Tα γατάκια της Breena και του Casanova ήρθαν στον κόσμο!

Έχουμε νέα μέλη στην οικογένειά μας!Τέσσερα χνουδωτά θαύματα ήρθαν στον κόσμο στις 31 του Μάη.Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες στο site μας: www.elvenstar.gr

16η και 17η Διεθνής Έκθεση Μορφολογίας Γάτας

Η πρώτη έκθεση για το 2012 για εμάς και τα αιλουράκια μας ήταν στην Αθήνα, στις 21 και 22 Ιανουαρίου. Συμμετείχαμε σε δύο Διεθνείς Εκθέσεις Μορφολογίας, με συμμετέχοντες και κριτές από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Πολύς κόσμος (205 γάτες και πολλοί επισκέπτες), άγχος, τρέξιμο, αγωνία για τα αποτελέσματα, αλλά από την άλλη καλοί φίλοι που είχαμε καιρό να δούμε, ωραίο παρεάκι, καινούριες γνωριμίες (ακόμα κι από τη Φινλανδία!) , συγκίνηση, κι επιτυχίες. Βάζοντας τα θετικά και τα αρνητικά στη ζυγαριά, θα έλεγα ότι γέρνει προς την πλευρά της όμορφης εμπειρίας, με την οργάνωση των εκθέσεων στην Ελλάδα να γίνεται ολοένα και καλύτερη, και την ελπίδα ότι όλο και περισσότεροι Έλληνες θα εκτιμήσουν τη γάτα ως κατοικίδιο κι ως ισότιμο μέλος της οικογένειάς τους να διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Η Πρωταθλήτριά μας Breena (CH Titran’s Brunhilde) μάγεψε τους κριτές, και δεν απορώ, μιας και χαϊδεύτηκε ακόμη και στο κεφάλι τους. :-Ρ Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο πήρε δύο Excellent 1, δυο πιστοποιητικά για Διεθνή Πρωταθλήτρια (International Champion), ενώ πέρασε και τις δύο μέρες στον τελικό του Best in Show. Ένα ακόμη πιστοποιητικό και θα κατακτήσει τον τίτλο της Διεθνούς Πρωταθλήτριας, είμαι τόσο υπερήφανη!

Η Ηλένια μας (Titran’s Rosalina) διαγωνίστηκε φέτος για πρώτη φορά στην κατηγορία στειρωμένων. Πήρε δύο Excellent 1, τα δύο πρώτα της πιστοποιητικά για τον τίτλο Premier και υποψηφιότητα για το Best in Show και το Σάββατο και την Κυριακή! Ανακηρύχθηκε επίσης Καλύτερη Γάτα της Έκθεσης στην κατηγορία των θηλυκών στειρωμένων, μπράβο στην ηλιαχτίδα μας!

Ο γλυκός μας Freki (Titran’s Freki),για πρώτη φορά στην κατηγορία των ενηλίκων κι ούτε καν ενάμισι έτους, πήρε δύο Excellent 1,τα δύο πρώτα του πιστοποιητικά για τον τίτλο του Πρωταθλητή, Best in Variety και μία υποψηφιότητα για Best in Show!

Ο μικρούλης μας Casanova (Quadzilla’s Sir Giacomo Casanova) διαγωνίστηκε στην κατηγορία Junior, αφού είναι μόλις εννέα μηνών, και ήταν η πρώτη του συμμετοχή σε έκθεση. Το Σάββατο πήρε Excellent 1, γοητεύοντας την κριτή, που δεν παρέλειψε να του δείξει την αδυναμία της.

Την Κυριακή πήρε και πάλι Excellent 1,ανάμεσα σε τέσσερα γατάκια, και υποψηφιότητα για καλύτερο γατάκι της έκθεσης! Δε θα μπορούσαμε να είμαστε περισσότερο υπερήφανοι!

Τέλος, η Εριέττα μας (Titran’s Henriette) συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση της Ρώμης, στις 6 Νοεμβρίου του 2011 .Ήταν η πρώτη της συμμετοχή στην κατηγορία των ενηλίκων, και θριάμβευσε! Μόλις δεκαέξι μηνών, πήρε Excellent 1 και το πρώτο της πιστοποιητικό για Πρωταθλήτρια με μεγάλο ανταγωνισμό, καθώς συμμετείχαν περισσότερες από 400 γάτες! Go girl!

Το φετινό καλοκαίρι ήταν από τα χειρότερα – ίσως και το χειρότερο- της ζωής μου. Αποχαιρετίσαμε αγαπημένους ανθρώπους, λατρεμένους χνουδωτούς συντρόφους, καρδιοχτυπήσαμε με προβλήματα υγείας, ατυχήματα, και πέρασαν από τον ουρανό μας ένα σωρό μαυρίλες. Ακόμη κι εγώ, ένας υπερβολικά αισιόδοξος άνθρωπος, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει τέλος σε αυτή την κατρακύλα. Σε μια προσπάθεια να ξορκίσω όλη αυτή την αρνητική ενέργεια που έχει μετακομίσει μονίμως στην καθημερινότητά μας, δε θα αναφερθώ στα άσχημα που μας βρήκαν, αλλά στα λιγοστά όμορφα που μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε να χαμογελάμε.

Μετά από τόσους μήνες μακριά από την οικογένειά μου, επέστρεψα στο Βόλο για το καλοκαίρι. Απολαμβάνω κανάκεμα της μαμάς, μουρμούρα του μπαμπά, σαχλαμάρες του αδερφού μου, και κυρίως, το Μούκο μου. Είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να ξυπνάς με τον άνθρωπό σου, να μπορείς να τρως μεσημεριανό μαζί του – ενώ πάντα βρίσκει κάτι στραβό στο φαγητό- ,να χουχουλιάζεις στον καναπέ μαζί του και να σε παίρνει ο ύπνος ενώ βλέπετε ταινία. Είναι πράγματα που δυστυχώς οι περισσότεροι τα θεωρούμε δεδομένα, αλλά πιστέψτε με, αν τα χάσετε θα καταλάβετε πόσο πολύτιμα είναι.

Απολαμβάνω επίσης τσιπουράκια, γλυκάκια, βόλτες, μπάνια, με καλή παρέα και χαρούμενους ανθρώπους. ΚΑΙ μαύρισα, οπότε δεν κυκλοφορώ σαν τη μύγα μες το γάλα από την ανάποδη. Το τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου πήγαμε για camping στην παραλία της Παρίσσενας, στο Χορευτό, και πέρασα πολύ ωραία. Ιδού ενα δείγμα:

Υποδεχτήκαμε στη γατοοικογένειά μας ένα ακόμα νορβηγόγατο, τον μικρούλη Casanova.

Δεν είναι ένας κούκλος; Περισσότερες φωτογραφίες του και το … βιογραφικό του θα βρείτε στο site του εκτροφείου μας, www.elvenstar.gr.

Tέλος, άρχισε μια πολύ ελπιδοφόρα συνεργασία με το περιοδικό «Σκύλος και Γάτα», που κυκλοφορεί από τον όμιλο της Καθημερινής. Μου αρέσει πολύ να γράφω, ειδικά για γάτες, και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μοιραστώ τα κείμενά μου!

Οι τελευταίοι μήνες από ότι μαθαίνω ήταν πολύ δύσκολοι για όλους. Σας συστήνω ψυχραιμία, υπομονή, κι επιμονή. Μην το βάζετε κάτω, που θα πάει, θα βγει το ουράνιο τόξο. ;-)

Κι έτσι οι μέρες περνούν...

Ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά μέχρι να βγουν οι μεταθέσεις και να δω αν θα πιάσω στεριά του χρόνου, και μου θυμίζει ένα πάρτυ στο γυμνάσιο που μου έλαχε ο κλήρος να χορέψω ένα μπλουζ με τον χλιμίτζουρα του σχολείου, γνωστό για τα μακριά του χέρια και την πεποίθησή του ότι ήταν ο Αλέν Ντελόν της δεκαετίας του 90.Τον απέφευγα όλο το βράδυ, και τελικά του είπα μην αντέχοντας άλλο ότι θα χορεύαμε το επόμενο κομμάτι. Και πέτυχα το Nights in White Satin.Δεν είχα προσέξει ποτέ πριν πόσο διαρκεί αυτό το τραγούδι.

Ωστόσο, δεν είναι εντελώς ανιαρή η καθημερινότητά μας. Αποκτήσαμε γείτονες, ένα ζευγάρι μετακόμισε στο δίπλα σπίτι. Ο Σείριος τεντώνεται τόσο πολύ για να δει τι γίνεται από το παράθυρο, που φοβάμαι ότι θα του μείνει κουσούρι και θα μεταλλαχθεί ή σε καμηλοπάρδαλη, ή σε φλαμίνγκο.

Tρία από τα μικρά μου αιλουροειδή λείπουν-η Μόιρα και ο Υοgi είναι στο πατρικό μου στο Βόλο, όπου εκπαιδεύουν τη μαμά μου να τους κάνει όσα χατήρια δεν έκανε ούτε σε μένα ούτε στον αδερφό μου όσο ήμασταν μικρά, και η Breena στην Ιταλία, όπου κάνει dolce vita με τον Ρωμαίο της-οπότε δεν μπορώ πλέον να γυρίζω από τη δουλειά και να πέφτω ξερή στο κρεβάτι περιτριγυρισμένη από πεινασμένες γάτες,παριστανοντας την Κάτιγούμαν.

Δύο είναι όλες κι όλες, κι όσο να πεις τα έχω τα κιλάκια μου, πώς να με περικυκλώσουν οι έρμες;

H Ηλένια μας είναι έγκυος, ο γατογιατρός μας έδωσε και μια εικόνα του υπερήχου, όπου ένα από τα γατάκια μας χαιρετάει-λέει εκείνος-μας μουτζώνει-λέω εγώ.

Τόση συγκίνηση ούτε στον δικό μου υπέρηχο δε θα έχω. Εντάξει, δεν παίρνω κι όρκο, μπορεί και να συγκινηθώ, άμα μέχρι τότε η Αννούλα μας έχει κόψει κι άλλο το μισθό και σκέφτομαι ότι θα πρέπει να βγάλω το μωρό μου μαζί με τα γατιά μου στην πλατεία να χορεύουν με χαλκά στη μύτη για να τα βγάλουμε πέρα. Όχι,δε γίνεται να πάρουμε αρκούδες, είναι προστατευόμενο είδος. Εγώ θα χτυπάω το ντέφι, δε γίνεται να χορεύω κιόλας.

Τα μικρά στο σχολείο δίνουν ένα άλλο χρώμα στη μέρα μου, συνήθως και στη φάτσα μου. Είτε θα είναι μία ανησυχητική απόχρωση του δαμασκηνί, που συνήθως κάνει την εμφάνισή της όταν κάποιος είναι στα πρόθυρα εμβολής, λόγω γέλιου από τις ατάκες τους, είτε ένα διόλου ευοίωνο μπλαβί, από τα νεύρα. Και στις δύο περιπτώσεις, ανοίγουν διάπλατα τα μάτια τους μέχρι να γίνουν σαν πιατάκια του καφέ, μην πιστεύοντας ότι η «κυρία» μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο. Και απόχρωση.

Κι ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά…αλλά κυλά. ;-)

ΕΛ.ΤΑ- Μούκος: 1-0

Πάντα είχα μια σχέση πάθους με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Θες η κομπλεξική υπάλληλος στο ταχυδρομείο της γειτονιάς μου, που μου έχει γυρίσει πίσω φακέλους γιατί είχα γράψει τη διεύθυνση με κόκκινο ή με καλλιγραφικά, θες οι αμέτρητες μέρες που περίμενα να λάβω ή να λάβουν κάτι που είχα στείλει … κακά τα ψέματα, η σχέση μας είχε φτάσει σε ένα τέλμα. Μετά το σημερινό όμως, νομίζω ότι μιλάμε για βεντέτα.
Η μαμά μου μου έχει στείλει από την προηγούμενη Δευτέρα ένα δέμα με ειδική τροφή για τα αιλουράκια, από το οποίο ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Σήμερα λοιπόν είπα να φανώ γενναία και να περάσω από το ταχυδρομείο να δω τι έχει γίνει. Μπαίνω μέσα, αφού έχω ιδρώσει για να παρκάρω,καθώς κατά μήκος του δρόμου έχουν παρκάρει καμιά δεκαριά μηχανάκια παράλληλα με το πεζοδρόμιο, κοινότατο κόλπο βλαμμένων μαγαζάτορων για να μην παρκάρουν μπροστά στα μαγαζιά τους. Αφιέρωμα στους ελληναράδες που δε θέλουν να παρκάρεις έξω από το μαγαζί/σπίτι/κονικλοτροφείο τους και δε συμμαζεύεται,σε άλλο επεισόδιο.
Μπαίνω λοιπόν μέσα,πάω να βγάλω χαρτάκι από το μηχάνημα,το οποίο έχει πράσινο κουμπί για την αλληλογραφία και κόκκινο κουμπί (σημαδιακό) για τα δέματα.Πάω να πατήσω το κόκκινο κουμπί,και ανακαλύπτω ότι είναι κολλημένο. Εικάζεσαι φίλε αναγνώστη ότι εννοώ πατημένο και κόλλημένο μέσα. Ουχί. Κολλημένο με σελοτέιπ ήταν ,ώστε να μη μπορεί να πατηθεί. Προσπερνώ την απερίγραπτα φιλοσοφημένη κίνηση του καταστήματος, θεωρώντας ότι μάλλον είμαι πολύ χαζή για να κατανοήσω την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητά της,και βγάζω ένα χαρτάκι για αλληλογραφία. Περιμένω να έρθει η σειρά μου καρτερικά,και τελικά ο κόκκινος αριθμός ανάβει στο ταμείο μιας στρουμπουλής κοπελίτσας που είναι εμφανώς νυσταγμένη από το εξαιρετικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει η εργασία της. Της εξηγώ την κατάσταση, της περιγράφω λεπτομερώς το δέμα και τα στοιχεία που αναγράφονται στο πακέτο,και πάει μέσα να κοιτάξει.Σημειωτέον,μιλάμε για επτά κιλά δέμα,δεν είναι κανένα κουτάκι που περνά απαρατήρητο. Επιστρέφει χωρίς δέμα,και μου εξηγεί ότι δεν έχει έρθει. Βγαίνω από το ταχυδρομείο,πάω στο σχολείο,παίρνω τη μητέρα.Συμφωνούμε ότι είναι αδύνατον να μην έχει έρθει,και με τη σατανική ευφυία που μας διακατέχει οικογενειακώς, τηλεφωνεί στην υπηρεσία δεμάτων,όπου με τον κωδικό του δέματος της λένε ότι εφορτώθη την Τετάρτη στο πλοίο.Ξανά μανά διακτινίζομαι στο ταχυδρομείο,γιατί σε μισή ώρα έχω μάθημα,ξαναματαπεριμένω τη σειρά μου,ενώ έχω μια πελώωωωωρια λαχτάρα,όχι για Nesquik,αλλά για να σπάσω κάποιου το κεφάλι.Έρχεται η σειρά μου,της εξηγώ ότι το δέμα έχει έρθει.Μου απαντά ότι δεν είναι εκεί.Της εξηγώ ότι δεν γίνεται να μην είναι εκεί,καθώς πάει μια εβδομάδα που το έχουν στείλει.Μου απαντά ότι μπορεί να μην το έστειλαν τη μέρα που μου είπαν (γιατί ως γνωστόν η μαμά μου έχει δεκάδες λόγους να μου πει ψέμματα για την ημέρα αποστολής της γατοτροφής).Για να μην συνεχίσουμε αυτόν τον ατέρμονο διάλογο που θα στείλει αυτή στο χώμα κι εμέ στη φυλακή,της λέω ότι πήραμε στην υπηρεσία δεμάτων και μας είπαν ότι το πακέτο έφτασε την Τετάρτη.Σηκώνεται,ξαναπάει στο δωματιάκι (στο οποίο παίρνω όρκο ότι κάθεται κοιτώντας το ρολόι της ώστε να περάσουν πέντε λεπτά και να πει ότι έψαξε) και γυρίζει με άδεια τα χέρια,αλλά με ένα χαμόγελο ΝΑ με το συμπάθειο.Μου λέει όλο χαρά ότι το δέμα μου είναι εκεί.Αλλά δε μπορεί να μου το δώσει.

Ενώ προσπαθώ να αγνοήσω το πρωτοσέλιδο «οργισμένη δασκάλα δολοφονεί εν ψυχρώ ταχυδρομική υπάλληλο» που φλασάρει σαν ταμπέλα μπουζουκερί στην εθνική οδό στο μυαλό μου,τη ρωτάω γιατί.Και μου απαντάει ότι πρέπει να το περάσει πρώτα στο βιβλίο εισερχομένων και υπάρχει διαδικασία.Της προτείνω να περάσω το μεσημέρι με το κλείσιμο,και μου απαντά «αααααααύριο τώρα».
Αύριο το πρωί σκέφτομαι σοβαρά να πάρω τα λιμασμένα μου γατιά και να πάμε να παραλάβουμε το πακέτο παρέα,τι λέτε;

Σε ένα μήνα περίπου θα έχουμε στην αγκαλιά μας αυτή την υπέροχη δεσποινίδα.Απολαύστε:

Έρχονται Χριστούγεννα!

Καλημέρες!

Έχουμε πολύ καιρό να σας πούμε τα νέα μας γιατί τρέχουμεεεεεεεε σαν τρελοί!

Συμμετείχαμε στην 10^η και 11^η Έκθεση Μορφολογίας και τα μικρά μας τα πήγαν εξαιρετικά. Γυρίσαμε με βραβεύσεις, κύπελλα, και πολύ κέφι και ανυπομονησία για την επόμενη!

Ο Μούκος μου με βοήθησε πάρα πολύ και στο ταξίδι,που ήταν το πρώτο με το νέο μου αυτοκινητάκι και τόσο μακριά,και με την υπομονή του και το κέφι του τις μέρες της έκθεσης.Αύριο πάμε για εξετάσεις αίματος για να είμαστε έτοιμοι για το ζευγάρωμα και για να είμαστε σίγουροι ότι τα μικρά μας θα είναι υγιείς χνουδόμπαλες. Μέσα Ιανουαρίου ταξιδεύω για Ολλανδία, ώστε να παραλάβω τη νέα μας μικρούλα, την Ηλένια.

Δεν είναι μια κούκλα;

Θα συμμετέχω μαζί της σε μια πολύ μεγαλύτερη Έκθεση εκεί, και ελπίζω να περάσουμε πολύ όμορφα!

Απέκτησα τη νέα μου φωτογραφική μηχανή, μια Nikon D5000 που προσπαθώ να μάθω να χειρίζομαι χωρίς να κάνω ζαβολιές και να χρησιμοποιώ το αυτόματο, έμαθα πως ανοίγει όοοοοολο μου το τρίποδο (thanks δάσκαλε που υπέθεσες ότι το να φωτογραφίζω σκυμμένη δεν είναι καλλιτεχνική επιλογή και με ξεστράβωσες) και ξαναμπήκα στο θάλαμο. Χρειάστηκαν μόνο μερικά λεπτά με τις κόκκινες και τις πράσινες λάμπες αναμμένες, και η ξινή μυρωδιά του εμφανιστή στα ρουθούνια μου για να ξαναβρώ το ρυθμό μου και να ανυπομονώ να τυπώσω τις ασπρόμαυρές μου.

Στολίσαμε το σπίτι μας, φτιάξαμε τα γλυκά μας (που θα έχουν τελειώσει πριν τα Χριστούγεννα με το ρυθμό που τα τρώμε), κάναμε τα χριστουγεννιάτικά μας ψώνια, και επισκεφθήκαμε το χριστουγεννιάτικο ΙΚΕΑ (έχω βάλει όριο στον εαυτό μου να μην πάω πάνω από πέντε φορές πριν την Πρωτοχρονιά :-Ρ ).Χαζεύω τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και δε με στενοχωρεί καθόλου που φέτος δε θα έχω διακοπές, γιατί θα γυρίζω σπίτι μου, στους δικούς μου ανθρώπους, και θα ξεχνώ όλη την κούραση της ημέρας. Οι μέρες έχουν μικρύνει, το κρύο τσούζει τα βράδια, και τα φώτα των αυτοκινήτων μοιάζουν με εκατοντάδες κόκκινα λαμπάκια όταν τα κοιτάς από ψηλά. Με λίγα λόγια, σε λίγες μέρες, έχουμε ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Ελπίζω όλοι φέτος να τα γιορτάσετε χαρούμενοι, με πολλές ζεστές αγκαλιές, πασαλειμμένοι με ζάχαρη άχνη από τους κουραμπιέδες και φουσκωμένοι από γλυκιές ευχές!Χρόνια πολλά από όλους μας!

10η και 11η Διεθνής Έκθεση Μορφολογίας

Happy Halloween!

Τώρα είδα ότι έχουμε πάρα πάρα πολύ καιρό να γράψουμε τα νέα μας! Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Πήραμε καινούριο τουτού! Ένα γαλάζιο fiat 500 (μην ακούσω κανένα αρσενικό δίποδο να γκρινιάζει γιατί πήρα fiat,έχω φτάσει στα όριά μου) περιμένει καρτερικά στην αποθήκη να εγκριθεί η χρηματοδότηση για να ξαπλάρει έξω από το μουκόσπιτο. Δοκιμάσαμε αν χωράμε εμείς, οι τέσσερις γάτες μας, άντε και κανένα τολμηρό δίποδο που θα κάνει το μοιραίο λάθος να μπει για βόλτα όταν οδηγώ εγώ, και είμαστε κομπλέ. Έχει ένα σωρό μπιχλιμπίδια, όπως γυάλινη οροφή και αυτό το πράγμα που τσιρίζει όταν προσπαθείς να παρκάρεις, κι ένα αστείο κλειδί που μοιάζει με φλασάκι. Ήδη κανονίζουμε το πρώτο μας ταξίδι για σουηδικά κεφτεδάκια (δε ρωτάνε που ανενημέρωτοι, στο ΙΚΕΑ εννοείται!)

+

=

Άρχισα να προσαρμόζομαι στη νέα μου δουλειά. Ευτυχώς οι υπάλληλοι είναι περισσότεροι, και η δουλειά κατανέμεται καλύτερα. Ήδη αναλαμβάνω σταδιακά τα νέα μου καθήκοντα, οι συνάδελφοι δημιουργούν ένα αρκετά ζεστό κλίμα, και χαίρομαι πολύ που είμαι κοντά στους δικούς μου ανθρώπους μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά.

Τα γατόνια μας χαίρουν άκρας υγείας, ο Yogi μόνο μας λαχτάρησε με μια κακή αντίδραση σε ένα αντιβιωτικό, αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Το αρκούδι μας είναι μόλις έξι μηνών και ξεπέρασε ήδη τα τέσσερα κιλά. Νομίζω ότι έχει βαλθεί να γίνει σκύλος εντέλει…

Ετοιμαζόμαστε για την 10^η και 11^η Έκθεση Μορφολογίας, που θα γίνει στις 28-29 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Είναι η πρώτη φορά που θα δουν κριτές τα νορβηγάκια μας, κι ελπίζω να είναι μια εποικοδομητική εμπειρία για όλους μας.

Έκοψα τα μαλλιά μου, προς μεγάλη απογοήτευση του Μούκου, που παραπονιόταν με φωνή δύο οκτάβες πάνω από το φυσιολογικό του και με κοιτούσε με αξιολύπητο ύφος, τόσο που ήμουν έτοιμη να πάω να τα κολλήσω πίσω στην κούτρα μου. Ευτυχώς άρχισε να τα συνηθίζει, κι αυτός κι εγώ, που ακόμα τα ψάχνω στο λούσιμο. Όσο να πεις είναι λίγο περίεργο να σου λείπουν τα 2/3 του τριχωτού της κεφαλής.

Κατά τα άλλα, απολαμβάνω το ζεστό μου τσάι γιασεμί τα απογεύματα διαβάζοντας, πηγαίνω σινεμά που πολύ μου έλειψε,τακτοποιώ τις κούτες της μετακόμισης και έχω ρημάξει το public (είπαμε, άλλες αγοράζουν τσάντες και παπούτσια, εγώ αγοράζω βιβλία!)

Καλό χειμώνα!

Frida

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα!

Φλέρταρα χρόνια με την ιδέα, έκανα υπομονή μέχρι να τακτοποιηθώ, έκανα όνειρα για τη λειτουργία του με ανθρώπους που εκτιμούσα, ερεύνησα πολύ καιρό τις φυλές, τα μυστικά, τις δυσκολίες, γνώρισα ανθρώπους που το έχουν επιχειρήσει, χάζευα γέννες στο διαδύκτυο,ζύγισα τα υπέρ και τα κατά, έκανα τον απαραίτητο προϋπολογισμό, και μερικούς μήνες μετά, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα!

Elvenstar

Summer is here!

Το καλοκαίρι είναι και επισήμως εδώ, κι εγώ απολαμβάνω τα καλά της ζωής σε νησί. Έχω ξεκινήσει τα μπάνια μου εδώ και δύο εβδομάδες, γεγονός που μου δίνει μια ελπίδα να αποτινάξω το εκρού του νεκρού που με κάνει να νιώθω τον Αύγουστο σαν τη μύγα μες στο γάλα τούμπαλιν. Η θάλασσα είναι βέβαια λίγο μπούζι, αλλά δεν πειράζει, να σφίξουμε και λίγο!

Περνάμε τα βράδια με τσιπουράκι δίπλα στη θάλασσα, ή με κρεπούλες σχολιάζοντας το νυφοπάζαρο που στήνεται στην παραλία. Μπορώ πλέον μετά από το βάναυσο έγκλημα συνδυασμού μωβ φορέματος με φραμπαλά λαμπάντα, με λευκά πέδιλα με αυτή τη βλακεία που είναι σαν περιβραχιόνιο στον αστράγαλο, στο οποίο έγινα μάρτυρας προσφάτως, να κατανοήσω γιατί τραγουδούσε με τόσο πάθος η Κούκα το στίχο «ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ»…

Χτες βέβαια ανάμεσα στην επιλογή μπισκότου ή αμυγδάλου για την κρέπα, είχαμε και μια ανυπόμονη μπέμπα που δε μπορούσε να περιμένει για να βγει. Να σας ζήσει Ελευθερία το μπεμπέ, να τη χαίρεστε την μικρή σας πριγκήπισσα!

Άσχετο, τώρα που θυμήθηκα τη χτεσινή μας κουβέντα για γέννες, γιατί τη διαστολή τη μετράνε με κέρματα σε δραχμές; Με πήρε η μάνα μου να μου πει ότι είχαμε διαστολή διδράχμου και αναρωτιόμασταν όλοι πόσο ήταν το καταραμένο το δίδραχμο για να δούμε πότε να βγει η μπέμπα! Να μετράται σε σέντσια παρακαλώ, από τούδε και στο εξής! :@Ρ

Τα μικρά μας σιαμεζάκια μεγαλώνουν, άνοιξαν τα ματάκια τους και προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στη φωλιά τους. Ο Σείριος τα κοιτάζει σαν εξωγήινα, εδώ που τα λέμε μοιάζουν και λίγο, και τους δίνει καμιά φάπα όταν δεν είναι η μαμά Μόιρα τριγύρω. Έχω κι άλλα, τρανά γατονέα αλλά σας τα φυλάω για έκπληξη.

Κατά τα άλλα ετοιμαζόμαστε για το επόμενό μας ταξιδάκι. Ετοιμαστείτε κι εσείς για νέο επεισόδιο, οι Μούκοι πάνε Σκωτία! Ήταν ένα ταξίδι που θέλαμε να κάνουμε πολύ καιρό τώρα, και φέτος νομίζω είναι η ιδανική χρονιά! Σε ένα μήνα λοιπόν θα δω το τέρας του Λοχ Νες (τι, δε θα μας κάνει τη χάρη να βγει λιγάκι, τόσα χιλιόμετρα θα κάνει η αρχοντιά μου για να δει τη Nessie),θα βολτάρω σε κάστρα και θα γυρίσω στο Ελλάντα με δυο βαλίτσες νεραϊδοπράγματα! :-D

Make a Smilebox slideshow

Χρόνια πολλά! :@)

Πετάει ο Σείριος;Χμ...

Το νησί δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο, παρόλα αυτά έχει αρκετά σημεία που με παραξένεψαν. Προς το παρόν θα σας αναφέρω ότι δεν έχουμε σχεδόν καθόλου φρούτα και λαχανικά, καθώς είναι μάλλον άγονος ο τόπος, και τα μόνα λαχανικά που υπάρχουν είναι συνήθως εισαγωγής. Το διαπίστωσα σήμερα που πήγα στο μάρκετ να πάρω μερικά σαλατικά, και ανακάλυψα κάτι καημένες ντοματούλες... Ο μόνος λόγος να τις αγοράσεις ήταν για να τις πάρεις σπίτι και να τις γλιτώσεις από τις διπλανές τους, που είχαν ένα χρωματάκι σαν ντοματοφάγα ζόμπι. Επειδή είμαι και ψυχοπονιάρα, τις πήρα, μαζί με δύο αγγουράκια που βάζω το χέρι μου στη φωτιά, δεν ζωντανεύουν ούτε με ηλεκτροσόκ. Στο θέμα μας όμως, τα του νησιού θα σας τα περιγράψω σε επόμενο ποστ.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που ήταν απαραίτητα να γίνουν μετά τη μετακόμισή μου, ήταν η μεταφορά του Σείριου. Η μαμά μου επαναλάμβανε ότι ο πρώτος που θα με επισκεφθεί θα μου τον φέρει, αλλά οι μέρες περνούσαν, η Μόιρα είχε αφιχθεί ήδη, και ο Σείριος παρέμενε είκοσι ώρες μακριά μου. Έτσι λοιπόν, κανόνισα με μια φίλη γατομάνα, να της στείλουν οι δικοί μου το στριγγλόγατο με ΚΤΕΛ στην Αθήνα, να τον παραλάβει, να τον πάει λίγο στο σπίτι με τα δύο υπέροχα Βιρμανίας της για να ηρεμήσει, και μετά να τον επιβιβάσει στο αεροπλάνο για Κάλυμνο. Τηλεφώνησα στην Ολυμπιακή, όπου μου είπαν ότι χρειάζεται το βιβλιάριο με τους εμβολιασμούς του (το είχαμε έτσι κι αλλιώς),και μικροτσίπ(δεν το θέλουν όλες οι αεροπορικές εταιρίες για ταξίδι εσωτερικού),που δεν είχαμε, αλλά βάλαμε. Και να ‘σου η πρώτη έκπληξη: τον πήγε ο μικρός μου αδερφός σε έναν κτηνίατρο στη γειτονιά μας για το τσιπ, ο οποίος αφού ρώτησε και καταχώρησε τα προσωπικά μου στοιχεία, συμπλήρωσε τα στοιχεία του Σείριου μόνος του. Και ιδού:

Αν αναρωτιόσασταν από που προέρχεται το υποτιμητικό βλέμμα του γάτου μου, να η απάντηση. Μην ψάχνετε να βρείτε πλακουτσωτή μούρη και πλούσιο τρίχωμα, ο άνθρωπος ή τυφλός, ή άσχετος ήταν!
Τέλος πάντων, ετοιμάζει η μαμά μου το κλουβάκι, βάζει από πάνω χαρτοταινία με τα στοιχεία μου, σημείωση ότι είναι ζωντανό μέσα στο κλουβάκι, και τον παραδίδει στα ΚΤΕΛ. Είχαμε υπολογίσει ότι θα έφτανε Αθήνα γύρω στις 11.30,και πετούσε για Κάλυμνο 15.15,οπότε είχε όλο το χρόνο η κοπέλα να τον πάρει για λίγο σπίτι, να του βάλει λίγο νεράκι και να τον ηρεμήσει. Αμ δε. Διότι από το αεροδρόμιο της είπαν ότι πρέπει να είναι από τις 12 εκεί. Πολύ VIP γάτος ρε παιδί μου... Παίρνει κι αυτή η έρμη μια σακουλίτσα με άμμο, ο γλυκύτατος γιος της λίγο νεράκι, παίρνουν και μια φίλη μας μαζί, και κινούν από τα ΚΤΕΛ κατευθείαν για το αεροδρόμιο. Μισή ώρα μετά, η Γιούλη στο τηλέφωνο.
«Θέλουν διαβατήριο.»
«Τι διαβατήριο;»
«Το βιβλιάριό του λένε είναι παλιό και θέλουν διαβατήριο»
«Πόσο παλιό ρε παιδιά, τον Μάρτιο γεννήθηκε το γατί, τον Απρίλη βγάλαμε το βιβλιάριο. Εγώ πήγα Αγγλία με ταυτότητα, ο Σείριος για να ταξιδέψει Αθήνα-Κάλυμνο χρειάζεται διαβατήριο;»
«Αν δεν έχει διαβατήριο θέλουν χαρτί με τη σφραγίδα και την υπογραφή της κτηνιάτρου που να επιβεβαιώνει ότι είναι καλά και μπορεί να ταξιδέψει με αεροπλάνο.»
Κλείνω το τηλέφωνο, και παίρνω εγώ, από την Κάλυμνο, την κτηνίατρό μας, στο Βόλο, για να στείλει με φαξ το χαρτί στην Αθήνα... Αφήνει έξαλλη η γυναίκα ζώο στο χειρουργείο για να προλάβει ο.. πέρσης την πτήση, και τους το στέλνει. Μετά από ένα τέταρτο:
«Έλα Δώρα. Το πήραμε το χαρτί..»
«Εντάξει, τον ζύγισαν;»
«Όχι, θέλουν μια εξουσιοδότηση.»
«Τι εξουσιοδότηση;;;;;»
«Ότι μου επιτρέπεις να σου τον στείλω...»
Και ναι παιδιά. έκανα κάτι που κανείς άλλος σας στοιχηματίζω ότι δεν έχει κάνει. Πήγα στο αστυνομικό τμήμα Καλύμνου, που τους φαίνεται εξωπραγματικό να έχει κάποιος ζώο μέσα στο σπίτι, και έκανα εξουσιοδότηση ότι εγώ,η...........εξουσιοδοτώ την....................να μου αποστείλει τον γάτο με όνομα Σείριος και αριθμό μικροτσιπ.....................μέσω αεροπλάνου, από το Ελευθέριος Βενιζέλος στον αερολιμένα Καλύμνου. Το τι γέλιο έριξαν οι αστυνομικοί... Πάω στοίχημα ότι μπορεί η τρελή υπάλληλος που μας ζήτησε όλα αυτά, να ρώτησε στη ζούλα και το γάτο αν τον λένε στ’ αλήθεια Σείριο, ή είναι κανένας γατοτρομοκράτης. Και να’ ταν μόνο αυτό; Με παίρνει μετά από λίγο, μου λέει ότι με το ζόρι τους άφησαν μετά από όλα αυτά να του βάλουν λίγο νεράκι (από τις 7 ταξίδευε το ζωάκι),κι ότι το εισιτήριό του κόστισε...85 ευρώ!60 ευρώ έχει το ανθρώπινο ρε παιδιά!
Περιττό να σας πω ότι πήγα στο αεροδρόμιο και μόλις τον παρέλαβα και είδα ότι ήταν σώος, ξεσήκωσα όλο το γκισέ. Η απάντηση που πήρα; Ότι κάθε αεροπορική εταιρία έχει δικούς της κανονισμούς, και μάλλον κάποιος υπάλληλός τους επέλεξε να τους τηρήσει κατά γράμμα, και ότι όλοι οι φόροι αεροδρομίου κτλ πολλαπλασιάζονται επί 250 όταν πρόκειται για ζωάκι. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η Μόιρα είχε ταξιδέψει πριν δέκα μέρες Χανιά-Αθηνα-Κάλυμνο, με 70 ευρώ, με την ίδια εταιρία. Τα συμπεράσματα δικά σας...Αθανατο ελληνικό κράτος...

Εδώ είμαστε!

Έχω καιρό να σας γράψω νέα μας, αλλά μου έπεσαν πολλά. Ξέρετε, συνήθως όλα τα περίεργα, απρόβλεπτα και δυσάρεστα πράγματα σου συμβαίνουν σε καιρούς που δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις. Και όλα μαζί.
Βρίσκομαι λοιπόν στην Κάλυμνο. Είμαι εδώ σχεδόν από τον δεκαπενταύγουστο, με ένα μικρό διάλειμμα δέκα ημερών που πήγα στη Ρόδο για τα ΠΕΚ. Ωραία είναι (σας χρωστάω ένα αναλυτικό φωτορεπορτάζ),οι άνθρωποι καλοί και φιλόξενοι, και το νησί, αν και απομακρυσμένο, έχει περισσότερες παροχές από ότι περίμενα. Φτάνοντας βέβαια με το αεροπλάνο αντίκρισα έναν τόπο κατάξερο, με καφέ λόφους και βράχια, ενώ μια κηλίδα από σπίτια εκτείνονταν σε σχήμα κλεψύδρας. Αποφάσισα να μην βάλω τα κλάματα, και μαζί με τη μαμά που ήρθε να βοηθήσει στη μετακόμιση, ξεκινήσαμε να δούμε το σπίτι. Ευτυχώς δεν ταλαιπωρηθήκαμε, ήταν αυτό ακριβώς που ψάχναμε, και στρωθήκαμε στη φασίνα για να το ετοιμάσουμε. Κάναμε τα απαραίτητα ψώνια, γεμίσαμε το ψυγείο... Όλα καλά. Δε θα μπω σε σχολείο φέτος, γιατί δεν υπήρχαν θέσεις ούτε στην Δευτεροβάθμια ούτε στην Πρωτοβάθμια, και θα μείνω σε γραφείο. Ευτυχώς είναι κοντά στο σπίτι και δεν χρειάζεται να διανύω μεγάλες αποστάσεις. Λίγες μέρες αφότου μετακόμισα, παρέλαβα την παρέα μου, τη μικρή μας Μόιρα, και μετά από ένα μήνα περίπου, τον αρχιμαφιόζο Σείριο. Η άφιξή του ήταν επεισοδιακή, θα σας τη γράψω στο επόμενο ποστ. Για δείτε πως μεγάλωσαν...

Είμαι λίγο υποτονική γιατί ταλαιπωρήθηκα πολύ με την τοποθέτηση, και δεν έχω και πολλά κέφια. Υπόσχομαι ότι στο επόμενο ποστ θα επανέλθω δριμύτερη και θα σας διπλώσω από τα γέλια. Εξάλλου αυτό δεν είναι μουκοποστ, ενημέρωση είναι για να μην ανησυχείτε πού χάθηκα.
Σας ευχαριστώ όλους και όλες για τις ευχές και την έγνοια σας... Είναι ωραίο να νιώθεις ότι κάποιοι σε σκέφτονται, κι ας μην σε έχουν γνωρίσει ποτέ, σου δίνει κουράγιο και μια νότα αισιοδοξίας.Λίγο εσείς,λίγο ο Ζακ που μας δείχνει ότι η ζωή είναι όμορφη αν τη δεις από τη σωστή οπτική... Αναμένετε στις οθόνες σας...

Λιουμπλιού

Όπως είδατε και σε προηγούμενο ποστ, πήγαμε και τις διακοπές μας φέτος. Επισκεφθήκαμε τα όμορφα Χανιά, όπου και ξεφύγαμε για λίγες μέρες από το άγχος του στρατού ο Μούκος, και της αναμονής της τοποθέτησης εγώ. Αλλά Μούκοι και διακοπές χωρίς ευτράπελα δεν πάνε μαζί…

Το γέλιο ξεκίνησε από τις προετοιμασίες ακόμη, όταν ανάμεσα στα καθιερωμένα ψώνια διακοπών(πετσέτα, αντηλιακό, σαγιονάρες) η μαμά πρότεινε να περάσω μια βόλτα από το Glou να διαλέξω πουκάμισο για τον αδερφό μου που θα γίνει νουνός. Πάω λοιπόν κι εγώ έξω από το κατάστημα, και με το που ανοίγω την πόρτα, φτάνει στα ωραία μου ροζ αυτιά το γνωστό λαϊκό άσμα: «Βάζεις φωτιά στο σπίτι μας και θα το κάνεις στάχτηηηη». Ποιος, εγώ, αναρωτιέμαι παραζαλισμένη από τη ζέστη και τα ψώνια. Διαλέγω το πουκάμισο μουρμουρίζοντας ότι πήγα σε μάγισσες και χαρτορίχτρες, και βγαίνοντας, ακούω και τη συνέχεια «μα θα τις βάλω μάτια μου τις τρέλες σου σε τάξηηηηη».Ο απόλυτος σουρεαλισμός σας λέω, να βλέπεις από τη μια την μοντέρνα επιγραφή του Glou και να ακούς το συγκεκριμένο τραγούδι, τύφλα να’ χει ο Dali. Μετά ανακάλυψα ότι είχε σταματήσει ένα τρίκυκλο με έναν κύριο που είχε βάλει το κασετόφωνο στη διαπασών ακριβώς απ’ έξω, και σταμάτησα να αναρωτιέμαι για την ψυχική μου υγεία.

Ταξιδέψαμε λοιπόν με το καλό, και επιλέξαμε να μείνουμε σε μια πανσιόν που μας συνέστησε μια φίλη από τα Χανιά (Αννιώ σ’ ευχαριστούμε πολύ πολύ για όλα).Μόνο που ο κύριος που νοίκιαζε τα δωμάτια, ήταν 80 Μαΐων και βάλε. Ανακαλύπτουμε λοιπόν ότι φτάνοντας στις 5 το πρωί στο λιμάνι της παλιάς πόλης, ο ταξιτζής δεν ξέρει την πανσιόν. Και διεύθυνση δεν έχουμε. Που σημαίνει ότι η μόνη εναλλακτική μας είναι να τηλεφωνήσουμε στην πανσιόν. Έλα μου όμως που εγώ είχα μόνο το κινητό του παππού…Μαζεύω λοιπόν όλο μου το κουράγιο, και τηλεφωνώ. Στο τρίτο χτύπημα, το σηκώνει.

«Καλημέρα, τηλεφωνώ για μια κράτηση στην πανσιόν» λέω με την πιο βροντερή φωνή μου.

«Φφφφφφφφφφσσσσσσσσσσσςςςςς»

Τι διάολο, με θαλάσσιο ελέφαντα μιλάω;

«Μπορείτε να μας πείτε τη διεύθυνση γιατί το ταξί δεν την ήξερε;»

«Φσρζζζφρστςςςςς»

Εν τω μεταξύ να βλέπω και το μούκο να έχει σκάσει στα γέλια κι εγώ να μην κάνει να γελάσω.

«Με ακούτε;»

«Ουυφ…»

Τα είπε και ξαλάφρωσε.

Στη δεύτερη συνομιλία μας, ο παππούς είχε προλάβει να βάλει τη μασέλα του, οπότε μπορέσαμε έχουμε έναν πολύ πιο ελπιδοφόρο διάλογο. Διαπίστωσα αρχικά ότι λειτουργούσε με χρονοκαθυστέρηση, όπως τα θησαυροφυλάκια, γιατί απαντούσε με διαφορά 10 δευτερολέπτων σε κάθε ερώτηση. Αφού μας ρώτησε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, πότε ήρθαμε, που βρισκόμαστε εκείνη τη στιγμή, και του απάντησα σε όλα και τα κατάλαβε (νομίζω) μας είπε να περπατήσουμε κατά μήκος της προκυμαίας και θα βρούμε την πανσιόν.

«Πάνω στην παραλία είναι;»

«Όχι, στον από πάνω δρόμο.»

«Πως τη λένε την οδό;»

«Λιουμπλιού»

Ε δεν είχα κουράγιο να ξαναρωτήσω, το πήραμε απόφαση ότι θα πάμε προς τα πάνω και θα στρίψουμε στον πρώτο δρόμο που το όνομά του έμοιαζε με Λιουμπλιού. Για καλή μας τύχη, ο επόμενος δρόμος ονομαζόταν Ζαμπελίου, οπότε τα βάσανά μας τελείωσαν εκεί.

Τα Χανιά είναι πολύ γραφική πόλη. Έχουν έναν πολύ όμορφο φάρο, και στενά σοκάκια με μικρά μαγαζάκια. Δοκιμάσαμε πολλές κρητικές λιχουδιές, ήπιαμε ρακή και τσικουδιά, και γνωρίσαμε πολύ γλυκούς και φιλόξενους ανθρώπους. Μπάνια δεν κάναμε πολλά, γιατί αρκετές παραλίες ήταν μακριά αν δεν είχες δικό σου μέσο. Πάντως χαλαρώσαμε πάρα πολύ.

Το ταξίδι της επιστροφής δεν ήταν και ότι καλύτερο, γιατί το καράβι ήταν επιεικώς άθλιο. Στο κατάστρωμα που βγήκα να φωτογραφίσω έπαιζε τη μουσική του Εξορκιστή και δεν είχε παρά μόνο ένα σαλόνι. Ξαπλώσαμε λοιπόν κάτω δίπλα δίπλα, ο Μούκος μου σαν ταλλιατέλλα κι εγώ σαν κοφτό μακαρονάκι, και μαλάκωσαν τα παΐδια μας μέχρι να φτάσουμε. Εγώ έκανα και καμιά βόλτα στο πλοίο, να πάρω κανένα σάντουιτς, και απέκρουσα τα ηλίθια αστεία του υπαλλήλου με ύφος «άσε με ήσυχη μη με δεις να ξινίζω χειρότερα κι από γάλα τον Ιούλιο».Αποφάσισα να κοιμηθώ λίγο όταν τα σχεδιαγράμματα στο πλοίο με την κόκκινη κουκκίδα «είστε εδώ» άρχισαν να με εξοργίζουν τόσο που τους απαντούσα «μη μου το θυμίζεις».

Πάντως τα Χανιά είναι ωραίος προορισμός, αρκεί να έχεις μέσο και να έχεις κλείσει καμπίνα στο πλοίο. Α, να μην το ξεχάσω. Κοιτάξτε ποια είδα από κοντά στην Κρήτη…Δεν είναι κούκλα; Από 25 Αυγούστου θα συγκατοικούμε στην Κάλυμνο…