβονται!»

«Εσείς με τρεις τρύπες κι αν πηγαίνατε για τέταρτη δε θα φοβόσασταν;»

«Α κοιτάξτε να σας πω,άμα δεν σας βρω κι αυτή τη φορά,σας βλέπω με τρύπα στην αναστροφή της παλάμης».

Ξέρετε πόσο πονάει εκεί.Δεν άντεξα…

«Α κοιτάξτε να σας πω,άμα δε μου βρείτε κι αυτή τη φορά,σας βλέπω με ένα ωραιότατο καρούμπαλο στο Δόξα Πατρί».

Ευτυχώς βρήκε.Τέσσερις τρύπες αργότερα,και με τα νεύρα κρόσσια πήγα τις εξετάσεις στη γιατρό.Η οποία φυσικά μόλις είδε τις προσπάθειες ανάγλυφες στη χεράκια μου έφριξε.Ο αιματοκρίτης έπεσε.Από 42 πήγε 39,2.Ειπα να πάω πίσω στην παλιοπροϊσταμένη να της το πω να δει αυτή ποιος έχει χαμηλό αιματοκρίτη,και ποιος χαμηλό IQ…

«Όλα μια χαρά.Αλλά…μια στιγμή.Πόσο κρέας τρως βρε πουλάκι μου;»

«Έχω να φάω κρέας δύο μήνες,έχω εμφανίσει μια ελαφρά μορφή δυσανεξίας.Γιατί;»

«Μα εδώ έχεις ανεβασμένη χοληστερίνη!»

«Μα πως έχω ανεβασμένη χοληστερίνη χωρίς να τρώω κρέας;»

«Α…για κάτσε…»(Τώρα έλεγα από μέσα μου θα μου πει ότι είμαι κι έγκυος με τον κρίνο…)

«Έχεις ποσοστό σιδήρου που δείχνει ότι δεν τρως κρέας.Και έχεις ανεβασμένη και την καλή.»

«Που σημαίνει…;»

«Είχες άγχος τελευταία;»

«Ε,λίγο…»

«Τι λίγο,εδώ έχεις 30 μονάδες πάνω από το κανονικό.Την παράγεις.»

Ωραία,εκτός από θεάρεστο έργο,παράγω ΚΑΙ χοληστερίνη…

«Την παράγει ο οργανισμός σου από μόνος του.Δε μπορούμε να κάνουμε κάτι.Να μην αγχώνεσαι,να μην στενοχωριέσαι,πρέπει να πέσει από μόνο του.

Η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίοι τρεις μήνες ήταν πολύ πολύ δύσκολοι συναισθηματικά.Αλλά δεν περίμενα να φτάσει εκεί το πράγμα…Γυρίζοντας από το νοσοκομείο πήρα μια μεγάλη γλάστρα μπορντώ χρυσανθεμα,έναν χρωματιστό ανεμόμυλο για το μπαλκόνι,και την απόφαση να παράγω πάλι χαρά για μένα.Ετοιμάζω τσάι,ακούω Sinatra,και θα δω Χάρι Πότερ αγκαλιά με τα γατόνια μου…Κι ελπιζω να πιασει…

Ιδού η Ρόδος…

2008-11-04T23:20:00.009+02:00

Πριν μερικές εβδομάδες επισκέφθηκα για δεύτερη φορά τη Ρόδο. Και την προηγούμενη φορά, και αυτή, ήταν λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων(βλέπε τρισκατάρατα ΠΕΚ) και δυστυχώς δεν είχα χρόνο να τη «γυρίσω».Δεν είχα την ευκαιρία να δω την Ιαλυσό ή την κοιλάδα με τις πεταλούδες, αλλά τι θα κάνουμε κι όλη την άνοιξη; Δίπλα είναι, έξι ώρες δρόμος…

Την πρώτη φορά που πήγα, έμεινα μέσα στα τείχη της παλιάς πόλης. Η Ρόδος είναι ένα νησί γεμάτο αντιθέσεις, αλλά από τις χαραμάδες των μοντέρνων κτιρίων και των πολυκαταστημάτων, περνά η ανεπαίσθητη μυρωδιά του παρελθόντος. Περπατώντας στους λιθόστρωτους δρόμους της παλιάς πόλης και περνώντας από τις πέτρινες αψίδες, φαντάζεσαι ότι στα ίδια βοτσαλωτά δρομάκια κάποτε αντηχούσαν οπλές αλόγων. Βλέποντας τις ταμπέλες των οδών, δε μπορείς να αποφύγεις τη σκέψη ότι την ίδια θέση κατείχαν μεσαιωνικά οικόσημα. Η παλιά πόλη είναι σχετικά εύκολο να περπατηθεί, αρκεί να έχετε υπομονή, γερά παπούτσια και…Tiersen. Είναι must,ταιριάζει απίστευτα η μουσική του με το περιβάλλον…Έχει πάντα κόσμο, πολλά μπαράκια, και μαγαζιά που μένουν ανοιχτά μέχρι αργά το βράδυ. Αυτό που μου άρεσε πραγματικά όμως, είναι ο συνδυασμός του νησιώτικου στοιχείου με το μεσαιωνικό χαρακτήρα της πόλης. Πάνω στα τείχη, και αναρριχώμενες στα γαλάζια παράθυρα, φυτρώνουν φούξια μπουκαμβίλιες.

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το Μουσείο. Δεν είχα ξαναδεί τόσα αρχαιολογικά ευρήματα, διαφορετικών ιστορικών περιόδων, σε ένα χώρο.Κάποια με εντυπωσίασαν με την πλαστικότητα και τον ρεαλισμό των κινήσεών τους. Από τα αρχαιοελληνικά αγάλματα μεταφερόσουν σε μισοσκότεινες αίθουσες, όπου το λιγοστό φως αχνοφώτιζε πανοπλίες και τίτλους ιπποτών.

Από την παλιά πόλη δε λείπει και το μουσουλμανικό στοιχείο, με τον λευκό μιναρέ να κοντράρει τον γαλάζιο ουρανό, και το χαμάμ κοντά στο τζαμί. Ένα ζεστό ατμόλουτρο ήταν ο καλύτερος τρόπος να δέσει το παρελθόν με το παρόν, μέσα στους ατμούς και τα παιχνιδίσματα του φωτός που έμπαινε από τα αστεράκια του τρούλου.

Ελπίζω να μπορέσω να επισκεφθώ ξανά το νησί που με μάγεψε, και να σας μεταφέρω εικόνες κι από πιο γνωστά αξιοθέατα. Στο επόμενο ποστ: Κάλυμνος!

Πετάει ο Σείριος;Χμ...

2008-09-30T22:20:00.004+03:00

Το νησί δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο, παρόλα αυτά έχει αρκετά σημεία που με παραξένεψαν. Προς το παρόν θα σας αναφέρω ότι δεν έχουμε σχεδόν καθόλου φρούτα και λαχανικά, καθώς είναι μάλλον άγονος ο τόπος, και τα μόνα λαχανικά που υπάρχουν είναι συνήθως εισαγωγής. Το διαπίστωσα σήμερα που πήγα στο μάρκετ να πάρω μερικά σαλατικά, και ανακάλυψα κάτι καημένες ντοματούλες... Ο μόνος λόγος να τις αγοράσεις ήταν για να τις πάρεις σπίτι και να τις γλιτώσεις από τις διπλανές τους, που είχαν ένα χρωματάκι σαν ντοματοφάγα ζόμπι. Επειδή είμαι και ψυχοπονιάρα, τις πήρα, μαζί με δύο αγγουράκια που βάζω το χέρι μου στη φωτιά, δεν ζωντανεύουν ούτε με ηλεκτροσόκ. Στο θέμα μας όμως, τα του νησιού θα σας τα περιγράψω σε επόμενο ποστ.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που ήταν απαραίτητα να γίνουν μετά τη μετακόμισή μου, ήταν η μεταφορά του Σείριου. Η μαμά μου επαναλάμβανε ότι ο πρώτος που θα με επισκεφθεί θα μου τον φέρει, αλλά οι μέρες περνούσαν, η Μόιρα είχε αφιχθεί ήδη, και ο Σείριος παρέμενε είκοσι ώρες μακριά μου. Έτσι λοιπόν, κανόνισα με μια φίλη γατομάνα, να της στείλουν οι δικοί μου το στριγγλόγατο με ΚΤΕΛ στην Αθήνα, να τον παραλάβει, να τον πάει λίγο στο σπίτι με τα δύο υπέροχα Βιρμανίας της για να ηρεμήσει, και μετά να τον επιβιβάσει στο αεροπλάνο για Κάλυμνο. Τηλεφώνησα στην Ολυμπιακή, όπου μου είπαν ότι χρειάζεται το βιβλιάριο με τους εμβολιασμούς του (το είχαμε έτσι κι αλλιώς),και μικροτσίπ(δεν το θέλουν όλες οι αεροπορικές εταιρίες για ταξίδι εσωτερικού),που δεν είχαμε, αλλά βάλαμε. Και να ‘σου η πρώτη έκπληξη: τον πήγε ο μικρός μου αδερφός σε έναν κτηνίατρο στη γειτονιά μας για το τσιπ, ο οποίος αφού ρώτησε και καταχώρησε τα προσωπικά μου στοιχεία, συμπλήρωσε τα στοιχεία του Σείριου μόνος του. Και ιδού:

Αν αναρωτιόσασταν από που προέρχεται το υποτιμητικό βλέμμα του γάτου μου, να η απάντηση. Μην ψάχνετε να βρείτε πλακουτσωτή μούρη και πλούσιο τρίχωμα, ο άνθρωπος ή τυφλός, ή άσχετος ήταν!
Τέλος πάντων, ετοιμάζει η μαμά μου το κλουβάκι, βάζει από πάνω χαρτοταινία με τα στοιχεία μου, σημείωση ότι είναι ζωντανό μέσα στο κλουβάκι, και τον παραδίδει στα ΚΤΕΛ. Είχαμε υπολογίσει ότι θα έφτανε Αθήνα γύρω στις 11.30,και πετούσε για Κάλυμνο 15.15,οπότε είχε όλο το χρόνο η κοπέλα να τον πάρει για λίγο σπίτι, να του βάλει λίγο νεράκι και να τον ηρεμήσει. Αμ δε. Διότι από το αεροδρόμιο της είπαν ότι πρέπει να είναι από τις 12 εκεί. Πολύ VIP γάτος ρε παιδί μου... Παίρνει κι αυτή η έρμη μια σακουλίτσα με άμμο, ο γλυκύτατος γιος της λίγο νεράκι, παίρνουν και μια φίλη μας μαζί, και κινούν από τα ΚΤΕΛ κατευθείαν για το αεροδρόμιο. Μισή ώρα μετά, η Γιούλη στο τηλέφωνο.
«Θέλουν διαβατήριο.»
«Τι διαβατήριο;»
«Το βιβλιάριό του λένε είναι παλιό και θέλουν διαβατήριο»
«Πόσο παλιό ρε παιδιά, τον Μάρτιο γεννήθηκε το γατί, τον Απρίλη βγάλαμε το βιβλιάριο. Εγώ πήγα Αγγλία με ταυτότητα, ο Σείριος για να ταξιδέψει Αθήνα-Κάλυμνο χρειάζεται διαβατήριο;»
«Αν δεν έχει διαβατήριο θέλουν χαρτί με τη σφραγίδα και την υπογραφή της κτηνιάτρου που να επιβεβαιώνει ότι είναι καλά και μπορεί να ταξιδέψει με αεροπλάνο.»
Κλείνω το τηλέφωνο, και παίρνω εγώ, από την Κάλυμνο, την κτηνίατρό μας, στο Βόλο, για να στείλει με φαξ το χαρτί στην Αθήνα... Αφήνει έξαλλη η γυναίκα ζώο στο χειρουργείο για να προλάβει ο.. πέρσης την πτήση, και τους το στέλνει. Μετά από ένα τέταρτο:
«Έλα Δώρα. Το πήραμε το χαρτί..»
«Εντάξει, τον ζύγισαν;»
«Όχι, θέλουν μια εξουσιοδότηση.»
«Τι εξουσιοδότηση;;;;;»
«Ότι μου επιτρέπεις να σου τον στείλω...»
Και ναι παιδιά. έκανα κάτι που κανείς άλλος σας στοιχηματίζω ότι δεν έχει κάνει. Πήγα στο αστυνομικό τμήμα Καλύμνου, που τους φαίνεται εξωπραγματικό να έχει κάποιος ζώο μέσα στο σπίτι, και έκανα εξουσιοδότηση ότι εγώ,η...........εξουσιοδοτώ την....................να μου αποστείλει τον γάτο με όνομα Σείριος και αριθμό μικροτσιπ.....................μέσω αεροπλάνου, από το Ελευθέριος Βενιζέλος στον αερολιμένα Καλύμνου. Το τι γέλιο έριξαν οι αστυνομικοί... Πάω στοίχημα ότι μπορεί η τρελή υπάλληλος που μας ζήτησε όλα αυτά, να ρώτησε στη ζούλα και το γάτο αν τον λένε στ’ αλήθεια Σείριο, ή είναι κανένας γατοτρομοκράτης. Και να’ ταν μόνο αυτό; Με παίρνει μετά από λίγο, μου λέει ότι με το ζόρι τους άφησαν μετά από όλα αυτά να του βάλουν λίγο νεράκι (από τις 7 ταξίδευε το ζωάκι),κι ότι το εισιτήριό του κόστισε...85 ευρώ!60 ευρώ έχει το ανθρώπινο ρε παιδιά!
Περιττό να σας πω ότι πήγα στο αεροδρόμιο και μόλις τον παρέλαβα και είδα ότι ήταν σώος, ξεσήκωσα όλο το γκισέ. Η απάντηση που πήρα; Ότι κάθε αεροπορική εταιρία έχει δικούς της κανονισμούς, και μάλλον κάποιος υπάλληλός τους επέλεξε να τους τηρήσει κατά γράμμα, και ότι όλοι οι φόροι αεροδρομίου κτλ πολλαπλασιάζονται επί 250 όταν πρόκειται για ζωάκι. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η Μόιρα είχε ταξιδέψει πριν δέκα μέρες Χανιά-Αθηνα-Κάλυμνο, με 70 ευρώ, με την ίδια εταιρία. Τα συμπεράσματα δικά σας...Αθανατο ελληνικό κράτος...

Εδώ είμαστε!

2008-09-28T23:01:00.006+03:00

Έχω καιρό να σας γράψω νέα μας, αλλά μου έπεσαν πολλά. Ξέρετε, συνήθως όλα τα περίεργα, απρόβλεπτα και δυσάρεστα πράγματα σου συμβαίνουν σε καιρούς που δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις. Και όλα μαζί.
Βρίσκομαι λοιπόν στην Κάλυμνο. Είμαι εδώ σχεδόν από τον δεκαπενταύγουστο, με ένα μικρό διάλειμμα δέκα ημερών που πήγα στη Ρόδο για τα ΠΕΚ. Ωραία είναι (σας χρωστάω ένα αναλυτικό φωτορεπορτάζ),οι άνθρωποι καλοί και φιλόξενοι, και το νησί, αν και απομακρυσμένο, έχει περισσότερες παροχές από ότι περίμενα. Φτάνοντας βέβαια με το αεροπλάνο αντίκρισα έναν τόπο κατάξερο, με καφέ λόφους και βράχια, ενώ μια κηλίδα από σπίτια εκτείνονταν σε σχήμα κλεψύδρας. Αποφάσισα να μην βάλω τα κλάματα, και μαζί με τη μαμά που ήρθε να βοηθήσει στη μετακόμιση, ξεκινήσαμε να δούμε το σπίτι. Ευτυχώς δεν ταλαιπωρηθήκαμε, ήταν αυτό ακριβώς που ψάχναμε, και στρωθήκαμε στη φασίνα για να το ετοιμάσουμε. Κάναμε τα απαραίτητα ψώνια, γεμίσαμε το ψυγείο... Όλα καλά. Δε θα μπω σε σχολείο φέτος, γιατί δεν υπήρχαν θέσεις ούτε στην Δευτεροβάθμια ούτε στην Πρωτοβάθμια, και θα μείνω σε γραφείο. Ευτυχώς είναι κοντά στο σπίτι και δεν χρειάζεται να διανύω μεγάλες αποστάσεις. Λίγες μέρες αφότου μετακόμισα, παρέλαβα την παρέα μου, τη μικρή μας Μόιρα, και μετά από ένα μήνα περίπου, τον αρχιμαφιόζο Σείριο. Η άφιξή του ήταν επεισοδιακή, θα σας τη γράψω στο επόμενο ποστ. Για δείτε πως μεγάλωσαν...

Είμαι λίγο υποτονική γιατί ταλαιπωρήθηκα πολύ με την τοποθέτηση, και δεν έχω και πολλά κέφια. Υπόσχομαι ότι στο επόμενο ποστ θα επανέλθω δριμύτερη και θα σας διπλώσω από τα γέλια. Εξάλλου αυτό δεν είναι μουκοποστ, ενημέρωση είναι για να μην ανησυχείτε πού χάθηκα.
Σας ευχαριστώ όλους και όλες για τις ευχές και την έγνοια σας... Είναι ωραίο να νιώθεις ότι κάποιοι σε σκέφτονται, κι ας μην σε έχουν γνωρίσει ποτέ, σου δίνει κουράγιο και μια νότα αισιοδοξίας.Λίγο εσείς,λίγο ο Ζακ που μας δείχνει ότι η ζωή είναι όμορφη αν τη δεις από τη σωστή οπτική... Αναμένετε στις οθόνες σας...

Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε...

2008-08-27T19:47:00.003+03:00

Μόνο αυτά δηλαδή δε θα βρούμε, γιατί όλα τα υπόλοιπα νησιά τα φάγαμε με το κουτάλι. Άμα ζούσε σήμερα ο Όμηρος, για τους εκπαιδευτικούς θα έγραφε έπος, όχι για τον Οδυσσέα. Που σιγά τι έκανε, πήγε εκεί σε δυο τρία μέρη, έφαγε κι ένα λωτό, και σιγά τα ωά.
Που λέτε, εγώ όπως ξέρετε μετακόμισα στην Κάλυμνο ως νεοδιόριστη. Όλα καλά, αν κι έπαθα μια φρίκη γιατί το νησί είναι όλο άγονο και φαίνεται δεξιά κι αριστερά της πόλης μία καφέ, άμορφη μάζα. Βρήκα σπίτι, το καθαρίσαμε με τη μαμά, βάλαμε πλυντήριο, γλάστρες στο μπαλκόνι, ψωνίσαμε λιχουδιές, με λίγα λόγια, το κάναμε μούκικο. Κανόνισα λοιπόν κι εγώ να έρθει ο μούκος μου στην άδειά του, να το εγκαινιάσουμε. Αλλά μάλλον το Υπουργείο Παιδείας δεν κρατιόταν να μας γνωρίσει. «Θα παρουσιαστείτε στη Ρόδο, κι εκεί θα κάνετε τα χαρτιά σας για τα κενά προτίμησης» με ενημέρωσαν από τη Δευτεροβάθμια της Καλύμνου. Γιατί ρε παιδιά, εμείς δεν έχουμε Διεύθυνση; Τέλος πάντων, το πήρα απόφαση ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα συναντηθώ με το ελαφάκι της Ρόδου(ο ένας τρόπος είναι με το πανάκριβο καταμαράν=3 ώρες, κι ο άλλος είναι με το πιο φθηνό, αλλά ετοιμόρροπο πλοίο της γραμμής=6 ώρες). Τουλάχιστον έμαθα ότι μπορώ να πάρω το πιστοποιητικό πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής από το νοσοκομείο της Καλύμνου.
Πάω κι εγώ με την ακτινογραφία μου, το χαρτί του παθολόγου, και το τρελόχαρτο που με τόσο κόπο απέκτησα, στο νοσοκομείο. Ο υπεύθυνος έλειπε με άδεια, οπότε με έστειλαν στο γιατρό να μου πει τι χρειάζεται ακόμα για να εκδώσω το πιστοποιητικό. Ο οποίος γιατρός αγρόν αγόραζε.
“Καρδιογράφημα κάνατε;»
“Όχι...»
“Θέλουν;»
“Ε που να ξέρω γιατρέ μου...»
“Χμ... Καλά, ξάπλα να σου κάνουμε ένα»
Ξαπλώνω η έρμη, κάνω το καρδιογράφημα.
“Αίματος έχετε;»
“Όχι...»
“Θέλουν;»
«Ε σας είπα γιατρέ μου, εγώ που να ξέρω;»
«Να σου γράψω και αίματος».
Και γράφει ένα κατεβατό τρεις σειρές, από AIDS και ηπατίτιδα, μέχρι τρασαμινάσες.
Τελικά δεν πρόλαβα να πάω πριν την ορκωμοσία να κάνω τις εξετάσεις, τις άφησα για τη Ρόδο.\
Στην οποία Ρόδο, καθότι είμεθα και της παράδοσης, εφαρμόστηκε πλήρως το «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα».200 άτομα, κι ένας τύπος στην πόρτα της δευτεροβάθμιας, να μας λέει ότι δε μοιράζει χαρτάκια προτεραιότητας, γιατί κόβει φάτσες. Με τα πολλά, μπαίνουμε μέσα με τους συναδέλφους της αγγλικής,6 στο σύνολο για την Κάλυμνο, και πάμε να συμπληρώσουμε τα κενά. Κενά κατ’ ευφημισμό βέβαια, γιατί το κενό ήτο... ένα! Ένα και μοναδικό, και μάλιστα στη δήλωση έλεγε να τα βάλουμε και σε σειρά προτεραιότητας τρομάρα μας... Το συμπληρώνουμε, ορκιζόμαστε(δέκα δέκα σαν τα πρόβατα) και αισίως μετά από έξι ώρες και 16 υπεύθυνες δηλώσεις που μόνο τι εσώρουχο φορούσαμε δεν ανέφεραν, ξεκινάμε για το γυρισμό. Αλλά τώρα που γνωριστήκαμε, να χαθούμε βρε ατιμούλικα; Πάνω που πάμε να μπούμε στο ασανσέρ, να ‘σου ένας κύριος που κραυγάζει:
“Μην ξεχνάτε από Δευτέρα τα ΠΕΚ!»
Ποια ΠΕΚ ρε παιδιά; Τα ΠΕΚ καλοί μου άνθρωποι είναι τα σεμινάρια επιμόρφωσης που υποχρεούνται να κάνουν όλοι οι νεοδιόριστοι. Αλλά εδώ σας θέλω. Ο πρώτος κύκλος διαρκεί δέκα μέρες, και ο δεύτερος και τρίτος κύκλος, που γίνονται κολλητά μέχρι τέλη Νοεμβρίου, άλλες δέκα. Όοοοοοοολα αυτά βέβαια, δεν τα κάνεις στον τόπο διορισμού σου. Τα κάνεις στα «εξακτινωμένα κέντρα». Για μας δηλαδή, στη Ρόδο. Βγάλτε κομπιουτεράκι.40 ευρώ να πας Ρόδο, και 40 να γυρίσεις; Και μια επανάληψη για τον δεύτερο κύκλο; Ξενοδοχείο δέκα μέρες τη Ρόδο σε τουριστική σεζόν, το πιο φτηνό που βρήκα ήταν 50 ευρώ τη βραδιά. Κι άλλες δέκα μερούλες για τον Δεύτερο κύκλο; Και δε θα φας τόσες μέρες; Σανό θα μασάς; Όοοοοοοοολο αυτό το ποσό, συν τα ενοίκια που θα δώσεις για καπάρο, συν ΔΕΗ, νερό κι όλα τα συναφή, κάνουν ένα ποσό όπως θα καταλάβατε... εξαιρετικά αξιόλογο. Και τώρα, η βόμβα. Ο πρώτος μας μισθός θα μας έρθει τέλη Οκτώβρη. Κια υτά θα τα αποζημιωθούμε σε δύο χρόνια. Ωραία ε;
Τέλος πάντων, ας είναι καλά η μαμά κι ο μπαμπάς, τους έχουμε μαδήσει. Παίρνω τον έρμο το μούκο, ερχόμαστε Ρόδο. Η πρώτη μου μέρα ξεκίνησε στραβά. Κάνοντας έναν ζογκλερικό πήδο πάνω από τα καλώδια του λαπιτοπίου, ρίχνω κάτω το ανοιχτό νεσεσέρ. Μάζευε τώρα χίλιες δυο βλακειούλες κάτω από το κρεβάτι στις 7 το πρωί. Πάω στο μπάνιο, σπάει το ματζαφλέρι που κρατά το χαρτί υγείας στη θέση του, πέφτει όλο το ρολό μέσα στη λεκάνη. Μετά το επιτυχές ψάρεμα του χαρτιού, και με σφιγμένο το στομάχι, ανακαλύπτω ότι άρχισαν να βγαίνουν οι βάσεις των Πανελληνίων. Παίρνω τη μαμά να μου πει για τον αδερφό μου, η οποία μου αναγγέλλει ότι το περίφημο «Δημητρούλα»(προχτές είχε αγκυροβολήσει στην Κάλυμνο με κλίση 45 μοιρών, όλο χάρη)με το οποίο θα ταξίδευε την ίδια μέρα ο μούκος για να παρουσιαστεί, «έμεινε» στους Λειψούς. Όλο άγχος και με σφιγμένο το στομάχι, φτάνω στο σχολείου γίνεται η επιμόρφωση.
Πρώτη μέρα: Παίζουμε χαρτιά. Ένα παιχνίδι που δεν καταλαβαίνουμε γρι, εγώ παρακαλάω να μην μοιάζει με το γαϊδαρο, και γίνω ρεζίλι ΚΑΙ στη Ρόδο, και οι συμπαίκτες μου να μην έχουν ιδέα σχετικά με τους κανόνες. Τελικά το point ήταν ότι σε κάθε ομάδα είχαν δοθεί διαφορετικοί κανόνες, κι ο νικητής κάθε ομάδας πήγαινε στο διπλανό τραπέζι. Μόνο που μόλις καθόταν, κι άρχιζε το παιχνίδι, ανακάλυπτε ότι οι άλλοι κάνουν άλλα αντί άλλων. Δεν επιτρεπόταν να μιλήσουμε. Στόχος του παιχνιδιού, να κατανοήσουμε πόσο απαραίτητη μας είναι η γλώσσα και πως αισθάνονται οι μετανάστες ανάμεσά μας. Εμείς τα ζώα ούτε καν πήραμε πρέφα ότι είχαν άλλους κανόνες οι υπόλοιποι. Το μάθημα έκλεισε μετά από έξι ώρες με τη φράση «πολλές φορές θα νιώσετε ότι παίρνετε αυτά τα 1000 ευρώ τσάμπα.»
Δεύτερη μέρα: Ακούμε το σάουντρακ του Mamma mia,μαθαίνουμε για το πως μπορούμε να διδάξουμε τους μαθητές μας για τη Νότιο Αφρική και τις πρωτεύουσες της, για τους μπαμπουίνους και για τους Ζουλού. Έπειτα, τραγουδάμε ABBA και χορεύουμε έναν γαμήλιο χορό των Ζουλού, όπου ο καθηγητής μας μας τονίζει ότι πρέπει να κουνάμε ιδιαίτερα τον ποπό μας.
Σήμερα μετά το μάθημα, ήρθαν κάτι κύριοι από το υπουργείο να μας ανακοινώσουν σε ποια σχολεία τοποθετούμαστε. Θυμίζω, στην Κάλυμνο είμαστε 6 νέοι συνάδελφοι, και 3 από πέρσι που περιμένουν. Ο ζουμπουρλός κύριος λέει ένα όνομα, ένα σχολείο, και πάει στους μαθηματικούς. Πετάγεται μια κοπελίτσα, και ρωτάει «και οι υπόλοιποι;»
“Οι υπόλοιποι είστε σε διάθεση».
«Τι διάθεση;»
«Ιλαρή», λέω εγώ, αλλά κανείς δε γέλασε... Επτά και σήμερα...