And so this is Christmas...

Καλά Χριστούγεννα,χωρίς άλλα ψέμματα,απογοητεύσεις,απελπισία,κακία,αρνητική ενέργεια και προσωπεία.Εύχομαι η καινούρια χρονιά να φέρει σε όλους μας μόνο αλήθειες (όσο κι αν πονάνε), ευτυχία,ελπίδα,θετική σκέψη και πραγματική αγάπη.Να είστε καλά!

Αν είμαστε έτσι καλά…

Η χρονιά μου ήταν φαντάζομαι πάνω κάτω παρόμοια με των περισσοτέρων: αρκετές απογοητεύσεις, στενοχώριες, άγχη, προβλήματα υγείας, ακόμη και απώλειες. Βλέπω κόσμο γύρω μου απελπισμένο, που έχει χάσει τη λάμψη του, που περπατά σκυφτός μουρμουρίζοντας μονίμως για τους φόρους, την αχαρακτήριστη πολιτική κατάσταση, την καθημερινή του αγωνία για το τι θα μας συμβεί την επόμενη μέρα. Βλέπω όμως και κόσμο που μέχρι τώρα δε σήκωνε καν το κεφάλι του να δει τον διπλανό του στα φανάρια πηγαίνοντας στη δουλειά, να χαμογελά με κατανόηση από το δίπλα τζάμι. Βλέπω συναδέλφους μου να πηγαινοέρχονται μαζί στο σχολείο για να γλιτώσουν βενζίνη και να γίνονται παρέα, βλέπω ανθρώπους να μαζεύονται για φαγητό όλοι μαζί στο σπίτι από το να πάνε σε μια απρόσωπη καφετέρια, ανθρώπους να φτιάχνουν τα φετινά χριστουγεννιάτικα δώρα από το να τα αγοράσουν από ένα μεγάλο πολυκατάστημα. Νομίζω ότι όλη αυτή η κρίση, που μας έχει γεμίσει θυμό, κατήφεια και άγχος, κατά έναν περίεργο τρόπο μας έφερε και λίγο πιο κοντά. Μας έκανε να θυμηθούμε πως όταν κάποιος μας λέει «να είσαι καλά», εννοεί πραγματικά καλά, κάτι που είχαμε ξεχάσει μάλλον. Φέτος λοιπόν δεν έχει απολογισμό, όσα θέλω να πω τα συνοψίζουν οι παρακάτω στίχοι:

Αν είμαστε έτσι καλά, μ’ αυτή την αγάπη, που πότε σωπαίνει και πότε μιλά…

Μπορούμε να μπούμε σε πλοία και τραίνα, να δούμε πολλά ή κανένα…

Αν είμαστε έτσι γεροί, και νιώθουμε ωραία, που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί…

Υπάρχει ένας χρόνος στ’ αλήθεια μεγάλος, να ζει για τον έναν ο άλλος…

Αν είμαστε έτσι ζεστά, και κάνουμε αστεία, στη μέση του δρόμου, στον κόσμο μπροστά…

Δεν ξέρω τι άλλο μπορούσα να ελπίζω, θα χάσω είχα πει, μα κερδίζω…

Για την επόμενη χρονιά λοιπόν η μοναδική μου ευχή είναι να είστε ΕΤΣΙ καλά.

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά.

Let it…whatever…

Έχω να ανακοινώσω με χαρά ότι η κακοκαιρία του Σαββατοκύριακου έπληξε και την Κάλυμνο! Τουτέστιν, έβρεξε, σηκώθηκε αέρας και… χιόνισε για τριάντα ολόκληρα δευτερόλεπτα, κάνοντας τους ντόπιους να μονολογούν ότι γίναμε Σουηδία (ναι, το άκουσα κι αυτό στο σούπερ μάρκετ) και διαλύοντάς τους το misconception ότι είμαστε παράρτημα της Νοτίου Αφρικής. Βέβαια δε νομίζω να ήταν ακριβώς χιόνι αυτό που έριξε, έμοιαζε περισσότερο με ψιλό χαλάζι, αλλά έχουν περάσει και δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που ο μεγαλοδύναμος δοκίμασε για πρώτη φορά να βάλει μπροστά την επιχείρηση «χιόνι-Κάλυμνος» οπότε μπορεί να το έχει ξεχάσει κιόλας το άθλημα.

Κατά τα άλλα η Βανδή παραπονιέται διαπασών ότι ο ζουμπουρλός καλοντυμένος μεσιέ, γνωστός κι ως Αη-Βασίλης, της δημιουργεί στερητικό σύνδρομο (αυτό το πράγμα με μας τους Έλληνες να ρίχνουμε πάντα το φταίξιμο στους άλλους δεν θα το χωνέψω ποτέ),στις βιτρίνες των καταστημάτων ποζάρουν έλατα με χρωματιστές μπάλες, και στο λατρεμένο μας ταχυδρομείο μπήκε ήδη το κουτί ντυμένο με κόκκινο χρυσόχαρτο που μαζεύει τα γράμματα για τον Αη-Βασίλη. Με λίγα λόγια, τα Χριστούγεννα έρχονται! Αν και συνήθως φέρνουν μαζί τους μια μίνι μελαγχολία, φέτος τα περιμένω με μεγάλη χαρά. Έχω όλα όσα χρειάζονται για ένα επιτυχημένο πακέτο Merry Christmas.Υγεία: τσεκ (όπως λέει κι ο λατρευτός Πρόβατος). Αγάπη: τσεκ. Αγαπημένους ανθρώπους: τσεκ. Μούκο: τσεκ. Αιλουράκια που αγαπώ πολύ: τσεκ. Ε εντάξει, μπορεί να μην έχουμε και το check με το ποσό που θα έπρεπε στο μισθό ή στο δώρο Χριστουγέννων, αλλά έχουμε όλα τα υπόλοιπα, και είναι αρκετά.

Χαρούμενα Χριστούγεννα λοιπόν σε όλους, να περάσετε όμορφα,να αγκαλιάσετε τους αγαπημένους σας,να φάτε πολλά γλυκά,και να χαρείτε με όλη σας την καρδια.

Υ.Γ.Παραλίγο να το ξεχάσω,ήθελαν να σας ευχηθούν:

Καλή μας χρονιά!

Καλή μας χρονιά,και να κάνουμε ευτυχισμένο το νέο αυτό χρόνο!

Να θυμάστε πως είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε το τέλος του τραγουδιού και να μπούμε ξανά και ξανά σε δρόμους που είναι στρωμένοι με πράσινο γρασίδι και γεμάτοι τριαντάφυλλα δεξιά κι αριστερά.Ε τώρα άμα τσιμπηθούμε κι από κανένα αγκαθάκι,κοιτάμε την ομορφιά γύρω μας,παίρνουμε μια βαθιά ανάσα,και ευδιαστοί από ευτυχία και χαρά χώνουμε το δάχτυλο στο στόμα και προχωράμε χοροπηδηχτά!
Να αγαπάτε και να αγαπιέστε!

Έρχονται Χριστούγεννα!

Καλημέρες!

Έχουμε πολύ καιρό να σας πούμε τα νέα μας γιατί τρέχουμεεεεεεεε σαν τρελοί!

Συμμετείχαμε στην 10^η και 11^η Έκθεση Μορφολογίας και τα μικρά μας τα πήγαν εξαιρετικά. Γυρίσαμε με βραβεύσεις, κύπελλα, και πολύ κέφι και ανυπομονησία για την επόμενη!

Ο Μούκος μου με βοήθησε πάρα πολύ και στο ταξίδι,που ήταν το πρώτο με το νέο μου αυτοκινητάκι και τόσο μακριά,και με την υπομονή του και το κέφι του τις μέρες της έκθεσης.Αύριο πάμε για εξετάσεις αίματος για να είμαστε έτοιμοι για το ζευγάρωμα και για να είμαστε σίγουροι ότι τα μικρά μας θα είναι υγιείς χνουδόμπαλες. Μέσα Ιανουαρίου ταξιδεύω για Ολλανδία, ώστε να παραλάβω τη νέα μας μικρούλα, την Ηλένια.

Δεν είναι μια κούκλα;

Θα συμμετέχω μαζί της σε μια πολύ μεγαλύτερη Έκθεση εκεί, και ελπίζω να περάσουμε πολύ όμορφα!

Απέκτησα τη νέα μου φωτογραφική μηχανή, μια Nikon D5000 που προσπαθώ να μάθω να χειρίζομαι χωρίς να κάνω ζαβολιές και να χρησιμοποιώ το αυτόματο, έμαθα πως ανοίγει όοοοοολο μου το τρίποδο (thanks δάσκαλε που υπέθεσες ότι το να φωτογραφίζω σκυμμένη δεν είναι καλλιτεχνική επιλογή και με ξεστράβωσες) και ξαναμπήκα στο θάλαμο. Χρειάστηκαν μόνο μερικά λεπτά με τις κόκκινες και τις πράσινες λάμπες αναμμένες, και η ξινή μυρωδιά του εμφανιστή στα ρουθούνια μου για να ξαναβρώ το ρυθμό μου και να ανυπομονώ να τυπώσω τις ασπρόμαυρές μου.

Στολίσαμε το σπίτι μας, φτιάξαμε τα γλυκά μας (που θα έχουν τελειώσει πριν τα Χριστούγεννα με το ρυθμό που τα τρώμε), κάναμε τα χριστουγεννιάτικά μας ψώνια, και επισκεφθήκαμε το χριστουγεννιάτικο ΙΚΕΑ (έχω βάλει όριο στον εαυτό μου να μην πάω πάνω από πέντε φορές πριν την Πρωτοχρονιά :-Ρ ).Χαζεύω τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και δε με στενοχωρεί καθόλου που φέτος δε θα έχω διακοπές, γιατί θα γυρίζω σπίτι μου, στους δικούς μου ανθρώπους, και θα ξεχνώ όλη την κούραση της ημέρας. Οι μέρες έχουν μικρύνει, το κρύο τσούζει τα βράδια, και τα φώτα των αυτοκινήτων μοιάζουν με εκατοντάδες κόκκινα λαμπάκια όταν τα κοιτάς από ψηλά. Με λίγα λόγια, σε λίγες μέρες, έχουμε ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Ελπίζω όλοι φέτος να τα γιορτάσετε χαρούμενοι, με πολλές ζεστές αγκαλιές, πασαλειμμένοι με ζάχαρη άχνη από τους κουραμπιέδες και φουσκωμένοι από γλυκιές ευχές!Χρόνια πολλά από όλους μας!

Χρόνια πολλά! :@)

London calling...3

Η τρίτη και προτελευταία μας μέρα στο Λονδίνο ξεκίνησε λίγο…απρόοπτα. Στο πρόγραμμα, όπως με ενημέρωσε ο οργανωτής Μούκος, είχαμε να επισκεφθούμε την γνωστή υπαίθρια αγορά του Portobello. Βρίσκεται στο Notting Hill, και μπορείς να βρεις πολλές αντίκες και μικροαντικείμενα με ένα άρωμα από το παρελθόν. Χαρά εγώ, που θα πηγαίναμε στην αγορά από όπου περνούσε ο Χιού κάθε πρωί…Άσε που είχα σκεφτεί και τόσα δωράκια να πάρω για γνωστούς και φίλους. Ξεκινήσαμε λοιπόν πολύ πρωί (δεν είχε χαράξει ακόμα όταν ξυπνήσαμε) για να έχουμε αρκετό χρόνο να τη γυρίσουμε και να συνεχίσουμε στην υπόλοιπη περιήγηση. Επιβιβαστήκαμε στο μετρό, και παρακολουθούσαμε νυσταγμένοι τα τοπία να εναλλάσσονται από τα θολωμένα τζάμια. Ήταν φανερό ότι περνούσαμε σε μια περιοχή πιο γραφική, και έξω από το πολύβουο κέντρο. Κατεβήκαμε στη στάση μας, και αρχίσαμε να περπατάμε θαυμάζοντας τα όμορφα σπίτια δεξιά κι αριστερά μας. Μετά την υπόδειξη μιας περαστικής σχετικά με το δρόμο όπου στήνονταν η αγορά, στρίψαμε από μια γωνία για να αντικρίσουμε…μαρούλια. Μαύρη απελπισία. Δηλαδή τι μαύρη, πράσινη. Ο καημένος ο Μούκος να λέει ότι θα είναι παρακάτω οι αντίκες, εγώ να τα έχω βάψει μαύρα, μέχρι που ένας μανάβης μας πληροφόρησε ότι η αγορά με τις αντίκες είναι πολύ μεγάλη, με πάρα πολλά πράγματα και πολλές αντίκες, αλλά είναι…αύριο. Εκείνη τη μέρα, μόνο κάτι καχεκτικές ντοματούλες είχαν. Τι να κάνουμε…μια και δυο οι μούκοι αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν τη μέρα τους στο έπακρο. Δε θα το έβαζαν κάτω για μια μικρή αναποδιά. Βάλαμε στο πρόγραμμά μας το κατάστημα παιχνιδιών Hamley’s,που κανονικά δε θα το προλαβαίναμε, περάσαμε κι από την πλατεία Picadilly για να φωτογραφίσουμε το άγαλμα του Έρωτα, στείλαμε τις καρτ ποστάλ μας στις οικογένειες και τους φίλους μας (στον αδερφό μου έφτασε πριν μια εβδομάδα, αθάνατα ΕΛΤΑ),και συνεχίσαμε για το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων Madame Tussaud’s, όπου είχαμε κάνει κράτηση. Αν και το εισιτήριο μας φάνηκε λίγο τσουχτερό, βγαίνοντας συμφωνήσαμε ότι ήταν σχετικά δικαιολογημένο. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι τα ομοιώματα είναι χωρίς γυάλα, ανάμεσα στον κόσμο. Μπορείς να τα αγγίξεις, να φωτογραφηθείς μαζί τους, άσε που σκουντάς κάποιον, γυρνάς να ζητήσεις συγνώμη και βλέπεις δίπλα σου τον Τομ Κρουζ. Τι χαμπάρια Τομ; Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες με διάσημους, και αποκαμωμένοι πήγαμε να τσιμπήσουμε κάτι. Επόμενη στάση:Βρετανικό μουσείο.Mind the gap. Όπου επίσης επιτρεπόταν οι φωτογραφίες και η βιντεοσκόπηση, γεγονός που με ξάφνιασε. Ένα θεματάκι είχαμε με τα πλήθη των κινέζων, που δε σε άφηναν να περάσεις επειδή τους χαλούσες τη φωτογραφία (έχει και κατάλογο, όλα τα εκθέματα ένα ένα έπρεπε να τα βγάλουν;)περνούσες μπροστά από το βίντεο, τους χαλούσες την ξενάγηση, έμπαινες μέσα στο γκρουπ τους… Είδαμε αιγυπτίους Φαραώ, σαρκοφάγους, αγάλματα των Αζτέκων, τα μάρμαρα του Παρθενώνα (τελικά εγώ που νόμιζα ότι μας έχουν πάρει κάτι λίγα, ανακάλυψα ότι μας έχουν αφήσει μόνο τις κολώνες),Ασσυριακά αγγεία…Στον πάνω όροφο τα πατουσόνια μου με πρόδωσαν και άφησα το μούκο μόνο του να μου τα τραβήξει σε βίντεο. Ξανά στο μετρό για να επισκεφθούμε το Animation Gallery,το οποίο περιμέναμε λίγο πιο μουσείο και έμοιαζε πιο πολύ με γκαλερί, οπότε δεν μπήκαμε, και συνεχίσαμε για το Covent Garden.Πολύ όμορφο μέρος, πολύ ζεστή ατμόσφαιρα, άνθρωποι που σου μιλούσαν και χαμογελούσαν. Έβγαλα και φωτογραφίες, έπιασα και κουβέντα με έναν φωτογράφο που έκανε τον κοσμηματοπώλη για έξτρα εισόδημα…Παρακολουθήσαμε το Heliosphere,που ήταν μια εναέρια ακροβατική παράσταση. Ο ακροβάτης κρεμόταν από μια σφαίρα που έμοιαζε με αερόστατο, και έκανε αρμονικές κινήσεις με συνοδεία μουσικής. Ότι πρέπει μετά από μια κουραστική μέρα.

Την τελευταία μέρα αναγκαστικά ακολουθήσαμε το γκρουπ, καθώς αναχωρούσαμε από το αεροδρόμιο του Gatwick, που είναι έξω από την πόλη και δε γινόταν να πάμε μόνοι μας. Μας πήγαν στο θερινό ανάκτορο της Βασίλισσας, το παλάτι του Windsor.Πιο πολύ με άρεσε το όλο συγκρότημα, που έμοιαζε με μεσαιωνική πόλη. Είχε μια όμορφη μικρή αγορά, και αρκετά εστιατόρια. Επίσης είχε κάποια σουβενίρ σε χαμηλότερες τιμές από ότι τα έβρισκες στο Λονδίνο, όπως μας πληροφόρησε η ξεναγός. Το απογευματάκι, με πολλή ομίχλη, μας άφησαν στο αεροδρόμιο. Μετά από αρκετή ταλαιπωρία και καθυστέρηση, αφήσαμε πίσω μας την αγγλική πρωτεύουσα, για να φτάσουμε στη Θεσσαλονίκη, όπου η ταλαιπωρία συνεχίστηκε. Με τα πολλά, φτάσαμε Βόλο, όπου κοιμηθήκαμε πολλέεεεες ώρες και μοιράσαμε τα δωράκια και τις αναμνήσεις μας από την εκδρομή.

Ήταν σίγουρα ένα ταξίδι από τα πιο ωραία μας. Στο μέλλον μας βλέπω να ξαναπηγαίνουμε προς τα εκεί, καμιά Σκωτία ή Ιρλανδία σκέφτομαι. Πάντως όσοι εκεί έξω το σκέφτεστε, επιχειρήστε το, με καλή οργάνωση και ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια, μπορείτε να δείτε πάρα πολλά. Και για συμβουλές, οι Μούκοι είναι εδώ!

London calling...2

Στο προηγούμενο επεισόδιο είχαμε παρακολουθήσει τους Μούκους να περνούν την πρώτη τους μέρα στο συννεφιασμένο Λονδίνο. Αφού έπεσαν αποκαμωμένοι για ύπνο, μια νέα μέρα γεμάτη mind the gap τους περίμενε.

Πρώτο στη λίστα μας ήταν το περίφημο Αββαείο του Westminster.Για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι η εκκλησία όπου λαμβάνουν χώρα οι στέψεις, οι γάμοι και οι κηδείες της βασιλικής οικογένειας. Φτάσαμε στον προορισμό μας ένα εικοσάλεπτο νωρίτερα από ότι είχαμε υπολογίσει, και προτιμήσαμε να πάρουμε audio guide από το να περιμένουμε την επόμενη ξενάγηση, που άρχιζε σε είκοσι λεπτά. Αυτός ο ακουστικός οδηγός είναι κάτι σαν ένα μεγάλο κινητό τηλέφωνο, που συνοδεύεται από έναν αριθμημένο χάρτη. Στέκεσαι λοιπόν στον αριθμό που θέλεις, πατάς το κατάλληλο πλήκτρο, και ακούς της περιγραφή του. Έχεις και τη δυνατότητα αν δεν άκουσες κάτι καλά, ή αν θες να προσπεράσεις κάποια σημεία, να πας μπρος, ή πίσω την περιγραφή. Ανακαλύψαμε με χαρά ότι δεν υστερεί σε τίποτα από την κανονική ξενάγηση. Περπατώντας, περάσαμε από τους τάφους διάφορων μελών της βασιλικής οικογένειας, συμπεριλαμβανομένου και της Μαρίας Στούαρτ, που κοίταξα υποτιμητικά (ποτέ μου δεν τη χώνεψα). Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου απέκτησε η «Γωνιά των ποιητών».Το να βρίσκεσαι σε έναν τόσο όμορφο χώρο όσο αυτός ο ναός και να βλέπεις τριγύρω τους τάφους όλων των αγαπημένων σου συγγραφέων, σου δημιουργεί ένα απερίγραπτο συναίσθημα. Αλλά επειδή όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, αφήσαμε προσωρινά πίσω μας το Αββαείο για να πάμε στο Μάτι του Λονδίνου. Πηγαίνοντας, βγάλαμε φωτογραφίες στο Big Ben και βολτάραμε έξω από τα Houses of Parliament,που νομίζω ότι είναι σαν τη δική μας Βουλή. Αφού λοιπόν μας έψαξαν,(ο Μούκος είχε κάνει κράτηση για να μην περιμένουμε στην ουρά για εισιτήρια) ανεβήκαμε στο London Eye,για να δούμε και το Λονδίνο από ψηλά. Είχε πολύ ομίχλη την ημέρα που πήγαμε όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες, αλλά η θέα ήταν τέλεια. Την παράσταση έκλεψε ένας άγγλος μπόμπιρας που ήταν στο βαγονάκι μας, ο οποίος ρωτούσε το μπαμπά του αν μπορεί να κάνει βουτιά στη θάλασσα από εκεί πάνω, και χοροπηδούσε εξηγώντας στους υπόλοιπους ότι “I’ve got the hickups”(ελληνιστί, «Έχω λόξυγκα»). Κατεβήκαμε από το Μάτι, πήραμε αναμνηστικά, και κατευθυνθήκαμε προς το County Hall,όπου στεγάζεται η έκθεση του Dali και του Picasso.Μπορώ να πω ότι είναι εξαιρετικά καλοσχεδιασμένη, με ενδιαφέροντες διαδρόμους όπου ακούγεται η φωνή του Dali να λέει τα τρελά του, ενώ τους τοίχους υπάρχουν χρώματα και φράσεις του που σε βάζουν στο πνεύμα των έργων του. Ως έκθεση με κατέπληξε, τα έργα του είναι πάντα υπέροχα, αλλά είναι ακόμα πιο υπέροχα όταν δεν τα βλέπεις μέσα από ένα βιβλίο, αλλά από κοντά. Του Picasso δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε το ίδιο, εξάλλου ήταν πολύ πιο περιορισμένη. Τελειώνοντας την περιήγησή μας, περιπλανηθήκαμε στη συνοικία γύρω από το Αββαείο, και μόνο όταν παγώσανε τα πατουσάκια μας αποφάσισε ο Μούκος να δεχτεί ότι θα ήταν καλή ιδέα να ξεκουραστούμε και να φάμε κάτι (δε θα το έλεγα νόμιζες; )Μπήκαμε σε μια παμπ, όπου δοκιμάσαμε το περίφημο fish and chips και ήπιαμε μπύρα. Μου άρεσαν μόνο οι πατάτες, το ψάρι μου φάνηκε πολύ πολύ άνοστο. Βέβαια, μπορεί να έφταιγε και το μαγαζί που διαλέξαμε. Με γεμάτες κοιλιές, εκμεταλλευτήκαμε το χρόνο που είχαμε μέχρι να αρχίσει η απογευματινή λειτουργία στο Αββαείο, κάνοντας μια βόλτα στο πάρκο του St.James.Εκεί γνωρίσαμε ένα μάτσο νευρασθενικούς σκίουρους, ένας εκ των οποίων με κοιτούσε στραβά και παραλίγο να μου φάει ένα από τα στρουμπουλά μου δαχτυλάκια. Επιστρέψαμε στο Αββαείο για την απογευματινή λειτουργία, το λεγόμενο Evensong. Είναι μια καθολική λειτουργία όπου διαβάζονται κυρίως ευχές για τους ξένους, και φυσικά όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, δεν είχαμε παρακολουθήσει ποτέ καθολική λειτουργία. Ειδικά η χορωδία ήταν υπέροχη.

Λίγο αργότερα, βρεθήκαμε ξανά στο σταθμό του μετρό, για να πάμε στην πλατεία Trafalgar. Κάναμε και μια απελευθέρωση εκεί, στο πατουσόνι του λέοντα κάτω από το άγαλμα του μεσιέ Νεύτωνα. Η τελευταία μας στάση ήταν στο National Portrait Gallery,όπου στεγάζεται μία πολύ καλή έκθεση φωτογραφίας πορταίτου. Είδαμε βέβαια και μια σειρά από βασιλιάδες και βασίλισσες στον επάνω όροφο, αλλά ήταν τόση η κούραση και η βαρεμάρα μας, που δεν τους πολυπροσέξαμε.

Με πόδια να σέρνονται, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να καταβροχθίσουμε το βραδινό μας και να πέσουμε σε λήθαργο μέχρι το επόμενο πρωινό, που θα μας ξεκινούσε λίγο διαφορετικά από ότι είχαμε φανταστεί…

London calling...1

Σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος να κάνω ποδαρικό στο blog είναι να γράψω για το μουκοταξίδι στο Λονδίνο. Δε λένε ότι όπως σου μπει η καινούρια χρονιά, έτσι θα συνεχίσει; Ελπίζω λοιπόν να συνεχίσει με πολλά ταξίδια και κέφι!
Οι Μούκοι που λέτε, ξεκίνησαν από τα πάτρια εδάφη τη Δευτέρα το μεσημεράκι, καθώς την Τρίτη το πρωί το αεροπλάνο πετούσε νωρίς και έπρεπε να βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη. Ο ένας μούκος φιλοξενήθηκε στην αδερφή του, φρέσκια φοιτήτρια, κι ο μικρός μούκος στην αγαπημένη φίλη και πρώην συγκάτοικο, το Γυφτάκι (είδες, το έχω καθιερώσει κανονικά ως όνομα, σε γράφω και με κεφαλαίο). Πριν πάρουν τον βραδινό τους υπνάκο (που λέει ο λόγος δηλαδή, καθώς ο μικρός μούκος ως γνωστόν μιλάει εξαιρετικά πολύ, ειδικά όταν βρίσκεται με αγαπημένη συντροφιά…), πήγαν στο Mediterranean Cosmos και είδαν το λατρεμένο Nightmare before Christmas την τρισδιάστατη εκδοχή του.
Το επόμενο πρωί λοιπόν, και μετά από πολλά απρόοπτα (όχι πείτε μου, ποιος φανταζόταν ότι θα είχε αναποδογυρίσει αυτοκίνητο στον Εύοσμο, 7 η ώρα το πρωί, και θα είχαν κολλήσει στη διασταύρωση δύο εκδρομικά πούλμαν, ένα σκουπιδιάρικο, και το αστικό με μένα μέσα;;;) οι μούκοι φτάνουν στο αεροδρόμιο Μακεδονία. Από εκεί (και μετά από ενδελεχή έλεγχο στις αποσκευές του μικρού μούκου), πετάνε για Αθήνα, κι από εκεί με ένα θαυμάσιο airbus,στο Χίθροου του Λονδίνου. Και βέβαια, οι αεικίνητοι Μούκοι, μόλις έφτασαν στο ξενοδοχείο και φρεσκαρίστηκαν, δεν έχασαν χρόνο και βγήκαν στους δρόμους. Πήραν το μετρό, αφού χαιρέτησαν δυο πόντικες που στεκόταν ατρόμητοι στις ράγες, και επισκέφθηκαν το Hyde Park, για να δουν το Winter Wonderland. Ωραία στολισμένα δεντράκια, καρουζέλ, πατινέρ, τσουλήθρες με σαμπρέλες, και στη μέση του πανηγυριού δύο μούκοι, με τα σκουφιά τους και ένα λουκάνικο από τη γερμανική αγορά στο χέρι. Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε, καθώς η επόμενη μέρα προβλεπόταν κουραστική.
Το πρωινό μας βρίσκει στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου, με μένα να ανακαλύπτω ότι έχουν το αγαπημένο μου τσάι σε όλες τις γεύσεις, και το μούκο να απογοητεύεται που έχουν τρεις γεύσεις μαρμελάδα, αλλά καθόλου μερέντα. Ντυνόμαστε καλά, και ξεκινάμε για το ατμοσφαιρικό νεκροταφείο East Highgate Cemetary. Πρόκειται για ένα παλιό νεκροταφείο, που δε χρησιμοποιείται πια παρά μόνο από οικογένειες που έχουν τα οικογενειακά τους μνήματα εκεί. Είναι γεμάτο πανέμορφους πέτρινους αγγέλους, και χορταριασμένες πλάκες τυλιγμένες με κισσούς. Στην είσοδο μας ενημέρωσαν ότι εκεί βρίσκεται θαμμένος και ο Μαρξ, γεγονός που επιβεβαιώθηκε μάλλον άκομψα, καθώς βολτάροντας ανάμεσα σε αγγέλους είδαμε να ξεπροβάλλει μια τεράστια πέτρινη κεφάλα με φουντωτά μαλλιά. Δε μπορούσαν να του κάνουν του ανθρώπου κάνουν κάτι πιο κομψό;
Τελειώνοντας την βόλτα μας και έχοντας βγάλει αρκετές φωτογραφίες, περάσαμε μέσα από το Waterloo Park,για να πάρουμε το μετρό και να βρεθούμε στο μουσείο παιχνιδιού του Pollock. Πολύ ωραία συλλογή, με παιχνίδια ταξινομημένα σε κατηγορίες και τοποθετημένα χρονολογικά. Αν και αρκετά μικρό, σου μετέδιδε μια γλυκιά μελαγχολία και μια νοσταλγία για τους καιρούς που μια πορσελάνινη κούκλα ή ένα μεταλλικό αυτοκινητάκι μπορούσαν να κάνουν χαρούμενο ένα παιδάκι.
Συνεχίσαμε για το Ναό των Ιπποτών, που μας έβγαλε την πίστη μέχρι να τον βρούμε, και τελικά οι υπεύθυνοι είχαν αποφασίσει να αλλάξουν τις μέρες που ήταν ανοιχτός στο κοινό μόλις μια μέρα πριν πάμε. Έτσι τον είδαμε μόνο εξωτερικά, και συνεχίσαμε για τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Μετά από τόσο περπάτημα δε μπορέσαμε να ανέβουμε τα σκαλιά του, οπότε προτιμήσαμε να κάνουμε μια μικρή στάση για μεσημεριανό εκεί κοντά.
Νωρίς το απόγευμα, ξαναπαίρνουμε το μετρό για να βρεθούμε στο θέατρο του Shakespear, το οποίο όπως μας εξήγησε ο ξεναγός, ούτε είναι το πραγματικό θέατρό του, ούτε πιστό του αντίγραφο, ούτε καν βρίσκεται εκεί που πιθανολογείται ότι βρισκόταν το παλιό θέατρο. Δε βαριέστε. Ο ξεναγός μας ήταν άκρως κατατοπιστικός και διασκεδαστικός, και το συναίσθημα του να βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο χώρο, πραγματικά ασυναγώνιστο.
Μπορείτε να φανταστείτε βέβαια σε τι κατάσταση ήταν τα πατουσάκια των μούκων μετά από μια τέτοια μέρα. Κι όμως, συνέχισαν με μια μικρή βόλτα στην Tower Bridge για να δουν απέξω τον πύργο του Λονδίνου. Μετά από απειλή να πέσω στον Τάμεση αν περπατήσουμε κι άλλο χωρίς στάση, καθίσαμε λίγο έξω από το σταθμό του μετρό, περιμένοντας την ομάδα μας και να ξεκινήσουμε για τον περίπατο στα λημέρια του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Μια πολύ ωραία, δίωρη περιήγηση στις τοποθεσίες των φόνων. Καθώς ήταν ήδη νύχτα, η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά spooky,και ο ξεναγός μας, καθότι κορυφαίος μελετητής της υπόθεσης, μας έδινε πολλές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Σε μερικά σημεία δε, αντίκρυζες ακριβώς ότι και ο δολοφόνος αφήνοντας πίσω του το πτώμα, καθώς κάποιες περιοχές έχουν διατηρηθεί αναλλοίωτες.
Κατά τις 11 οι μούκοι επιστρέφουν στο ξενοδοχείο αποκαμωμένοι, έχοντας κουράγιο ίσα ίσα για να βγάλουν τα ρούχα και τα παπούτσια τους και να κοιμηθούν για να μαζέψουν δυνάμεις για τη δεύτερη μέρα…

(Υ.Γ. Θα σας βάλω μερικά ποστ μόνο με φωτογραφίες, επειδή τόσο πολυλογού που είμαι σε χωράνε μαζί με το κείμενο ;@) )

7+1

Μετά από την αγγελική πρόσκληση της Anamella,θα αναφέρω τα 7+1 γεγονότα που με σημάδεψαν το 2007.Δεν είναι με χρονολογική σειρά, γιατί ως γνωστόν έχω μνήμη χρυσόψαρου, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ για να μην ξεχάσω τίποτα.

1.Πέρασα στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Δεν το περίμενα, δεν ήταν καν στα σχέδιά μου να δώσω, αλλά μετά από γκρίνια από τους γονείς μου, αποφάσισα να κάνω μια προσπάθεια, κυρίως με τη σκέψη ότι 312 άτομα θα πάρουν όλους κι όλους, σιγά μην είμαι μέσα. Αλλά έλα που έσπασε ο Λούσιφερ το ποδάρι του, και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα ήμουν στους διοριστέους…Και τώρα από Αύγουστο ετοιμάζω τα γελαστρόνια και τα μπογαλάκια μου. Άντε να δούμε από πού θα τα λέμε από Σεπτέμβρη.

2.Ταξίδεψα στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των πασχαλινών διακοπών, με το Μούκο μου, όπου περάσαμε πάαααρα πολύ ωραία, κι ας φοβόμουν λιγάκι στο αεροπλάνο (Μούκε μη δείξεις την πανικόβλητη φάτσα μου στη φωτογραφία που με έβγαλες πριν την απογείωση).

3.Επίσης ταξιδέψαμε στο κοσμοπολίτικο Λονδίνο, περάσαμε εξαιρετικά, αλλά τα υπόλοιπα σας τα κρατάω έκπληξη για τα ποστ που θα επακολουθήσουν.

4.Ας περάσουμε και στα πιο…συναισθηματικά σημαδιακά του 2007. Η χρονιά φέτος μου επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις και χαρές. Γνώρισα πολλούς καινούριους ανθρώπους, μέσα στους οποίους ήταν και ο καλύτερος μου φίλος. Εντάξει, είναι λίγο γκρινιάρης, λίγο άτυχος, λίγο κλαψιάρης, αλλά τι να κάνουμε, τον αγαπάμε πολύ πολύ. Κυρίως επειδή πάντα έχει την έννοια μου, και ξέρω ότι ο κόσμος να χαλάσει, πάντα θα με ακούσει με καρτερία και αγάπη (μετά ανακάλυψα ότι το κάνει για να μπορεί να με δουλεύει μετά που ξεπερνάω το πρόβλημα που μου φαινόταν βουνό αλλά τελικά ήταν πολύ απλό στη λύση του).Εϊ κλαψιάρη, μην συγκινηθείς πάλι όταν διαβάσεις το ποστ! :@Ρ

5.Μετά λοιπόν από τον προαναφερθέντα κύριο, και πάνω που νόμιζα ότι όλα είναι εντάξει και τακτοποιημένα στη ζωή μου, πετάχτηκε μες στη μέση μία…πώς να την πω τώρα…φίλη δεν είναι, συγγενής δεν είναι, πώς να σας εξηγήσω…Είναι σαν να βρίσκεις ένα κομμάτι σου που έλειπε. Ε και προφανώς πάνω που είχα βαρεθεί τόσα χρόνια να το ψάχνω, είπε να εμφανιστεί στα καλά καθούμενα μπροστά μου (κυριολεκτώ) και να μου πετάξει μια ωραιοτάτη κεραμίδα κατακέφαλα. Ε, από τότε λοιπόν, ακόμα δε μπορώ να ξεχάσω το καρούμπαλο, το οποίο είχε βαρύτατες επιπτώσεις, που εμφανίζονται όποτε με παίρνει αγκαλιά και δε μπορώ να ξεκολλήσω, και όποτε μου λέει ότι της λείπω κι ότι μ’ αγαπάει, κι εγώ το καημένο δε μπορώ να αρθρώσω λέξη. Λούζι μου, σ’ αγαπάω πολύ κι ας μη στο λέω όσο συχνά θέλω.

6.Μετά από όλα αυτά, την έντυσα και νυφούλα και την παρέδωσα σε γνωστό προαναφερθέν γελαστρόνι, ο οποίος επίσης κατέληξε να είναι από τους πολύ πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους, κι ας με τσιμπάει, κι ας με κάνει να κοκκινίζω. Woody, είσαι ο πιο γλυκός τρυποκάρυδος που έχω γνωρίσει. Να μου την προσέχεις.

7.Και φέτος είχα το Μούκο μου δίπλα μου,να με προσέχει, να με αγαπάει, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει, να μου κάνει δωράκια, να με κουκουλώνει για να μην κρυώσω, να μου κρατάει το χέρι στο δρόμο, να με νευριάζει, να με ταϊζει λιχουδιές, να με τσιμπάει, να με μαλώνει, και να με κάνει να γελάω. Μούκεεεε, σ’αγαπάγω πολύ.

8.Ε,το καλύτερο για το τέλος. Φέτος θα κάνω Πρωτοχρονιά με όοοοοοολους τους αγαπημένους μου. Όλους όμως. Είδατε τελικά που ο Αη-Βασίλης τα διαβάζει τα γράμματα που στέλνουμε; Ακόμα προλαβαίνετε…

Για όσους νομίζουν ότι η ζωή μου είναι φτιαγμένη από ζαχαρωτά, ενημερώνω ότι υπήρχαν και πολλές πολλές κακές στιγμές στη χρονιά που τελειώνει. Και κλάμματα, και στενοχώριες, και καυγάδες, και αδιέξοδα, και απελπισία. Αλλά είμαι γενετικά προγραμματισμένη να έχω επιλεκτική μνήμη, και να θυμάμαι μόνο τις ευτυχισμένες στιγμές. Κι αν δε διαθέτετε το ίδιο χάρισμα, δοκιμάστε το εξής κόλπο:Βάλτε τα πιο πολύχρωμα γάντια σας, το πιο ζεστό σας παλτό, πάρτε τον πιο αγαπημένο σας άνθρωπο σε όλο τον κόσμο, και βγείτε έξω. Πάρτε από ένα μαλλί της γριάς στο χέρι, και γεμίστε ζάχαρη χωρίς να σας νοιάζει αν σας βλέπουν. Να θυμάστε ότι τέτοια γεύση πρέπει να έχει κάθε μέρα της ζωής σας. Κι αν μερικές φορές σας φαίνεται λίγο πιο πικρή, κάντε μια γύρα με τα μάτια κλειστά, όπως στροβιλίζεται το μαλλί της γριάς, και μόλις τα ανοίξετε, θα ανακαλύψετε ένα ζαχαρωτό νήμα να σας έχει τυλίξει. Εγγυημένη συνταγή.

Για να δούμε κύριε Στοχαστή,Clementine και Χελωνάκι, ποια ήταν τα δικά σας 7+1 σημαντικά του 2007;

Καλή χρονιά σε όλους!

Χριστούγεννα!

Σήμερα είναι Χριστούγεννα. Δηλαδή, αν το καλοσκεφτείτε, ο Χριστούλης έχει σήμερα τα γενέθλιά του. Δεν ξέρω αν σβήνει τούρτα με κεράκια εκεί που βρίσκεται, αλλά νομίζω ότι όπου κι αν είσαι, ό,τι έθιμα κι αν έχουν στον τόπο σου, μια τούρτα με κεράκια τη δικαιούσαι. Κάθε φορά, στα δικά μου γενέθλια, πριν σβήσω τα κεράκια (επιμένω να μη μου βάζουν αριθμούς, αλλά όλα μου τα κεράκια, με κίνδυνο πλέον να μη χωράνε στην τούρτα), κάνω μια ευχή. Επειδή λοιπόν ο Χριστούλης μπορεί να έχει πολλά στο κεφάλι του, του έκανα μια λίστα με ευχές, σε περίπτωση που έχει ξεμείνει σήμερα:

• Να γίνουν όλα τα παιδάκια του κόσμου υγιή και χαρούμενα ,σαν αυτά στις διαφημίσεις του ΝΟΥΝΟΥ, και να τρέχουν σε λιβάδια, μπουκωμένα με μελομακάρονα.
• Να μην υπάρχουν μαμάδες και μπαμπάδες και κάθε λογής κακοί άνθρωποι να τα χτυπάνε και να τα κάνουν να νιώθουν κάτι λιγότερο από τα αγγελικά πλάσματα που πραγματικά είναι.
• Να μην υπάρχει κανένας άνθρωπος που να κοιμάται σε χαρτοκούτια και σε παγκάκια. Τα χαρτοκούτια είναι για να βάζουμε μέσα παιχνίδια και σοκολάτες, και τα παγκάκια για να καθόμαστε να ξεκουραζόμαστε όταν παίζουμε στο πάρκο. Τα ζεστά και μαλακά κρεβάτια είναι για να χουχουλιάζουμε και να κοιμόμαστε, κι όλοι θα έπρεπε να έχουν από ένα.
• Να βρουν φέτος ένα ζεστό σπίτι και τη γατοτροφή των ονείρων τους όλα τα αδέσποτα γατόνια (η ευχή ισχύει και για τα σκυλόμπια, γιατί είναι Χριστούγεννα και είμαι μεγαλόψυχη).
• Να μην έχουν όλοι στο χέρι τους ένα από αυτά τα κακά πράγματα που ματώνουν και τα λένε όπλα. Ούτε τα κανονικά, ούτε τα άλλα, που δεν είναι φτιαγμένα από σίδερο, αλλά πονάνε το ίδιο.
• Να μην υπάρχουν άνθρωποι στα νοσοκομεία που τους τσιμπάνε με βελόνες και τους κρατάνε κοιμισμένους με φάρμακα. Οι βελόνες πονάνε πολύ και αν κοιμούνται θα έρθει ο Αη-Βασίλης και δε θα τον δουν.
• Να μην είναι οι άνθρωποι μακριά ο ένας από τον άλλο. Κάνει πολύ κρύο, και άμα πρέπει να τεντώσεις τόσο πολύ τα χέρια σου για μια αγκαλίτσα, και δε φτάνεις, και κρυώνεις, ειδικά αν είσαι ένας μικρός μούκος. Ακόμα κι αν φοράς γάντια.
• Κάνε να μην εκραγεί ο πλανήτης μας,ακόμα κι αν είμαστε πολύ ξεροκέφαλοι για να κάνουμε κάτι που θα το αποτρέψει.Είναι τόσο ωραία να βλέπεις μια μικρή γαλάζια μπίλια από εκεί πάνω,έτσι δεν είναι;
  
• Τέλος, αν μπορείς, κάνε μια ευχή να μην αργήσει κι άλλο η καινούρια ταινία του Μπάρτον. Ή τουλάχιστον ,αν αργήσει, κάνε μια ευχή να έρθει διακοπές ο Ντεπ στο Βόλο φέτος τα Χριστούγεννα, βολεύομαι και με αυτό.
  

Αν χρειάζεσαι κι άλλες ευχές Χριστούλη, στείλε μου ένα mail και θα σου γράψω περισσότερες. Μπορεί από εκεί πάνω να μη φαινόμαστε καλά. Μάλλον θα φαινόμαστε σαν μικρές τελίτσες, όπως φαίνονται τα φωτάκια από τις πόλεις που μου έδειξε ο μούκος από το αεροπλάνο. Αλλά αν κάνεις μία από τις ευχές που σου έγραψα, θα δεις πολλές χοροπηδηχτές τελίτσες εκεί κάτω. Μάλιστα, νομίζω ότι αν πάρεις μια πολύ βαθιά ανάσα πριν σβήσεις τα κεράκια, μπορείς να της πεις κι όλες μαζί μονοκοπανιά. Κάνε κι εσύ μια ζαβολιά, ποιος θα το καταλάβει μωρέ;

Χαρούμενα Χριστούγεννα σε όλους!

Οι Μούκοι πάνε Λονδίνο!

Μετά την υπερπαραγωγή «Οι Μούκοι πάνε Παρίσι», η Moukoi Productions σύντομα κοντά σας με τη νέα παραγωγή που θα σπάσει ταμεία, «Οι Μούκοι πάνε Λονδίνο».

Σύντομη περίληψη: (προσοχή, ακολουθεί spoiler) Οι Μούκοι, μετά από την επιτυχημένη τους περιήγηση στο ρομαντικό Παρίσι, συνεχίζουν την περιοδεία τους στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Επόμενος προορισμός τους, η πρωτεύουσα της Ιγκλατέρας (είδα και Elizabeth προχτές…), το κοσμοπολίτικο Λονδίνο. Οι Μούκοι θα πρέπει να διασχίσουν αμέτρητα χιλιόμετρα δια ξηράς και θαλάσσης, με μια στάση για διανυκτέρευση και αποχαιρετισμό στη Θεσσαλονίκη, όπου ένας εκ των Μούκων θα φιλοξενηθεί στο σπίτι γνωστού γυφτακίου, για να απολαύσουν το ομιχλώδες αγγλικό τοπίο. Κατά τη διάρκεια τα παραμονής τους θα επισκευθούν το ατμοσφαιρικό αββαείο του Westminster,τα-κλασσικά- Big Ben και London Eye,το County Hall,θα περιδιαβούν την Trafalgar Square για να πουν ένα γεια στον κ. Νέλσονα, θα δουν πολλά πολλά μουσεία και πινακοθήκες, ένα παλιό νεκροταφείο για να βγάλει φωτογραφίες ο μικρός Μούκος,θα περπατήσουν στα χνάρια του Τζακ του αντεροβγάλτη, θα ψωνίσουν δωράκια και μπιχλιμπίδια από το Portobello (ναι, ναι, από εκεί κοντά που μένει ο Χιου στο «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ»),θα φωτογραφηθούν με διάσημους στο Madame Tussaud's, θα δουν από κοντά το θέατρο του Shakespeare,και πολλά άλλα που δεν παρατίθενται για να αποφευχθεί το λιντσάρισμα του συγγραφέως από κακεντρεχείς που ζηλεύουν. Στη συνέχεια, θα γευματίσουν σε αγγλικές pubs και θα βγουν πολλές φωτογραφίες σε πανηγύρια για να σας τις δείξουν μετά που θα γυρίσουν και να μην παραπονιέστε.
Trivia:Ο Μούκος σήμερα αγόρασε βαλίτσα, κασκόλ και ποικιλόχρωμο σκούφο, ασορτί με γουστόζικα γάντια, για να μην κρυώνει στους παγωμένους λονδρέζικους δρόμους. Οι βαλίτσες έχουν αρχίσει να ετοιμάζονται, τα πουλόβερ να διπλώνονται και τα βιβλιαράκια για απελευθέρωση να καταχωρούνται (ε θα πήγαινα ως εκεί χωρίς να αφήσω κανένα βιβλιαράκι ελεύθερο; )Βάσιμες πληροφορίες αναφέρουν ότι τα γυρίσματα της ταινία ξεκινούν στις 18/12 και θα λήξουν στις 22/12.Ο σκηνοθέτης της ταινίας, που έγραψε και το σενάριο και κανόνισε τις τελευταίες οδηγίες, ανέφερε σε πρόσφατη δήλωσή του ότι όλα βαίνουν καλώς και έχει ρυθμίσει και την παραμικρή λεπτομέρεια ώστε να μην κινδυνέψει (να χαθεί) κανείς από τους πρωταγωνιστές, και ειδικά ο μικρός και ανυπεράσπιστος μούκος.
Όσοι από τους αναγνώστες ανυπομονούν να δουν την ταινία στις αίθουσες, παρακαλούνται να γράψουν τις ευχές τους για ασφαλή επάνοδο των Μούκων στα πάτρια εδάφη στο βιβλίο επισκεπτών. Όσοι είναι κακεντρεχείς και ζηλιάρηδες, και επιθυμούν διακαώς να βλάψουν τους Μούκους, παρακαλούνται να πάρουν χαρτάκι προτεραιότητας, και να μη χαλάνε την ουρά.
Καλό μας ταξίδι!

Μουκογλυκά!

Σήμερα έδωσα στη μαμά ρεπό και την έστειλα για καφέ, και αποφάσισα να κάνω τα γλυκάκια των γιορτών χωρίς να έχω κανέναν μες στα πόδια μου. Ξεκίνησα με τα παραδοσιακά φοινίκια, επειδή ως προσφυγάκι προτιμώ τα μακρασιάτικα γλυκά,αλλά είπα φέτος,μιας και αποκτήσαμε ιδιαίτερους δεσμούς με τα…βόρεια της χώρας,να κάνω μια παραλλαγή τους,που συνηθίζεται πολύ στη Μακεδονία. Τα είχα δοκιμάσει πριν δύο χρόνια στο Μελισσοχώρι,λίγο πιο έξω από τη Θεσσαλονίκη,και είχα ξετρελαθεί.Έκανα λοιπόν ισλί, κι ας απαρνήθηκα τις ρίζες μου για φέτος.Παραθέτω υλικά και μουκοοδηγίες:
Υλικά
• Η δόση είναι για περίπου 80 ισλί
• Υλικά για την ζύμη:
o Ενα βιτάμ σε θερμοκρασία δωματίου
o 2 κούπες ελαιόλαδο (ή μία ελαιόλαδο και μία καλαμποκέλαιο αν θέλετε να το κάνετε πιο ελαγρύ)
o 1 κούπα ζάχαρη
o 1,5 κούπα φυσικό χυμό πορτοκαλιού
o 0,5 κούπα γάλα (εναλλακτικά για νηστίσιμα μελομακάρονα αντικαθιστούμε το γάλα με 0,5 χυμό πορτοκάλι. Δηλαδή βάζουμε 2 κούπες χυμό πορτοκαλιού)
o 0,5 κούπα κονιάκ
o Το ξύσμα από δύο πορτοκάλια
o 1 φακελάκι μπέκιν
o 1 κουταλάκι κανέλα
o 1 κουταλάκι γαρύφαλλο
o 1,5 κιλό αλεύρι (για όλες τις χρήσεις. Μπορεί να πάρει και λίγο παραπάνω)
• Υλικά για την γέμιση:
o 500 γρ καρυδόψυχα κοπανισμένη (μπορείτε να βάλετε 350 γρ. καρύδι και 150 γρ. αμύγδαλο αν σας αρέσει περισσότερο)
o 3 κουταλιές ζάχαρη
o 1 κουταλάκι κανέλα
o 1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο
o Λίγο νερό και κονιάκ για να γίνει ένας πολτός
• Υλικά για το σιρόπι:
o 2 ποτήρια του νερού μέλι
o 2 ποτήρια του νερού ζάχαρη
o 3 ποτήρια νερό
o Κανέλα
• Λίγα από τα κοπανισμένα καρύδια για πασπάλισμα.
Ετοιμασία
1. Ρίχνουμε σε λεκάνη το βιτάμ, το λάδι και την ζάχαρη και δουλεύουμε με το σύρμα χειρός ή κλασσικά με το χέρι μέχρι να ομογενοποιηθούν τα υλικά (αν είστε στο μέγεθός μου προτείνω μίξερ γιατί τα μουκοδάχτυλα πονάνε μετά το ζύμωμα)
2. Τραγουδώντας «Ρούντολφ το ελαφάκι» προσθέτουμε την κανέλα, το γαρύφαλο, την πορτοκαλάδα, το ξύσμα, (το γάλα) και το κονιάκ, δουλεύουμε καλά και τέλος ρίχνουμε λίγο-λίγο το αλεύρι μαζί με το μπέικιν. (Ρίχνουμε τόσο αλεύρι όσο να γίνει μία μαλακιά ζύμη που να μην κολλάει στα χέρια.)
3. Ετοιμάζουμε την γέμιση σε μια λεκανίτσα (κατά προτίμηση χριστουγεννιάτικη).
4. Παίρνουμε ένα-ένα μπαλάκι από την ζύμη στο μουκοχεράκι μας, κάνουμε μια λακουβίτσα ή την ανοίγουμε λίγο στο χέρι σαν πιτάκι, βάζουμε μισή κουταλίτσα από την γέμιση και κλείνουμε καλά διπλώνοντας. Αλλάζουμε το τραγούδι,βάζουμε "Τρεις σοφοί τρεις βασιλιάδες,φουμ,φουμ,φουμ" και καθαρίζουμε το σιντί από τις ζύμες. Πλάθουμε ελαφρά στο χέρι να πάρει μακρόστενο σχήμα σαν σουτζουκάκι (ισλί). Προσοχή:Τα ισλί μπορεί να φαίνονται μικρά και χαριτωμένα στο ταψί,αλλά απλώνουν πολύ και γίνονται σαν βάρκες όταν ψηθούν. Γι’ αυτό,βάλτε μόνο όση ζύμη χωράει στο μουκοχεράκι σας,αλλιώς θα γίνουν τεράστια.Αν δεν είστε μούκος, έχω να κάνω δύο επισημάνσεις:πρώτον,κακό του κεφαλιού σας,δεύτερον,υπολογίστε μία χουφτίτσα μούκου ενάμισι μέτρου.
5. Ψήνουμε στους 180 για 30 λεπτά (πάνω κάτω) και 10 λεπτά (από πάνω). Αυτό βέβαια ισχύει για τον δικό μου φούρνο. Το ποθούμενο είναι να ψηθεί όλο το ισλί και να πάρει ένα χρώμα σαν της κανέλας.
Αφήνουμε να κρυώσουν καλά (καλύτερα την επομένη, εγώ τα φτιάχνω το απόγευμα και τα μελώνω το απόγευμα της επομένης).
Οπότε και ετοιμάζουμε το σιρόπι:
• Βάζουμε στην κατσαρόλα τα υλικά και τα αφήνουμε να βράσουν λίγο. Αφαιρούμε τον αφρό και βουτάμε τα ισλί λίγα-λίγα στο σιρόπι το οποίο βράζει σε σιγανή φωτιά.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα αφήνουμε στο σιρόπι για ένα λεπτό, διαφορετικά μελώνουν πολύ και κολλάνε στα χέρια. Τα βγάζουμε, τα βάζουμε στην πιατέλα και τα πασπαλίζουμε με λίγα από τα κοπανισμένα καρύδια που κρατήσαμε ανακατεμένα με λίγη κανέλα.
Σερβίρουμε με ένα ποτήρι γάλα δίπλα από το τζάκι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, για να καλοπιάσουμε τον Αη-Βασίλη. Επίσης, κρατάμε τα ισλί μακριά από τα χέρια του Μούκου και του μικρού μας αδερφού, επειδή θα χρειαστεί να ψήσουμε καμιά δεκαριά λαμαρίνες μέχρι τα Χριστούγεννα.
(τη συνταγή τη δανείστηκα από το www.hungry.gr,και έκανα μια παραλλαγή της.)

Πάρτε χαρτί και μολύβι

Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά πλησιάζουν. Κι εσείς ακόμα δεν έχετε γράψει το γράμμα σας;
Κάθε χρόνο, μερικές μέρες πριν την Πρωτοχρονιά, όλα τα παιδάκια του κόσμου, μικρά και μεγάλα, γράφουν και στέλνουν τα γράμματά τους στον Άη-Βασίλη. Μέσα στο μαγικό φάκελο βάζουν τις ζωγραφιές τους, τις ευχές τους, τις ελπίδες τους για έναν πιο χαρούμενο κόσμο και φυσικά…τη λίστα! Ελάτε τώρα, τι πάει να πει ποια λίστα; Τη λίστα με τα δώρα ντε! Επειδή ξέρω ότι πολλοί από σας δεν έχετε τέτοια λίστα, πρέπει να ανασκουμπωθείτε και να φτιάξετε μία. Μη βάζουμε και τα καημένα τα ξωτικά να φτιάχνουν δώρα μέχρι την παραμονή ε;
Λοιπόν, αφού ετοιμάσετε τη λίστα σας, πάρτε χαρτί και μολύβι και αρχίστε. Καλό θα ήταν να κάνετε και καμιά ζωγραφιά, του αρέσει εκεί στο κρύο να βλέπει χαρούμενες χρωματιστές ζωγραφιές. Γράψτε του πόσο χρονών είστε, αν έχετε αδέρφια ή αγαπημένους ,και μην ξεχάσετε να αναφέρετε κατατοπιστικές οδηγίες σχετικά με το που θα αφήσετε φέτος τα κουλουράκια με το γάλα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς (αν δεν αφήνατε κουλουράκια και γάλα μέχρι τώρα, μην απορείτε που δεν ακούγατε Xo Xo Xo!,θέλει κι ο Άγιος το κατιτί του, τόσο ταξίδι κάνει). Όταν τελειώσετε, βάλτε τη λίστα σας μέσα στο φάκελο, σφραγίστε τον καλά και γράψτε με ωραία καλλιγραφικά γράμματα «Προς Άη-Βασίλη». Υπάρχουν και κανονικές διευθύνσεις όπου μπορείτε να στείλετε το γράμμα σας, αλλά και σκέτο το όνομά του να γράψετε, όλοι στο ταχυδρομείο ξέρουν που μένει. Μην ξεχάσετε να γράψετε και τη δικά σας διεύθυνση, για να ξέρει που να στείλει την απάντηση. Μετά, βάλτε τα πιο καλά σας ρούχα και βρείτε ένα κίτρινο ταχυδρομικό κουτί να το ρίξετε. Πέρυσι τα ΕΛΤΑ ανέλαβαν να συγκεντρώσουν όλα τα γράμματα που είχαν σταλθεί στον Αη-Βασίλη, και έστειλαν από μια χριστουγεννιάτικη καρτούλα ως απάντηση. Ελπίζω να το κάνουν και φέτος.
Βέβαια, το ότι στείλατε το γράμμα σας δε σημαίνει ότι θα παραλάβετε και το δώρο που ζητήσατε. Αν δεν το ξέρετε, ο Αη-Βασίλης έχει μια λίστα. Τη λίστα με τα καλά και τα κακά παιδιά. Οπότε πρέπει να υπολογίσεις πόσες αταξίες έκανες τη χρονιά που πέρασε, για να δεις αν είσαι Naughty ή Nice. Παλιότερα ,ειδικά στη Γαλλία και στη Γερμανία, πίστευαν ότι τα άτακτα παιδιά έπαιρναν δώρο ένα κομμάτι κάρβουνο. Άφηναν από τη βραδιά της παραμονής στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού τους τα παπούτσια τους, και το πρωί της Πρωτοχρονιάς έβγαιναν όλο λαχτάρα να δουν τι τους άφησε μέσα ο καλός παππούλης. Φανταστείτε να βρίσκατε ένα κομμάτι κάρβουνο…Δε θα βάζατε τα κλάματα; Και έτσι όπως είχατε πιάσει το κάρβουνο, θα τρίβατε και το πρόσωπό σας και έτσι μουτζουρωμένοι που θα ήσασταν όλοι θα ήξεραν ότι ήσασταν άτακτοι τη χρονιά που πέρασε. Οπότε κανονίστε την πορεία σας…
Εγώ βέβαια φέτος πάλεψα με νύχια και με δόντια να είμαι στη λίστα με τα καλά παιδιά. Βοηθούσα τη μαμά μου, δε μάλωνα συχνά με το μούκο μου και περιόρισα τα πειράγματά μου. Αλλά τελευταία στιγμή… Ήθελα να κάνω μερικές ετικέτες για ένα χριστουγεννιάτικο event με ανάγνωση παραμυθιού που θα κάνουμε, για να μάθουν σχετικά με το Bookcrossing στην πόλη μου. Ε καθώς έψαχνα λοιπόν για καμιά ωραία εικόνα να χρησιμοποιήσω, ανακάλυψα μια ιστοσελίδα που είχε κάτι πολύ όμορφα επιστολόχαρτα για να γράψεις γράμμα στον Άη-Βασίλη. Ε και δεν ξέρω, θόλωσε το μυαλό μου, και σε μια στιγμή αδυναμίας, έσβησα με προσοχή τα γράμματα που είχε ως παράδειγμα, και το χρησιμοποίησα για τις ετικέτες μου. Ξέρω, ο Αη-Βασίλης θα έχει γίνει έξαλλος…Μη σας πω ότι είμαι πρώτη πρώτη στη λίστα με τα Naughty...Τέλος πάντων, εγώ σήμερα θα γράψω το γράμμα μου, θα αφήσω και κουλουράκια την παραμονή ως ένδειξη μεταμέλειας, και βλέπουμε. Ορίστε, από εκείνη τη μέρα πίνω και το τσάι μου στην κατάλληλη κούπα. Λέτε να δείξει κατανόηση;

Αν θέλετε να δείτε σε ποια λίστα είστε, τι κουλουράκια προτιμάει, και να πάρετε δίπλωμα ξωτικού, πάτε μια βόλτα εκεί.