London calling...3

Η τρίτη και προτελευταία μας μέρα στο Λονδίνο ξεκίνησε λίγο…απρόοπτα. Στο πρόγραμμα, όπως με ενημέρωσε ο οργανωτής Μούκος, είχαμε να επισκεφθούμε την γνωστή υπαίθρια αγορά του Portobello. Βρίσκεται στο Notting Hill, και μπορείς να βρεις πολλές αντίκες και μικροαντικείμενα με ένα άρωμα από το παρελθόν. Χαρά εγώ, που θα πηγαίναμε στην αγορά από όπου περνούσε ο Χιού κάθε πρωί…Άσε που είχα σκεφτεί και τόσα δωράκια να πάρω για γνωστούς και φίλους. Ξεκινήσαμε λοιπόν πολύ πρωί (δεν είχε χαράξει ακόμα όταν ξυπνήσαμε) για να έχουμε αρκετό χρόνο να τη γυρίσουμε και να συνεχίσουμε στην υπόλοιπη περιήγηση. Επιβιβαστήκαμε στο μετρό, και παρακολουθούσαμε νυσταγμένοι τα τοπία να εναλλάσσονται από τα θολωμένα τζάμια. Ήταν φανερό ότι περνούσαμε σε μια περιοχή πιο γραφική, και έξω από το πολύβουο κέντρο. Κατεβήκαμε στη στάση μας, και αρχίσαμε να περπατάμε θαυμάζοντας τα όμορφα σπίτια δεξιά κι αριστερά μας. Μετά την υπόδειξη μιας περαστικής σχετικά με το δρόμο όπου στήνονταν η αγορά, στρίψαμε από μια γωνία για να αντικρίσουμε…μαρούλια. Μαύρη απελπισία. Δηλαδή τι μαύρη, πράσινη. Ο καημένος ο Μούκος να λέει ότι θα είναι παρακάτω οι αντίκες, εγώ να τα έχω βάψει μαύρα, μέχρι που ένας μανάβης μας πληροφόρησε ότι η αγορά με τις αντίκες είναι πολύ μεγάλη, με πάρα πολλά πράγματα και πολλές αντίκες, αλλά είναι…αύριο. Εκείνη τη μέρα, μόνο κάτι καχεκτικές ντοματούλες είχαν. Τι να κάνουμε…μια και δυο οι μούκοι αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν τη μέρα τους στο έπακρο. Δε θα το έβαζαν κάτω για μια μικρή αναποδιά. Βάλαμε στο πρόγραμμά μας το κατάστημα παιχνιδιών Hamley’s,που κανονικά δε θα το προλαβαίναμε, περάσαμε κι από την πλατεία Picadilly για να φωτογραφίσουμε το άγαλμα του Έρωτα, στείλαμε τις καρτ ποστάλ μας στις οικογένειες και τους φίλους μας (στον αδερφό μου έφτασε πριν μια εβδομάδα, αθάνατα ΕΛΤΑ),και συνεχίσαμε για το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων Madame Tussaud’s, όπου είχαμε κάνει κράτηση. Αν και το εισιτήριο μας φάνηκε λίγο τσουχτερό, βγαίνοντας συμφωνήσαμε ότι ήταν σχετικά δικαιολογημένο. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι τα ομοιώματα είναι χωρίς γυάλα, ανάμεσα στον κόσμο. Μπορείς να τα αγγίξεις, να φωτογραφηθείς μαζί τους, άσε που σκουντάς κάποιον, γυρνάς να ζητήσεις συγνώμη και βλέπεις δίπλα σου τον Τομ Κρουζ. Τι χαμπάρια Τομ; Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες με διάσημους, και αποκαμωμένοι πήγαμε να τσιμπήσουμε κάτι. Επόμενη στάση:Βρετανικό μουσείο.Mind the gap. Όπου επίσης επιτρεπόταν οι φωτογραφίες και η βιντεοσκόπηση, γεγονός που με ξάφνιασε. Ένα θεματάκι είχαμε με τα πλήθη των κινέζων, που δε σε άφηναν να περάσεις επειδή τους χαλούσες τη φωτογραφία (έχει και κατάλογο, όλα τα εκθέματα ένα ένα έπρεπε να τα βγάλουν;)περνούσες μπροστά από το βίντεο, τους χαλούσες την ξενάγηση, έμπαινες μέσα στο γκρουπ τους… Είδαμε αιγυπτίους Φαραώ, σαρκοφάγους, αγάλματα των Αζτέκων, τα μάρμαρα του Παρθενώνα (τελικά εγώ που νόμιζα ότι μας έχουν πάρει κάτι λίγα, ανακάλυψα ότι μας έχουν αφήσει μόνο τις κολώνες),Ασσυριακά αγγεία…Στον πάνω όροφο τα πατουσόνια μου με πρόδωσαν και άφησα το μούκο μόνο του να μου τα τραβήξει σε βίντεο. Ξανά στο μετρό για να επισκεφθούμε το Animation Gallery,το οποίο περιμέναμε λίγο πιο μουσείο και έμοιαζε πιο πολύ με γκαλερί, οπότε δεν μπήκαμε, και συνεχίσαμε για το Covent Garden.Πολύ όμορφο μέρος, πολύ ζεστή ατμόσφαιρα, άνθρωποι που σου μιλούσαν και χαμογελούσαν. Έβγαλα και φωτογραφίες, έπιασα και κουβέντα με έναν φωτογράφο που έκανε τον κοσμηματοπώλη για έξτρα εισόδημα…Παρακολουθήσαμε το Heliosphere,που ήταν μια εναέρια ακροβατική παράσταση. Ο ακροβάτης κρεμόταν από μια σφαίρα που έμοιαζε με αερόστατο, και έκανε αρμονικές κινήσεις με συνοδεία μουσικής. Ότι πρέπει μετά από μια κουραστική μέρα.

Την τελευταία μέρα αναγκαστικά ακολουθήσαμε το γκρουπ, καθώς αναχωρούσαμε από το αεροδρόμιο του Gatwick, που είναι έξω από την πόλη και δε γινόταν να πάμε μόνοι μας. Μας πήγαν στο θερινό ανάκτορο της Βασίλισσας, το παλάτι του Windsor.Πιο πολύ με άρεσε το όλο συγκρότημα, που έμοιαζε με μεσαιωνική πόλη. Είχε μια όμορφη μικρή αγορά, και αρκετά εστιατόρια. Επίσης είχε κάποια σουβενίρ σε χαμηλότερες τιμές από ότι τα έβρισκες στο Λονδίνο, όπως μας πληροφόρησε η ξεναγός. Το απογευματάκι, με πολλή ομίχλη, μας άφησαν στο αεροδρόμιο. Μετά από αρκετή ταλαιπωρία και καθυστέρηση, αφήσαμε πίσω μας την αγγλική πρωτεύουσα, για να φτάσουμε στη Θεσσαλονίκη, όπου η ταλαιπωρία συνεχίστηκε. Με τα πολλά, φτάσαμε Βόλο, όπου κοιμηθήκαμε πολλέεεεες ώρες και μοιράσαμε τα δωράκια και τις αναμνήσεις μας από την εκδρομή.

Ήταν σίγουρα ένα ταξίδι από τα πιο ωραία μας. Στο μέλλον μας βλέπω να ξαναπηγαίνουμε προς τα εκεί, καμιά Σκωτία ή Ιρλανδία σκέφτομαι. Πάντως όσοι εκεί έξω το σκέφτεστε, επιχειρήστε το, με καλή οργάνωση και ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια, μπορείτε να δείτε πάρα πολλά. Και για συμβουλές, οι Μούκοι είναι εδώ!

London calling...2-Photos

Η δεύτερη μέρα μας ξεκίνησε από το Αββαείο:
Συνεχίσαμε για το μεγάλο ρολόι,δηλαδή το Big Ben:
Πετάξαμε πάνω από το Λονδίνο με το Μάτι του:
Από όπου τραβήξαμε πολλές φωτογραφίες,που μας έβγαλαν την πίστη στην εκτύπωση λόγω ομίχλης:Βολτάραμε ανάμεσα σε πάγκους με κάθε λογής φαγητό,δίπλα από τον Τάμεση:
Επισκεφθήκαμε την έκθεση του πολυαγαπημένου Νταλί:
και γλιτώσαμε από τα νύχια τρελαμένων σκίουρων σαν τον φωτογραφιζόμενο:
Η συνέχεια προσεχώς...

London calling...2

Στο προηγούμενο επεισόδιο είχαμε παρακολουθήσει τους Μούκους να περνούν την πρώτη τους μέρα στο συννεφιασμένο Λονδίνο. Αφού έπεσαν αποκαμωμένοι για ύπνο, μια νέα μέρα γεμάτη mind the gap τους περίμενε.

Πρώτο στη λίστα μας ήταν το περίφημο Αββαείο του Westminster.Για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι η εκκλησία όπου λαμβάνουν χώρα οι στέψεις, οι γάμοι και οι κηδείες της βασιλικής οικογένειας. Φτάσαμε στον προορισμό μας ένα εικοσάλεπτο νωρίτερα από ότι είχαμε υπολογίσει, και προτιμήσαμε να πάρουμε audio guide από το να περιμένουμε την επόμενη ξενάγηση, που άρχιζε σε είκοσι λεπτά. Αυτός ο ακουστικός οδηγός είναι κάτι σαν ένα μεγάλο κινητό τηλέφωνο, που συνοδεύεται από έναν αριθμημένο χάρτη. Στέκεσαι λοιπόν στον αριθμό που θέλεις, πατάς το κατάλληλο πλήκτρο, και ακούς της περιγραφή του. Έχεις και τη δυνατότητα αν δεν άκουσες κάτι καλά, ή αν θες να προσπεράσεις κάποια σημεία, να πας μπρος, ή πίσω την περιγραφή. Ανακαλύψαμε με χαρά ότι δεν υστερεί σε τίποτα από την κανονική ξενάγηση. Περπατώντας, περάσαμε από τους τάφους διάφορων μελών της βασιλικής οικογένειας, συμπεριλαμβανομένου και της Μαρίας Στούαρτ, που κοίταξα υποτιμητικά (ποτέ μου δεν τη χώνεψα). Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου απέκτησε η «Γωνιά των ποιητών».Το να βρίσκεσαι σε έναν τόσο όμορφο χώρο όσο αυτός ο ναός και να βλέπεις τριγύρω τους τάφους όλων των αγαπημένων σου συγγραφέων, σου δημιουργεί ένα απερίγραπτο συναίσθημα. Αλλά επειδή όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, αφήσαμε προσωρινά πίσω μας το Αββαείο για να πάμε στο Μάτι του Λονδίνου. Πηγαίνοντας, βγάλαμε φωτογραφίες στο Big Ben και βολτάραμε έξω από τα Houses of Parliament,που νομίζω ότι είναι σαν τη δική μας Βουλή. Αφού λοιπόν μας έψαξαν,(ο Μούκος είχε κάνει κράτηση για να μην περιμένουμε στην ουρά για εισιτήρια) ανεβήκαμε στο London Eye,για να δούμε και το Λονδίνο από ψηλά. Είχε πολύ ομίχλη την ημέρα που πήγαμε όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες, αλλά η θέα ήταν τέλεια. Την παράσταση έκλεψε ένας άγγλος μπόμπιρας που ήταν στο βαγονάκι μας, ο οποίος ρωτούσε το μπαμπά του αν μπορεί να κάνει βουτιά στη θάλασσα από εκεί πάνω, και χοροπηδούσε εξηγώντας στους υπόλοιπους ότι “I’ve got the hickups”(ελληνιστί, «Έχω λόξυγκα»). Κατεβήκαμε από το Μάτι, πήραμε αναμνηστικά, και κατευθυνθήκαμε προς το County Hall,όπου στεγάζεται η έκθεση του Dali και του Picasso.Μπορώ να πω ότι είναι εξαιρετικά καλοσχεδιασμένη, με ενδιαφέροντες διαδρόμους όπου ακούγεται η φωνή του Dali να λέει τα τρελά του, ενώ τους τοίχους υπάρχουν χρώματα και φράσεις του που σε βάζουν στο πνεύμα των έργων του. Ως έκθεση με κατέπληξε, τα έργα του είναι πάντα υπέροχα, αλλά είναι ακόμα πιο υπέροχα όταν δεν τα βλέπεις μέσα από ένα βιβλίο, αλλά από κοντά. Του Picasso δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε το ίδιο, εξάλλου ήταν πολύ πιο περιορισμένη. Τελειώνοντας την περιήγησή μας, περιπλανηθήκαμε στη συνοικία γύρω από το Αββαείο, και μόνο όταν παγώσανε τα πατουσάκια μας αποφάσισε ο Μούκος να δεχτεί ότι θα ήταν καλή ιδέα να ξεκουραστούμε και να φάμε κάτι (δε θα το έλεγα νόμιζες; )Μπήκαμε σε μια παμπ, όπου δοκιμάσαμε το περίφημο fish and chips και ήπιαμε μπύρα. Μου άρεσαν μόνο οι πατάτες, το ψάρι μου φάνηκε πολύ πολύ άνοστο. Βέβαια, μπορεί να έφταιγε και το μαγαζί που διαλέξαμε. Με γεμάτες κοιλιές, εκμεταλλευτήκαμε το χρόνο που είχαμε μέχρι να αρχίσει η απογευματινή λειτουργία στο Αββαείο, κάνοντας μια βόλτα στο πάρκο του St.James.Εκεί γνωρίσαμε ένα μάτσο νευρασθενικούς σκίουρους, ένας εκ των οποίων με κοιτούσε στραβά και παραλίγο να μου φάει ένα από τα στρουμπουλά μου δαχτυλάκια. Επιστρέψαμε στο Αββαείο για την απογευματινή λειτουργία, το λεγόμενο Evensong. Είναι μια καθολική λειτουργία όπου διαβάζονται κυρίως ευχές για τους ξένους, και φυσικά όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, δεν είχαμε παρακολουθήσει ποτέ καθολική λειτουργία. Ειδικά η χορωδία ήταν υπέροχη.

Λίγο αργότερα, βρεθήκαμε ξανά στο σταθμό του μετρό, για να πάμε στην πλατεία Trafalgar. Κάναμε και μια απελευθέρωση εκεί, στο πατουσόνι του λέοντα κάτω από το άγαλμα του μεσιέ Νεύτωνα. Η τελευταία μας στάση ήταν στο National Portrait Gallery,όπου στεγάζεται μία πολύ καλή έκθεση φωτογραφίας πορταίτου. Είδαμε βέβαια και μια σειρά από βασιλιάδες και βασίλισσες στον επάνω όροφο, αλλά ήταν τόση η κούραση και η βαρεμάρα μας, που δεν τους πολυπροσέξαμε.

Με πόδια να σέρνονται, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να καταβροχθίσουμε το βραδινό μας και να πέσουμε σε λήθαργο μέχρι το επόμενο πρωινό, που θα μας ξεκινούσε λίγο διαφορετικά από ότι είχαμε φανταστεί…

"Γλυκούλι! Αγαπώ!"

Μία καρδούλα σήμερα θα χτυπάει δυνατά πάνω σε ένα κρύο κρεβάτι χειρουργείου. Δυο ματάκια που μοιάζουν μαύρα βοτσαλάκια θα κοιτάνε τον μεγάλο,άσπρο προβολέα να φέγγει σταθερά. Μα…ωχ…για κάτσε, τι είναι αυτό που ακούγεται; Κι άλλη καρδούλα; Η καρδούλα της μανούλας. Κι αυτή χτυπάει δυνατά. Κι αυτή στο κρύο κρεβάτι. Κι άλλη; Ναι,του μπαμπάκα. Κι αυτή δίπλα, είδες πώς ακούγεται παρέα με τις άλλες δυο; Κι αυτά τα μικρά χτυπηματάκια που δίνουν το ρυθμό; Α ναι, τα αδερφάκια. Μα…τι ακούω; Τι είναι πάλι και τούτο; Και η δικιά μου η καρδούλα στο τραπέζι; Με άφησε και πήγε η ξεμυαλισμένη χωρίς να ρωτήσει. Κι άλλη; Πολλές καρδούλες βρε παιδιά. Πόσο μίκρυνε πια αυτό το χειρουργικό κρεβάτι, για στριμωχτείτε να χωρέσουμε όλοι. Και τι ζέστη που έχει, δεν είναι και τόσο κρύο όσο φάνταζε στην αρχή. Και πόσα ζευγάρια μάτια ποια κοιτάζουν το φως; Πράσινα, μπλε, καφέ… Δεν είσαι και τόσο άσπρος πια, ε μεγάλε, τρομακτικέ προβολέα; Εντάξει, φέρατε όλοι τα παιχνίδια σας; Έτοιμοι; Όσοι φοβούνται τις βελόνες να κλείσουν τα μάτια. Μόλις αρχίσουν να θολώνουν όλα γύρω σας, κοιτάξτε το μεγάλο φως, όπως όταν είναι να βγούμε φωτογραφία. Άμα κοιτάξετε καλά, θα δείτε γελαστρόνια να πετάνε μέσα του. Και κοιμηθείτε χωρίς να σας νοιάζει τίποτα. Μόλις ξυπνήσουμε, θα πάρουμε ένα γερό πρωινό, και μετά θα πάμε να δούμε τις φωτογραφίες από το πάρτυ. Α, να βγάλουμε κι άλλη μία πάνω στον κροκόδειλο. Και καμιά τσαχπίνικη μωρέ, στην παραλία. Να καμαρώνει ο μπαμπάς, και να λιώνει σαν σοκολάτα η μαμά…

Το Λυδιάκι μας σήμερα έχει χειρουργείο. Κι εμείς. Οι καρδιές μας είναι εκεί. Όλα μας τα γέλια, οι χαρές μας, είναι πλάι της. Τα γελαστρόνια μας τη γυροφέρνουν. Μαμά, μπαμπά, αδερφάκια, κουράγιο. Λυδιάκι, ένα μόνο έχω να πω σε σένα. «Γλυκούλι! Αγαπώ!»

Update:Το κοριτσάκι μας τα πάει πολύ καλά,έχει βγει από την εντατική και προχωράει όλο και περισσότερο προς τα μπρος.Μπράβο μαμά και μπαμπά,μπράβο αδερφάκια,μπράβο σε όλους όσους στείλανε αγάπη και γελαστρόνια,και πάνω απ'όλα,ΜΠΡΑΒΟ ΛΥΔΙΑ!

Θωμά, είσαι σπίτι;

Σήμερα είναι μια από αυτές τις μέρες, που ενώ εδώ και καιρό τα πράγματα δε σου πάνε και πολύ καλά, καταλαβαίνεις ότι από σήμερα τα πράγματα αλλάζουν. Μερικές φορές μετά από πολύ προσπάθεια, μερικές εντελώς ξαφνικά.

Το τραγουδάκι που ακούτε το άκουσα μισό πριν μερικές μέρες και αναρωτιόμουν ποια είναι αυτή η κυρία που τραγουδάει και μοιάζει τόσο πολύ με την Άλκηστις. Μετά από σύντομη έρευνα, ανακάλυψα ότι το λέει στ’ αλήθεια η Άλκηστις. Έπεσα από τα σύννεφα. Η δική μου η Άλκηστις; Που μέσα σε χίλιες δυο βλακείες που κυκλοφορούν στέκεται βράχος; Που κρατάει τόσα χρόνια την ποιότητά της; Τέλος πάντων, είπα να μην είμαι προκατειλημμένη και άφησα τον μικρό μου αδερφό να με παρασύρει, στέλνοντάς μου το στο κινητό. Και σήμερα το πρωί (δεν ήξερα τότε ότι θα ήταν μια διαφορετική μέρα), ξεκίνησα μέσα στο τσουχτερό κρύο για να πάρω το λεωφορείο. Τα δύο εισιτήρια που βρισκόταν στην τσέπη μου (ένα για να πάω κι ένα για να γυρίσω) από άγνωστο χεράκι, ενώ συνήθως γίνεται σφαγή στο σπίτι ποιος θα τα πρωτοπάρει, δε μου κίνησαν την περιέργεια, «θα φιλοτιμήθηκε ο μικρός να μου τα αφήσει»,σκέφτηκα. Έβαλα λοιπόν τα ακουστικά μου και ξεκίνησα. Στο δρόμο, είπα να βάλω να ακούω και το καινούριο τραγουδάκι (όλοι ακούνε σαχλαμάρες που και που, ας ακούσω κι εγώ, τουλάχιστον είναι Πρωτοψάλτη).Καθώς περίμενα στη στάση, χαμογελούσα συνωμοτικά με τον εαυτό μου, που άκουγα κάτι που πολλοί θεωρούν σάχλα, και δε θα περίμεναν να το ακούω. Επίσης σκεφτόμουν ότι θα είχα ρεζερβέ ζουρλομανδύα στο λεπτό, αν ήξεραν όλοι αυτοί οι κουκουλωμένοι σοβαροί που περνούσαν από δίπλα μου, ότι μέσα από τα ακουστικά μου ξεπηδάει ένα τραγούδι για τη Χαβάη μέσα στο πρωινό κρύο. Έρχεται λοιπόν το λεωφορείο, μπαίνω, και στέκομαι στη θέση για τα καροτσάκια. Απέναντί μου, μέσα στο πολύχρωμο καροτσάκι της, κάθεται μια στρουμπουλή μπέμπα και με κοιτάει. Τα μωρά, αν δεν το ξέρατε, είναι οι καλύτεροι συνωμότες. Κοιτούσαμε μαζί τους επιβάτες του λεωφορείου, και μετά η μία την άλλη και γελούσαμε. Είχαμε και μυστικό κώδικα, το κούνημα δαχτύλου. Κατεβαίνω από το αστικό αποχαιρετώντας τη μπέμπα που μου έφτιαξε το κέφι, και κατευθύνομαι στα γραφεία γνωστής (και χιλιοβρισμένης) εταιρίας τηλεπικοινωνιών, για να διακόψω τη σύνδεσή μου. Συνήθως μου βγάζουν το λάδι, και αυτή τη φορά ειδικά υπήρχε περίπτωση να πληρώσω και έναν μήνα «αέρα»,χωρίς να έχω σύνδεση. Πήγα, λοιπόν, προετοιμασμένη. Αλλά τι τα θες; Όλες τις μέρες βρίσκεις κάποιον να μαλώσεις σε αυτή τη χώρα, σήμερα δεν ήταν τυχερό μου. Η ευγενέστατη κυρία με πληροφόρησε ότι δεν θα πληρώσω τίποτα παραπάνω, επειδή σήμερα έστελνε τα φαξ με τις διακοπές, παρόλο που η προθεσμία μου είχε περάσει. Το μόνο που έμενε λοιπόν, ήταν να πληρώσω το λογαριασμό και να λήξει το θέμα. Μου λέει την οδό όπου μπορώ να εξοφλήσω την οφειλή μου, και κατεβαίνω τα σκαλιά ξαναπατώντας το play στο προαναφερθέν τραγουδάκι. Βρε λες να μου έφερε γούρι; Η κυρία μου είχε πει ότι το κατάστημα βρισκόταν Καρτάλη με Κωσταντά. Ανεβαίνω λοιπόν την Καρτάλη…κι ανεβαίνω…κι ανεβαίνω…Για όσους δεν το ξέρουν, ο προσανατολισμός μου είναι χάλια. Η μνήμη μου, ακόμα χειρότερα. Οπότε σταματάω σε κάποια φανάρια και ανακαλύπτω ότι έχω ξεχάσει το όνομα της δεύτερης οδού που μου είπε. Αμαν. Μα καλά χαζό είσαι παιδί μου; Που το έχεις το μυαλό σου; Πώς θα το βρεις τώρα; Μέσα στη σκληρή προσπάθειά μου να βρω που έχει καταχωνιάσει ο εγκέφαλός μου την πληροφορία, σταματάει δίπλα μου ένας παππούς με ένα ποδήλατο. Κάτι μου λέει, αλλά έχω τα ακουστικά. Τα βγάζω, με κοιτάει, και τι μου λέει;

-«Κωσταντά»

-«Ορίστε;»

Μέχρι να συνέλθω και να συνειδητοποιήσω ότι αυτή είναι η οδός που ψάχνω, ο παππούς μου λέει:

-«Η Κωσταντά ξέρετε που είναι;»

Του απαντάω αποσβολωμένη ότι είναι πιο πάνω, και συνεχίζω σκεπτόμενη ότι μερικές φορές σου έρχεται βοήθεια από εκεί που δεν το περιμένεις. Ή μήπως εσύ βοηθάς τον εαυτό σου άμα έχεις λίγη θετική διάθεση; Πληρώνω το λογαριασμό, και κατηφορίζω για να απελευθερώσω ένα βιβλίο στο εμπορικό κέντρο. Στο δρόμο βλέπω ένα μαγαζί με μπαλόνια. Εντοπίζω ένα με μια χαμογελαστή φατσούλα που μ’ αρέσει πολύ. Σκέφτομαι ότι μια και η μέρα μου πάει τόσο καλά, ας πάρω ένα χαμογελαστό μπαλόνι για το μούκο μου. Καθώς προσπαθώ να διαλέξω χρώμα, η πωλήτρια με παρακολουθεί. Παίρνω λοιπόν ένα γαλάζιο, μου το φουσκώνει με ήλιον, και μόλις μου το δένει με μια κατακίτρινη κορδέλα, μου λέει:

«Άντε επειδή σε συμπάθησα, θα σου κάνω δώρο κι ένα πορτοκαλί»

Και να’ μαι στο δρόμο, με ένα γαλάζιο κι ένα πορτοκαλί μπαλόνι στο χέρι να κουτουλάνε τους βιαστικούς περαστικούς, και με απορημένο κόσμο να με κοιτάζει καθώς αφήνω το βιβλιαράκι μου σε μια ράμπα. Μη γελάτε. Συνάντησα και την οδοντογιατρό μου στη στάση, και πήραμε μαζί το αστικό, γελώντας με τον οδηγό που κοιτούσε ξινισμένος τα μπαλόνια.

Μερικές φορές πρέπει να έχεις τα μάτια και τα αυτιά σου ανοιχτά. Μπορεί η ζωή να σου κλείσει το μάτι ή να σου σφυρίξει, κι εσύ να κοιτάς αλλού, ή να παίρνεις μέρος σε μια σοβαρή συζήτηση. Άκου λίγο καλύτερα…

London calling...1-Photos

Σκέφτηκα να σας βάζω τις φωτογραφίες κάθε μέρας αμέσως μετά από την περιγραφή της,για να μην μαζευτούν πολλές στο τέλος και δεν ξέρετε από που είναι η καθεμία.Έχουμε και λέμε λοιπόν:Μία φωτογραφία από το υπαίθριο Winter Wonderland,στο Hyde Park.Ήθελα να βγάλω κι άλλες,αλλά δεν προλάβαμε τη γερμανική αγορά ανοιχτή... :@(
Αυτό είναι ένα υπέροχο κτίριο γοτθικού τύπου,που συναντήσαμε στο δρόμο μας για το νεκροταφείο.Μη με ρωτήσετε τι ακριβώς είναι,δε θυμάμαι καθόλου.Απλά μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο έβγαινε το φως από ένα τόσο σκιερό κτίριο.
Μερικοί άγγελοι από το νεκροταφείο,για να δείτε ότι άξιζε να πάμε από την πρώτη μέρα και για να μην μας περάσετε για...emo ;oπως είπε κι ο μούκος μου...
Ένα πανέμορφο ξύλινο αλογάκι από το μουσείο του Pollock.
Ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου...
Μία άποψη του εσωτερικού του θεάτρου του Shakespeare (Globe theatre)...Και το καλύτερο σας το άφησα για το τέλος.Αυτό είναι ένα από τα σημεία από όπου κοντοστάθηκε ο ξακουστός Τζακ ο Αντεροβγάλτης έχοντας μόλις διαπράξει έναν από τους απεχθείς φόνους του.Η περιοχή δεν γνωρίζει ιδιαίτερη άνθιση,με αποτέλεσμα να μην έχει αλλάξει τίποτα σχεδόν από την εποχή που έγινε το έγκλημα.Αποτέλεσμα;Αντικρίζετε την ίδια ακριβώς εικόνα που αντίκρυσε κι ο αιμοσταγής δολοφόνος πριν 120 χρόνια.Τρομακτικό ε;

Έχω αρκετές ακόμη φωτογραφίες,αλλά επειδή δε μπορώ να τις ανεβάσω όλες,θα τις κάνω ένα slideshow,ή θα τις βάζω κατά καιρούς στο δεξί μέρος του blog,αν σας άρεσαν.

London calling...1

Σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος να κάνω ποδαρικό στο blog είναι να γράψω για το μουκοταξίδι στο Λονδίνο. Δε λένε ότι όπως σου μπει η καινούρια χρονιά, έτσι θα συνεχίσει; Ελπίζω λοιπόν να συνεχίσει με πολλά ταξίδια και κέφι!
Οι Μούκοι που λέτε, ξεκίνησαν από τα πάτρια εδάφη τη Δευτέρα το μεσημεράκι, καθώς την Τρίτη το πρωί το αεροπλάνο πετούσε νωρίς και έπρεπε να βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη. Ο ένας μούκος φιλοξενήθηκε στην αδερφή του, φρέσκια φοιτήτρια, κι ο μικρός μούκος στην αγαπημένη φίλη και πρώην συγκάτοικο, το Γυφτάκι (είδες, το έχω καθιερώσει κανονικά ως όνομα, σε γράφω και με κεφαλαίο). Πριν πάρουν τον βραδινό τους υπνάκο (που λέει ο λόγος δηλαδή, καθώς ο μικρός μούκος ως γνωστόν μιλάει εξαιρετικά πολύ, ειδικά όταν βρίσκεται με αγαπημένη συντροφιά…), πήγαν στο Mediterranean Cosmos και είδαν το λατρεμένο Nightmare before Christmas την τρισδιάστατη εκδοχή του.
Το επόμενο πρωί λοιπόν, και μετά από πολλά απρόοπτα (όχι πείτε μου, ποιος φανταζόταν ότι θα είχε αναποδογυρίσει αυτοκίνητο στον Εύοσμο, 7 η ώρα το πρωί, και θα είχαν κολλήσει στη διασταύρωση δύο εκδρομικά πούλμαν, ένα σκουπιδιάρικο, και το αστικό με μένα μέσα;;;) οι μούκοι φτάνουν στο αεροδρόμιο Μακεδονία. Από εκεί (και μετά από ενδελεχή έλεγχο στις αποσκευές του μικρού μούκου), πετάνε για Αθήνα, κι από εκεί με ένα θαυμάσιο airbus,στο Χίθροου του Λονδίνου. Και βέβαια, οι αεικίνητοι Μούκοι, μόλις έφτασαν στο ξενοδοχείο και φρεσκαρίστηκαν, δεν έχασαν χρόνο και βγήκαν στους δρόμους. Πήραν το μετρό, αφού χαιρέτησαν δυο πόντικες που στεκόταν ατρόμητοι στις ράγες, και επισκέφθηκαν το Hyde Park, για να δουν το Winter Wonderland. Ωραία στολισμένα δεντράκια, καρουζέλ, πατινέρ, τσουλήθρες με σαμπρέλες, και στη μέση του πανηγυριού δύο μούκοι, με τα σκουφιά τους και ένα λουκάνικο από τη γερμανική αγορά στο χέρι. Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε, καθώς η επόμενη μέρα προβλεπόταν κουραστική.
Το πρωινό μας βρίσκει στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου, με μένα να ανακαλύπτω ότι έχουν το αγαπημένο μου τσάι σε όλες τις γεύσεις, και το μούκο να απογοητεύεται που έχουν τρεις γεύσεις μαρμελάδα, αλλά καθόλου μερέντα. Ντυνόμαστε καλά, και ξεκινάμε για το ατμοσφαιρικό νεκροταφείο East Highgate Cemetary. Πρόκειται για ένα παλιό νεκροταφείο, που δε χρησιμοποιείται πια παρά μόνο από οικογένειες που έχουν τα οικογενειακά τους μνήματα εκεί. Είναι γεμάτο πανέμορφους πέτρινους αγγέλους, και χορταριασμένες πλάκες τυλιγμένες με κισσούς. Στην είσοδο μας ενημέρωσαν ότι εκεί βρίσκεται θαμμένος και ο Μαρξ, γεγονός που επιβεβαιώθηκε μάλλον άκομψα, καθώς βολτάροντας ανάμεσα σε αγγέλους είδαμε να ξεπροβάλλει μια τεράστια πέτρινη κεφάλα με φουντωτά μαλλιά. Δε μπορούσαν να του κάνουν του ανθρώπου κάνουν κάτι πιο κομψό;
Τελειώνοντας την βόλτα μας και έχοντας βγάλει αρκετές φωτογραφίες, περάσαμε μέσα από το Waterloo Park,για να πάρουμε το μετρό και να βρεθούμε στο μουσείο παιχνιδιού του Pollock. Πολύ ωραία συλλογή, με παιχνίδια ταξινομημένα σε κατηγορίες και τοποθετημένα χρονολογικά. Αν και αρκετά μικρό, σου μετέδιδε μια γλυκιά μελαγχολία και μια νοσταλγία για τους καιρούς που μια πορσελάνινη κούκλα ή ένα μεταλλικό αυτοκινητάκι μπορούσαν να κάνουν χαρούμενο ένα παιδάκι.
Συνεχίσαμε για το Ναό των Ιπποτών, που μας έβγαλε την πίστη μέχρι να τον βρούμε, και τελικά οι υπεύθυνοι είχαν αποφασίσει να αλλάξουν τις μέρες που ήταν ανοιχτός στο κοινό μόλις μια μέρα πριν πάμε. Έτσι τον είδαμε μόνο εξωτερικά, και συνεχίσαμε για τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Μετά από τόσο περπάτημα δε μπορέσαμε να ανέβουμε τα σκαλιά του, οπότε προτιμήσαμε να κάνουμε μια μικρή στάση για μεσημεριανό εκεί κοντά.
Νωρίς το απόγευμα, ξαναπαίρνουμε το μετρό για να βρεθούμε στο θέατρο του Shakespear, το οποίο όπως μας εξήγησε ο ξεναγός, ούτε είναι το πραγματικό θέατρό του, ούτε πιστό του αντίγραφο, ούτε καν βρίσκεται εκεί που πιθανολογείται ότι βρισκόταν το παλιό θέατρο. Δε βαριέστε. Ο ξεναγός μας ήταν άκρως κατατοπιστικός και διασκεδαστικός, και το συναίσθημα του να βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο χώρο, πραγματικά ασυναγώνιστο.
Μπορείτε να φανταστείτε βέβαια σε τι κατάσταση ήταν τα πατουσάκια των μούκων μετά από μια τέτοια μέρα. Κι όμως, συνέχισαν με μια μικρή βόλτα στην Tower Bridge για να δουν απέξω τον πύργο του Λονδίνου. Μετά από απειλή να πέσω στον Τάμεση αν περπατήσουμε κι άλλο χωρίς στάση, καθίσαμε λίγο έξω από το σταθμό του μετρό, περιμένοντας την ομάδα μας και να ξεκινήσουμε για τον περίπατο στα λημέρια του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Μια πολύ ωραία, δίωρη περιήγηση στις τοποθεσίες των φόνων. Καθώς ήταν ήδη νύχτα, η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά spooky,και ο ξεναγός μας, καθότι κορυφαίος μελετητής της υπόθεσης, μας έδινε πολλές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Σε μερικά σημεία δε, αντίκρυζες ακριβώς ότι και ο δολοφόνος αφήνοντας πίσω του το πτώμα, καθώς κάποιες περιοχές έχουν διατηρηθεί αναλλοίωτες.
Κατά τις 11 οι μούκοι επιστρέφουν στο ξενοδοχείο αποκαμωμένοι, έχοντας κουράγιο ίσα ίσα για να βγάλουν τα ρούχα και τα παπούτσια τους και να κοιμηθούν για να μαζέψουν δυνάμεις για τη δεύτερη μέρα…

(Υ.Γ. Θα σας βάλω μερικά ποστ μόνο με φωτογραφίες, επειδή τόσο πολυλογού που είμαι σε χωράνε μαζί με το κείμενο ;@) )