Up

Άμα σπάσει το γυαλί λένε,δεν ξανακολλάει.Το λένε για σχέσεις,για ανθρώπους,για καρδιές...Τι καλά που οι άνθρωποι και οι καρδιές δεν είναι όμως από γυαλί,αλλά από σάρκα. Μαλακή,εύκαμπτη,ζεστή σάρκα,που δε σπάει.Το γυαλί χαράσσεται,δύσκολα,αλλά οι χαρακιές μένουν πάνω του για πάντα.Η σάρκα ματώνει,μελανιάζει,κάνει σημάδια,αλλά το ζεστό αίμα που την τροφοδοτεί την κάνει πάλι καλά.Η καρδιά πονάει (όχι μόνο όταν ψηλώνει),βουλιάζει,φουσκώνει από άγχος,αλλά όσο ζούμε,χτυπάει.Άλλοτε ρυθμικά και καθημερινά,άλλοτε τόσο αργά που την ακούς με το ζόρι και νομίζεις ότι θα σταματήσει,κι άλλοτε σαν τύμπανο σε παρέλαση,και κάνει τα μάγουλά σου να κοκκινίζουν και τις άκρες των δαχτύλων σου να μυρμηγκιάζουν.Κανείς δε μπορεί να την κάνει να σταματήσει να χτυπάει,πριν έρθει η ώρα της,κι αυτό είναι και καλό και κακό.Κακό γιατί σε κάποιες στιγμές απελπισίας εύχεσαι-βλακωδώς- να σταματήσει,και να εξαφανιστούν όλα,όμορφα και άσχημα,έγνοιες και χαρές,λάθη και σωστά.Καλό γιατί αυτή πάντα κάνει του κεφαλιού της και δε χρειάζεται σπρώξιμο στην ανηφόρα:ξέρει ότι είναι ζόρι να σκαρφαλώσει από εκεί που έπεσε αλλά όταν ανέβει θα έχει την πιο όμορφη θέα.Παίρνουμε λοιπόν μια βαθιά ανάσα,τόσο βαθιά που να ζαλιστουμε,και αρχιζουμε το σκαρφάλωμα κοιτωντας προς τα πανω. ;-)

Το φετινό καλοκαίρι ήταν από τα χειρότερα – ίσως και το χειρότερο- της ζωής μου. Αποχαιρετίσαμε αγαπημένους ανθρώπους, λατρεμένους χνουδωτούς συντρόφους, καρδιοχτυπήσαμε με προβλήματα υγείας, ατυχήματα, και πέρασαν από τον ουρανό μας ένα σωρό μαυρίλες. Ακόμη κι εγώ, ένας υπερβολικά αισιόδοξος άνθρωπος, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει τέλος σε αυτή την κατρακύλα. Σε μια προσπάθεια να ξορκίσω όλη αυτή την αρνητική ενέργεια που έχει μετακομίσει μονίμως στην καθημερινότητά μας, δε θα αναφερθώ στα άσχημα που μας βρήκαν, αλλά στα λιγοστά όμορφα που μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε να χαμογελάμε.

Μετά από τόσους μήνες μακριά από την οικογένειά μου, επέστρεψα στο Βόλο για το καλοκαίρι. Απολαμβάνω κανάκεμα της μαμάς, μουρμούρα του μπαμπά, σαχλαμάρες του αδερφού μου, και κυρίως, το Μούκο μου. Είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να ξυπνάς με τον άνθρωπό σου, να μπορείς να τρως μεσημεριανό μαζί του – ενώ πάντα βρίσκει κάτι στραβό στο φαγητό- ,να χουχουλιάζεις στον καναπέ μαζί του και να σε παίρνει ο ύπνος ενώ βλέπετε ταινία. Είναι πράγματα που δυστυχώς οι περισσότεροι τα θεωρούμε δεδομένα, αλλά πιστέψτε με, αν τα χάσετε θα καταλάβετε πόσο πολύτιμα είναι.

Απολαμβάνω επίσης τσιπουράκια, γλυκάκια, βόλτες, μπάνια, με καλή παρέα και χαρούμενους ανθρώπους. ΚΑΙ μαύρισα, οπότε δεν κυκλοφορώ σαν τη μύγα μες το γάλα από την ανάποδη. Το τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου πήγαμε για camping στην παραλία της Παρίσσενας, στο Χορευτό, και πέρασα πολύ ωραία. Ιδού ενα δείγμα:

Υποδεχτήκαμε στη γατοοικογένειά μας ένα ακόμα νορβηγόγατο, τον μικρούλη Casanova.

Δεν είναι ένας κούκλος; Περισσότερες φωτογραφίες του και το … βιογραφικό του θα βρείτε στο site του εκτροφείου μας, www.elvenstar.gr.

Tέλος, άρχισε μια πολύ ελπιδοφόρα συνεργασία με το περιοδικό «Σκύλος και Γάτα», που κυκλοφορεί από τον όμιλο της Καθημερινής. Μου αρέσει πολύ να γράφω, ειδικά για γάτες, και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μοιραστώ τα κείμενά μου!

Οι τελευταίοι μήνες από ότι μαθαίνω ήταν πολύ δύσκολοι για όλους. Σας συστήνω ψυχραιμία, υπομονή, κι επιμονή. Μην το βάζετε κάτω, που θα πάει, θα βγει το ουράνιο τόξο. ;-)

Καλή Αποκριά

Στο σημερινό πάρτι του σχολείου είχα κανονίσει να ντυθώ μάγισσα. Η μαμά μου όμως ξέχασε να μου στείλει το καπέλο μου, και το πρωί έβρεχε γάτες και σκύλους ( :-Ρ ) οπότε σταμάτησα απλά σε ένα μαγαζάκι από όπου αγόρασα αυτιά, ουρά και παπιγιόν γατας. Μου έκανε και η πωλήτρια μουστάκια. Διάλογος:

"Μπορείτε να μου κάνετε κι έξι μουστάκια;"
(Η πωλήτρια κοιτά αποσβολωμένη και με πείθει ότι έχω γράψει ιστορία πλέον σε αυτό το νησί.)
"Θα πάω κατευθείαν στο σχολείο και δεν έχω μαζί μου καθρέφτη, θα σας ήταν εύκολο να μου κάνετε μουστάκια γάτας;"
"Εντάξει..."
...όσο μου ζωγραφίζει τα μουστάκια...
"Σε ποιο σχολείο θα πας;"
"Κάτω στην Πόθια."
"Α,ωραια...έχετε πάρτι σήμερα;"
"Ναι..."
"Θα περάσετε ωραία,τι τάξη είσαι;"

Πάντα απολαμβάνω να απαντώ με σοβαρό ύφος σε αυτή την ερώτηση.
Βγαίνω από το μαγαζί,περνάει ένας %@@$@&^$^& μου κάνει μούσκεμα τα σταράκια.Τα σταράκια που είναι δώρο από το Δημήτρη μου.Τα σταράκια που είναι ζωγραφισμένα στο χέρι. Τα σταράκια του Totoro.

Πάω στο σχολείο,όπου έχει βγει ένας πελώριος ήλιος (ίσα ίσα για να βραχούν τα παπούτσια μου έβρεξε) ,μπαίνω στη δευτέρα δημοτικού,όπου αναφωνούν τα πιτσιρίκια:
"Η κυρία των αγγλικών ντύθηκε κουνέλα!!!"

Τιγρέ μυτερά αυτιά,μαύρα μουστάκια,τιγρέ παπιγιόν,και τιγρέ ουρά. For cat’s sake!
Μα ούτε καν κουνελάκι;;;Κουνέλα;;;;;Για εκδίκηση τα έβγαλα κάτι φωτογραφίες όπου φαίνονται όλα σαν υδροκέφαλα.

To επόμενο Σαββατοκύριακο έρχεται ο μούκος μου και ανυπομονώ!Βεβαια το κρεβατι συνηθως ειναι καπως ετσι,αλλα τι να κανουμε,μας αγαπαει. :-Ρ

Κι έτσι οι μέρες περνούν...

Ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά μέχρι να βγουν οι μεταθέσεις και να δω αν θα πιάσω στεριά του χρόνου, και μου θυμίζει ένα πάρτυ στο γυμνάσιο που μου έλαχε ο κλήρος να χορέψω ένα μπλουζ με τον χλιμίτζουρα του σχολείου, γνωστό για τα μακριά του χέρια και την πεποίθησή του ότι ήταν ο Αλέν Ντελόν της δεκαετίας του 90.Τον απέφευγα όλο το βράδυ, και τελικά του είπα μην αντέχοντας άλλο ότι θα χορεύαμε το επόμενο κομμάτι. Και πέτυχα το Nights in White Satin.Δεν είχα προσέξει ποτέ πριν πόσο διαρκεί αυτό το τραγούδι.

Ωστόσο, δεν είναι εντελώς ανιαρή η καθημερινότητά μας. Αποκτήσαμε γείτονες, ένα ζευγάρι μετακόμισε στο δίπλα σπίτι. Ο Σείριος τεντώνεται τόσο πολύ για να δει τι γίνεται από το παράθυρο, που φοβάμαι ότι θα του μείνει κουσούρι και θα μεταλλαχθεί ή σε καμηλοπάρδαλη, ή σε φλαμίνγκο.

Tρία από τα μικρά μου αιλουροειδή λείπουν-η Μόιρα και ο Υοgi είναι στο πατρικό μου στο Βόλο, όπου εκπαιδεύουν τη μαμά μου να τους κάνει όσα χατήρια δεν έκανε ούτε σε μένα ούτε στον αδερφό μου όσο ήμασταν μικρά, και η Breena στην Ιταλία, όπου κάνει dolce vita με τον Ρωμαίο της-οπότε δεν μπορώ πλέον να γυρίζω από τη δουλειά και να πέφτω ξερή στο κρεβάτι περιτριγυρισμένη από πεινασμένες γάτες,παριστανοντας την Κάτιγούμαν.

Δύο είναι όλες κι όλες, κι όσο να πεις τα έχω τα κιλάκια μου, πώς να με περικυκλώσουν οι έρμες;

H Ηλένια μας είναι έγκυος, ο γατογιατρός μας έδωσε και μια εικόνα του υπερήχου, όπου ένα από τα γατάκια μας χαιρετάει-λέει εκείνος-μας μουτζώνει-λέω εγώ.

Τόση συγκίνηση ούτε στον δικό μου υπέρηχο δε θα έχω. Εντάξει, δεν παίρνω κι όρκο, μπορεί και να συγκινηθώ, άμα μέχρι τότε η Αννούλα μας έχει κόψει κι άλλο το μισθό και σκέφτομαι ότι θα πρέπει να βγάλω το μωρό μου μαζί με τα γατιά μου στην πλατεία να χορεύουν με χαλκά στη μύτη για να τα βγάλουμε πέρα. Όχι,δε γίνεται να πάρουμε αρκούδες, είναι προστατευόμενο είδος. Εγώ θα χτυπάω το ντέφι, δε γίνεται να χορεύω κιόλας.

Τα μικρά στο σχολείο δίνουν ένα άλλο χρώμα στη μέρα μου, συνήθως και στη φάτσα μου. Είτε θα είναι μία ανησυχητική απόχρωση του δαμασκηνί, που συνήθως κάνει την εμφάνισή της όταν κάποιος είναι στα πρόθυρα εμβολής, λόγω γέλιου από τις ατάκες τους, είτε ένα διόλου ευοίωνο μπλαβί, από τα νεύρα. Και στις δύο περιπτώσεις, ανοίγουν διάπλατα τα μάτια τους μέχρι να γίνουν σαν πιατάκια του καφέ, μην πιστεύοντας ότι η «κυρία» μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο. Και απόχρωση.

Κι ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά…αλλά κυλά. ;-)

Kalymnos reloaded

Να ‘μια λοιπόν, άλλη μια χρονιά στην Κάλυμνο… Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως σχεδιάζαμε, αλλά όταν σε καλεί το καθήκον δε μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Η αλήθεια ήταν ότι ξεκίνησα το ταξίδι του γυρισμού με βαριά καρδιά. Όπως και να το κάνεις, δεν είναι εύκολο να μετακομίζεις στα καλά του καθουμένου, και να βάζεις όλα σου τα σχέδια στην κατάψυξη για έναν τουλάχιστον ακόμα χρόνο. Ούτε είναι εύκολο να αποχωρίζεσαι τους αγαπημένους σου ανθρώπους και να επιστρέφεις σε έναν τόπο όπου πέρασες μία από τις χειρότερες περιόδους της ζωής σου. Αλλά that’s life…

Το λεωφορείο που με πήγε στην Αθήνα έφυγε στις μία μετά τα μεσάνυχτα. Με χάλια διάθεση, εγώ, το βαλιτσάκι μου που με έχει συντροφεύσει σε όλα μου τα ταξίδια και τις μετακομίσεις, και το λάπτοπ μου, ταξιδέψαμε όλο το βράδυ για να φτάσουμε ξημερώματα στην πρωτεύουσα και από εκεί να πάμε στο αεροδρόμιο. Είδα συναδέλφους το ίδιο εξαντλημένους με μένα, άλλους με λίγα πράγματα για τις πρώτες μέρες, άλλους με μεγάλες βαλίτσες. Είπαμε τα νέα μας, τα παράπονά μας, και μία ώρα μετά σκορπίσαμε από το αεροδρόμιο του νησιού για να κάνουμε ο καθένας πράξη ανάληψης και να βρούμε σπίτια. Περιττό να πω ότι δεν ήθελα να δω κανέναν, και ήμουν ο εν ζωή πιο γκρινιάρης άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη. Πήρα ένα ταξί και πήγα στο παλιό μου γραφείο, για να αφήσω προσωρινά τα πράγματά μου και να ψάξω για σπίτι.

Ο προϊστάμενός μου με αγκάλιασε γελώντας με τα μούτρα μου που σέρνονταν στο πάτωμα, και η κ. Ευδοκία-που απέκτησε και δεύτερο εγγονάκι όσο έλειπα- μετά από μια μεγάλη αγκαλιά μου ψιθύρισε στο αυτί «ξέρω ότι εσύ δε χαίρεσαι και τόσο, αλλά εμείς χαιρόμαστε πολύ που μας ήρθες». Πριν προλάβω να αφήσω κάτω τη βαλίτσα, μου είχε παραγγείλει να φάω, και μου έδειχνε αγγελίες για σπίτια που μου είχε ξεδιαλέξει.

«Κράτησα το Μανώλη εδώ για να σε πάει να δεις τα σπίτια και να αποφασίσεις πιο θες».

Ο Μανώλης, πάντα χαμογελαστός και πρόθυμος, πάντα με το σοβαρό του πουκάμισο, με μακρύ μανίκι ακόμα και τον Αύγουστο. Κατεβαίνοντας παρέα τη σκάλα αισθάνθηκα μια τρομερή ανακούφιση, και όταν ανακάλυψα για μία ακόμα φορά ότι είμαι πολύ κοντή για να ανέβω στη μηχανή, με έπιασαν τα γέλια που χρωστούσα εβδομάδες τώρα. Είδαμε τα μισά διαθέσιμα σπίτια του νησιού, καθότι είμαι και στραβόξυλο, διαλέξαμε το πιο όμορφο, το μεσημέρι με πήγαν σπίτι με γεμάτες σακούλες από το μάρκετ, μεσημεριανό, και καμιά πενηνταριά υπενθυμίσεις «αν χρειαστείς τίποτα πάρε με». Ήδη την επόμενη μέρα ήμουν καλεσμένη στην Τέλενδο, για να κάνω τα μπάνια μου και να μαυρίσω, γιατί «είναι ντροπή να είσαι στην Κάλυμνο Αύγουστο και να είσαι σαν αγγλάκι».

Άνοιξα όλα τα παράθυρα, και με πήρε από τα μούτρα αυτός ο αέρας με τη μυρωδιά που μόνο τα νησιά έχουν, κι έβαλα στην αυλή μου ένα μπωλ παγωμένο νερό για τις γάτες της γειτονιάς. Φύτεψα δύο μεγάλους βασιλικούς, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι η φετινή χρονιά θα είναι μοναδική. Και θα είναι.

Κορίτσι από σπίτι,με γαλλικά και πιάνο

Έχω φρικάρει. Πραγματικά,εγώ,το τέρας ψυχραιμίας με icing αναισθησίας,έχω φρικάρει. Φταίνε οι ορμόνες,φταίνε οι γονείς,φταίει το καταραμένο μου το ζώδιο (πόσο γκαντέμω πρέπει να είσαι για να γεννηθείς Δίδυμος,με ωροσκόπο Δίδυμο;;;;; ),πάντως το αποτέλεσμα παραμένει ένα και μοναδικό:έχω φρικάρει.

Μεγάλωσα ως μοναχοπαίδι μέχρι τα επτά μου,με λαμπρές προοπτικές, και με γονείς γεμάτους προσδοκίες για το πρωτότοκό τους. Πήγα ωδείο σαν σωστή δεσποινίδα,έμαθα γλώσσες,χορούς,πήρα επαίνους,και μπήκα με την πρώτη σε υψηλόβαθμη σχολή,χωρίς πολλά φροντιστήρια. Τελείωσα ένα εξάμηνο πιο νωρίς, η σχολή δε με είδε ούτε ένα Σεπτέμβρη, και πέρασα στον ΑΣΕΠ με την πρώτη. Διασκέδασα στη φοιτητική μου ζωή, πέρασα φυσιολογική παιδική ηλικία,κι έκανα όσα ταξίδια ήθελα. Έχω σταθερή σχέση, μόνιμη δουλειά, χόμπυ, δικό μου σπίτι και αυτοκίνητο,και τα απέκτησα όλα χωρίς να φορτωθώ στους γονείς μου. Κι έχω φρικάρει.

Περνάω την κρίση των τριάντα, πριν τα τριάντα; Είναι νορμάλ που δε θέλω να παντρευτώ; Είναι νορμάλ που δε θέλω να κάνω παιδιά;Τεστάρω τον εαυτό μου λέγοντας ότι θέλω να κάνω ένα μωρό,και δεν μου βγαίνει καθόλου. Όλοι μου λένε «όταν θα είναι η σωστή στιγμή θα το νιώσεις». Αμ δεν το νιώθω. Οι υπόλοιποι γύρω μου το νιώθουν, ή νομίζουν οτι το νιώθουν,ή πρέπει να το νιώθουν,αλλά εγώ,που όπως και να το κάνεις βρε αδερφέ,είμαι η άμεσα ενδιαφερόμενη,δεν το νιώθω. Τις βλέπω όλες μήνα το μήνα με άσπρα νυφικά,καροτσάκια, και το χαμόγελο της Colgate και αναρωτιέμαι πότε θα ανακαλύψω ότι κάτω από τη φουντωτή μου κόμη θα ξεπηδησουν δύο ωραιότατες,πράσινες κεραίες. Είναι νορμάλ που με έχει πιάσει μια άρνηση για όλα; Είναι νορμάλ που με εκνευρίζουν τα πάντα, που έχω χάσει τη θετική μου ενέργεια, και βάζω σε όλους τις φωνές;Να αρχίσω να βαράω το κεφάλι μου ωσάν γκονγκ,μήπως και συνέλθω;Δεν υπάρχει κάτι που να θέλω και να μην το έχω,δεν υπάρχει κάτι που να έχω και να μην το θέλω,οπότε δεν θα έπρεπε να νιώθω καλά;Μήπως τελικά είμαι εγώ μια χαρά,κι οι υπόλοιποι βλαμμένοι;

Παρακαλείται όποιος γνωρίζει θεραπεία να την καταθέσει ενώπιόν μου,αλλιώς αρχίστε να κάνετε έρανο για λοβοτομή.

Γαλάζια δέντρα

Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στην Αθήνα, μαζί με τη μαμά, το μπαμπά, και τους θείους μου, σε εκείνη την ηλικία που όλα σου φαίνονται πασπαλισμένα με ασημόσκονη και φωτισμένα από φεγγαρόφως, ρουφούσα αχόρταγα τις ανοιξιάτικες εικόνες που εναλλάσσονταν μέσα στο γκρίζο πλαίσιο του παραθύρου του αυτοκινήτου. Ξαφνικά το βλέμμα μου καρφώθηκε στο γυαλί και αντίκρισα κάτι που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μου για πάντα: δεκάδες δέντρα με γαλάζιους κορμούς κάτω από τα πρώτα τους τρυφερά φύλλα. Ήταν λες και κάποιος έφερε μια μικρή θάλασσα καταμεσής του κάμπου…Πολύ αργότερα μου εξήγησαν ότι πρόκειται για γαλαζόπετρα, ένα δηλητήριο που σκοτώνει τα παράσιτα.

May Ann Licudine

Το ξυπνητήρι σκορπίζει τα φύλλα της μηλιάς με τα γαλάζια κλαδιά στον ουρανό του υποσυνείδητού μου. Σηκώνομαι βιαστικά, καθώς ο Σείριος προσπαθεί να με σπρώξει στο κρεβάτι για να ξεκλέψει μερικά ακόμα χάδια γουργουρίζοντας. Φορώ τα ρούχα που έχω ετοιμάσει προσεκτικά από το προηγούμενο βράδυ και κρέμονται άψυχα στην καρέκλα μου. Πρώτα οι κόκκινες κάλτσες, όχι, σήμερα έχει συννεφιά, θα χρειαστώ τις κίτρινες. Έπειτα το κρύο τζιν και τα μποτάκια που θυμίζουν στο Δημήτρη το Ρομπέν των Δασών-το πρώτο χαμόγελο της ημέρας ξεφεύγει από τα χείλη μου. Το μάλλινο πουλόβερ με παίρνει αγκαλιά και κατεβαίνουμε τις σκάλες. Τα μαλλιά μου διαδηλώνουν ενάντια στην αυθαιρεσία της πρωινής υγρασίας, τα αφήνω να ανεμίζουν τριγύρω από το κεφάλι μου σε τρελαμένες μπούκλες. Μπαίνω στο αμάξι, και χαζεύω για λίγο τον γαλάζιο ουρανό από τη γυάλινη οροφή: είναι πάντα όμορφος, ακόμα και τις μέρες που πρέπει να λοξοκοιτάξεις ανάμεσα από γκριζωπά, μπουρινιασμένα σύννεφα για να δεις ένα κομμάτι του.

Στρίβω στη γωνία. Μια ουρά αγουροξυπνημένων αυτοκινήτων ασορτί με τους ιδιοκτήτες τους περιμένουν να ανάψει το πράσινο. Κοιτάζω δίπλα μου. Ένας μεσόκοπος κύριος κουκουλωμένος στο παλτό του έχει αφήσει το τιμόνι και τρίβει τα χέρια του για να ζεσταθούν. Η μύτη του είναι κόκκινη και τα μάτια του μισοκλείνουν. Ξαφνικά ξεχνά και το κρύο και τη νύστα κι αρχίζει να κορνάρει μανιωδώς τον μπροστινό που άργησε να ξεκινήσει στο πράσινο. Προσπερνά έναν γαλάζιο κορμό που γνέφει απογοητευμένος από την άκρη του πεζοδρομίου.

Σταματώ έξω από τον κόκκινο πύργο της δουλειάς, κλειδώνω το αμάξι και απομακρύνομαι χαμογελώντας. Φαίνεται πάντα τόσο μικρό και παράταιρο ανάμεσα στα τζιπάκια και τα Volvo που παρκάρουν στη γειτονιά. Στο ασανσέρ μπαίνουν μαζί μου δύο κυρίες που δουλεύουν στον πάνω όροφο κι ένας κύριος που πηγαίνει τους καφέδες στους διευθυντές. Η μία κυρία μιλά για τον καιρό, πόσο έχει κρυώσει και για το καινούριο ζευγάρι μπότες που ελπίζει να προλάβει να αγοράσει. Βγαίνοντας στον όροφό της αφήνει πίσω της ένα σύννεφο λακ και γλυκερού αρώματος. Η άλλη αντιγυρίζει ένα αυστηρό βλέμμα στον κύριο με τους καφέδες που έκανε ένα αστείο για τις Δευτέρες και σπρώχνει τη μεταλλική πόρτα βιαστικά. Ένα γαλάζιο δεντράκι ρίχνει τα φύλλα του πίσω της.

Κατεβαίνω στον όροφό μου. Οι συνάδελφοί μου μουρμουρίζουν καλημέρες πίσω από οθόνες υπολογιστών. Ζεσταίνω νερό και το άρωμα του τσαγιού με ξυπνά. Κοιτάζω το πολύχρωμο πλήθος παιδιών στην αυλή, που μαζεύονται για την πρωινή προσευχή. Ο χείμαρρος έχει σχηματίσει μικρά ρυάκια κι ανάμεσά τους κίτρινα λουλούδια σπρώχνονται για μια θέση δίπλα στο νερό. Ο ήλιος έχει βγει και σκουντά τα σύννεφα να του κάνουν λίγο χώρο. Κάθομαι στο γραφείο μου, ρίχνω μια ματιά από το παράθυρο, κι ένα μικρό γαλάζιο κλαδί μου χτυπά το τζάμι.

Καλή μας εβδομάδα!

Έχω από χτες δέκατα,συνάχι και βήχα.Γύρισα σπίτι αφού περιέφερα το ζομπιοποιημένο μου τομάρι στη δουλειά για ένα οκτάωρο,για να ανακαλύψω οτι η Μόιρα βρήκε ενδιαφέρον να μαρκάρει εις διπλούν το κρεβάτι του αδερφού μου (δεν ξέρω γιατί,μάλλον τον περνά για γάτο).Βγάλε τα σεντόνια,τα μαξιλάρια,το πάπλωμα,βάλε τα πλυντήριο και στο καπάκι στεγνωτήριο για να μην πάρει τίποτα χαμπάρι η μαμά.Μετά είχε περάσει η ώρα και δεν ήθελα πια να φάω μεσημεριανό,οπότε καθάρισα άμμους,τάισα,βούρτσισα,απάντησα σε κάποια e-mails και ξάπλωσα.Αλλά ουχί,μικρό και ανόητο μουκέλι,δε θα κοιμηθείς επ' ουδενί.Διότι εκείνη την ώρα αποφάσισε να με πάρει ο υπεύθυνος της αντιπροσωπείας του αυτοκινήτου για να μου κλείσει ραντεβού για την τοποθέτηση του αυτόματου συστήματος παρκαρίσματος (που θα έπρεπε ήδη να έχει κάνει πριν πάρω το αμάξι,αλλά ξέχασε),ο αδερφός μου (ο οποίος με κόλλησε παρεπιπτόντως) για να με ρωτήσει αν θα βγω,κι αφού διαπίστωσε ότι δεν θα βγω (για να μη δουμε σε επανέκδοση τη "Νύχτα των Ζωντανών-Νεκρών") να μου ανακοινώσει ότι θα φέρει το βράδυ "τα παιδιά" για φαγητό στο σπίτι.Τα οποία παιδιά ακουγόταν στο σαλόνι σαν ζουλού που κάνουν ανθρωποθυσίες,και παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες που έκαναν,δε με άφησαν να κοιμηθώ στην ώρα μου.Σήμερα άνοιγα εγώ το γραφείο,κι εχω καταναλώσει περισσότερο τσάι από ότι συνολικά σε όλη μου τη ζωή (μην αναζητήσετε γιασεμιά για την επόμενη δεκαετία,τα έχει κόψει όλα η Τwinnings για χάρη μου),σε συνδυασμό με ένα κοκτέιλ Comtrex και εισπνεόμενων (κατά το μεσημέρι προβλέπεται να έχω κάνει τρελό κεφάλι,αλά Ντεπ στο "Fear and Loathing in Las Vegas").Ναι,γκρινιάζω.

Τώρα είδα ότι έχουμε πάρα πάρα πολύ καιρό να γράψουμε τα νέα μας! Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Πήραμε καινούριο τουτού! Ένα γαλάζιο fiat 500 (μην ακούσω κανένα αρσενικό δίποδο να γκρινιάζει γιατί πήρα fiat,έχω φτάσει στα όριά μου) περιμένει καρτερικά στην αποθήκη να εγκριθεί η χρηματοδότηση για να ξαπλάρει έξω από το μουκόσπιτο. Δοκιμάσαμε αν χωράμε εμείς, οι τέσσερις γάτες μας, άντε και κανένα τολμηρό δίποδο που θα κάνει το μοιραίο λάθος να μπει για βόλτα όταν οδηγώ εγώ, και είμαστε κομπλέ. Έχει ένα σωρό μπιχλιμπίδια, όπως γυάλινη οροφή και αυτό το πράγμα που τσιρίζει όταν προσπαθείς να παρκάρεις, κι ένα αστείο κλειδί που μοιάζει με φλασάκι. Ήδη κανονίζουμε το πρώτο μας ταξίδι για σουηδικά κεφτεδάκια (δε ρωτάνε που ανενημέρωτοι, στο ΙΚΕΑ εννοείται!)

+

=

Άρχισα να προσαρμόζομαι στη νέα μου δουλειά. Ευτυχώς οι υπάλληλοι είναι περισσότεροι, και η δουλειά κατανέμεται καλύτερα. Ήδη αναλαμβάνω σταδιακά τα νέα μου καθήκοντα, οι συνάδελφοι δημιουργούν ένα αρκετά ζεστό κλίμα, και χαίρομαι πολύ που είμαι κοντά στους δικούς μου ανθρώπους μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά.

Τα γατόνια μας χαίρουν άκρας υγείας, ο Yogi μόνο μας λαχτάρησε με μια κακή αντίδραση σε ένα αντιβιωτικό, αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Το αρκούδι μας είναι μόλις έξι μηνών και ξεπέρασε ήδη τα τέσσερα κιλά. Νομίζω ότι έχει βαλθεί να γίνει σκύλος εντέλει…

Ετοιμαζόμαστε για την 10^η και 11^η Έκθεση Μορφολογίας, που θα γίνει στις 28-29 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Είναι η πρώτη φορά που θα δουν κριτές τα νορβηγάκια μας, κι ελπίζω να είναι μια εποικοδομητική εμπειρία για όλους μας.

Έκοψα τα μαλλιά μου, προς μεγάλη απογοήτευση του Μούκου, που παραπονιόταν με φωνή δύο οκτάβες πάνω από το φυσιολογικό του και με κοιτούσε με αξιολύπητο ύφος, τόσο που ήμουν έτοιμη να πάω να τα κολλήσω πίσω στην κούτρα μου. Ευτυχώς άρχισε να τα συνηθίζει, κι αυτός κι εγώ, που ακόμα τα ψάχνω στο λούσιμο. Όσο να πεις είναι λίγο περίεργο να σου λείπουν τα 2/3 του τριχωτού της κεφαλής.

Κατά τα άλλα, απολαμβάνω το ζεστό μου τσάι γιασεμί τα απογεύματα διαβάζοντας, πηγαίνω σινεμά που πολύ μου έλειψε,τακτοποιώ τις κούτες της μετακόμισης και έχω ρημάξει το public (είπαμε, άλλες αγοράζουν τσάντες και παπούτσια, εγώ αγοράζω βιβλία!)

Καλό χειμώνα!

Frida

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα!

Φλέρταρα χρόνια με την ιδέα, έκανα υπομονή μέχρι να τακτοποιηθώ, έκανα όνειρα για τη λειτουργία του με ανθρώπους που εκτιμούσα, ερεύνησα πολύ καιρό τις φυλές, τα μυστικά, τις δυσκολίες, γνώρισα ανθρώπους που το έχουν επιχειρήσει, χάζευα γέννες στο διαδύκτυο,ζύγισα τα υπέρ και τα κατά, έκανα τον απαραίτητο προϋπολογισμό, και μερικούς μήνες μετά, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα!

Elvenstar

Και η βρόχα έπεφτε ράιτ θρού…

Αυτή η βροχή μου έχει σπάσει τα νεύρα. Ενώ στην υπόλοιπη χώρα από ότι μου λένε έχει τρελό κρύο, εδώ απλά βρέχει ασταμάτητα. Εκτός του ότι απλώνω τα ρούχα μέσα στο σπίτι (στην τελευταία μπουγάδα είχα και κάτι παντόφλες που τις τοποθέτησα πάνω στην απλώστρα ωσάν μπιφτεκάκια στη σχάρα),κυκλοφορώ σαν μίνι έκδοση των Boney M μονίμως. Το μαλλί μου φαίνεται να έχει λατρέψει τον συνδυασμό αλατισμένο νερό Καλύμνου + βροχούλα. Σήμερα χρειάστηκε να βουτήξω με τις καρώ γαλότσες μου μέσα στον ποταμό που περνά πλέον κάτω από το σπίτι για να πάω στη δουλειά. Αύριο λέω να ξεπαρκάρω το κανώ.

Στη δουλειά επικρατεί ένας γενικός χαμός. Την Παρασκευή πληρώνω και ο ισολογισμός δε βγαίνει και οι λωλοί πάνε κι έρχονται. Μία χτες μου έστειλε αίτηση για τρεις βεβαιώσεις στις 2:30 το μεσημέρι (σημειωτέον, εγώ κανονικά σχολώ 1:20) και όταν με ρώτησε αν την επομένη πρωί πρωί θα είναι έτοιμες, κόντεψα να πνιγώ με την ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο. Ευτυχώς πήρε το ακουστικό ένας συνάδελφος και της είπε να πάρει από βδομάδα.

Γυρίζω σπίτι το μεσημέρι και ανοίγω την τηλεόραση μέχρι να ετοιμάσω μεσημεριανό. Λάθος. Μέγα λάθος. Παρακολουθώ με περισσό ενδιαφέρον την απόδραση του Παλαιοκώστα με το ελικόφτερο, ενώ ο Σείριος πηδάει πάνω στην οθόνη για να πιάσει το τεράστιο ζουζούνι. Και κάπου εκεί αναφέρεται στο ρεπορτάζ η δήλωση κάποιου πολιτικού ότι «το γεγονός ίσως επιφέρει ένα μικρό ρήγμα στις σχέσεις πολιτείας-πολιτών». Εγώ δεν κατάλαβα, πότε τα είχαμε και να επιφέρει και πλήγμα στη σχέση μας; Άντε παιδιά, την επόμενη φορά να τους κουνήσετε και το μαντίλι… Άσπρο ε; Σαν αυτό που κουνάνε όταν παραδίνονται, μη βρείτε και κανέναν μπελά!

Μα τα πούπουλα και την πλουμιστή ουρά του ρόζ μονόκερου, νομίζω ότι θα φονεύσω αυτή τη βδομάδα…

Υ.Γ. Η φωτό είναι άσχετη, απλά με άρεσε πολύ και σας την έβαλα.

Ζούμε μεγάλες στιγμές!

Τις τελευταίες εβδομάδες νιώθω ότι ζω και ξαναζώ τη μέρα της μαρμότας. Την προηγούμενη Δευτέρα όπως κάθε πρωί, άνοιξα τον Μίλο πάνω στο γραφείο μου, του συνέδεσα τον κόκκινο πόντικα και του ετοίμασα το mousepad μερέντας, και συνδέθηκα στο δίκτυο. Αλλά μόλις πήγα να μπω στο MSN τσουπ, παρε το σφαλματάκι στη μούρη πρωινιάτικα. Δεν αναγνωρίζει λέει το IP του υπολογιστή. Καλέ τόσο καιρό γνωρίζεστε, τώρα βρήκατε να κάνετε μούτρα ο ένας στον άλλο; Τέλος πάντων, δεν ασχολήθηκα παραπάνω, και το άφησα να το κοιτάξει ένας συνάδελφος πληροφορικής μόλις θα επέστρεφε στη δουλειά.

Την επομένη πήρα τη φωτογραφική και το τρίποδο παραμάσχαλα,και βγήκα να δοκιμάσω την τύχη μου. Βέβαια μέχρι να στήσω το τρίποδο,να βάλω με τρέμουλο τη Μίνα πάνω και να τραβήξω μερικές φωτογραφίες, με φόβο ότι θα μου πέσει και θα κλαίω κανένα τρίμηνο ακόμα,είδα κι έπαθα. Είχα ένα μισοτελειωμένο φιλμάκι,από παλιότερες φωτογραφίες πολύτιμες για μένα,καθώς τραβήχτηκαν σε ανύποπτη στιγμή και απαθανάτιζαν στιγμές που δε θα τις ζήσω ξανά. Τελείωσα λοιπόν το φιλμ,το πήγα στο φωτογραφείο,κι αφού εξήγησα στον υπάλληλο ότι είναι ασπρόμαυρο,και τις θέλω τυπωμένες σε συγκεκριμένο χαρτί ,το μάζεψα και του το παρέδωσα. Εδώ σε θέλω κάβουρα. Πάω μετά από δυο μέρες να το παραλάβω, και βλέπω τον υπάλληλο να με κοιτάει με ύφος «μόλις έφαγα ροκφόρ».

«Δεν είχε τίποτα το φιλμ που μας φέρατε κυρία μου».

«Τι εννοείτε;»

«Ήταν ατράβηχτο.»

«Μα τι λέτε,αφού μου έβγαζε ένδειξη η μηχανή,το είχε πιάσει κανονικά,και το μάζεψε επίσης κανονικά,μπροστά σας το μάζεψα!»

«Δεν ξέρω…»

Κοιτάζω το φιλμ,στο τέλος του είχε κάτι λεκέδες από χημικά.Την έκαναν τη βλακεία τους. Ρώτησα ποιος το εμφάνισε,μου είπαν ότι έλειπε και κάτι μισόλογα, κι έφυγα μουρμουρίζοντας.

Σήμερα το πρωί σηκώνομαι,ανοίγω το κινητό,κι αντί να δω τον Γουίνι στα σύννεφα,βλέπω μια οθόνη στο λευκό του Αριέλ.Το κλείνω, το ανοίγω ξανά,μια γύρα από τα ίδια γκαρσόν. Βγάζω τη μπαταρία,την ξαναβάζω,τίποτις.Βουρ στο Γερμανό.

«Καλημέρα σας,πως μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε;»

«Έχω ένα νεκρό κινητό.»

«Χμ…για να δούμε…α ναι,θέλει αναβάθμιση!»

«Μάλιστα…Να του την κάνουμε αφού τη θέλει,χατήρια δε χαλάμε.Πότε θα είναι έτοιμο;»

«Σε δυο εβδομάδες περίπου.»

Μποϊνγκ.

«Τι δυο βδομάδες,εγώ το χρειάζομαι…»

«Αυτό δεν είναι το χειρότερο,θα χάσετε όλους τους αριθμούς,τις εικόνες και τους ήχους που είχατε στη μνήμη του τηλεφώνου.»

Καράμπα.

«Μα ξέρετε είχε προεπιλογή να αποθηκεύονται στη μνήμη του τηλεφώνου οι αριθμοί,και δεν άλλαζε.»

«Το γνωρίζω,είχα κι εγώ ένα ίδιο.»

«Και…;»

«Έχασα όλα μου τα νούμερα.»

Κατάρα κατάρα κατάρα. Πήρα μια συσκευή της πλάκας για να κάνω τη δουλειά μου,και κατέληξα να χτυπάει και να μην καταλαβαίνω ότι είναι το δικό μου,και να μην ξέρω και ποιος είναι.Άτιμη κενωνία…

Υ.Γ.Όποιος μου είχε δώσει τον αριθμό του παρακαλείται να τον ξαναστείλει μήπως με γλιτώσει από το αυτόφωρο…

Βόλτα στη βροχή

Σήμερα έβρεξε. Σπάνια βρέχει εδώ στο Άφρικα, γι’ αυτό κάθε φορά εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία και βολτάρω ανάμεσα στις ψιχάλες. Το απογευματάκι έβαλα τα δερμάτινα σταράκια μου με τις καρδούλες, άφησα τα μαλλιά μου κάτω γιατί κανείς δε θα τα έβλεπε φριζαρισμένα, έβαλα το μικρό λοφίο στην κουκούλα μου (από τη μέρα που άφησα την κίτρινη ομπρέλα μου με την πάπια αρνούμαι πεισματικά να χρησιμοποιήσω τη σοβαρή μαύρη που μου πήρε η μαμά μου),μερικά αγαπημένα κομμάτια στο ipod και βγήκα. Όλα είναι πιο ωραία όταν βρέχει. Ειδικά όταν έχει αυτό το ψιλόβροχο, που τυλίγει τα πάντα σε μια λεπτή, ασημένια ομίχλη. Τα χρώματα φαίνονται πιο έντονα, σαν να χρωματίστηκαν με παιδικές κηρομπογιές, και τα φώτα χτυπούν θαμπωμένα στη θάλασσα. Κι αυτή η μυρωδιά… Το βρεγμένο χώμα αναδίδει ένα υπέροχο άρωμα, που σε κάνει να μη θες να γυρίσεις σπίτι. Κανείς δεν στέκεται να σε κοιτάξει, οι περισσότεροι σφίγγουν το παλτό με το ένα χέρι και τη λαβή της ομπρέλας με το άλλο. Εκτός από μερικά ζευγάρια, που προτιμούν να σφίγγουν ένα χέρι μέσα στο δικό τους. Μπορεί να γίνεσαι μούσκεμα, αλλά δε συγκρίνεται με μια μεταλλική χειρολαβή. Επίσης μπορείς να σιγομουρμουρίζεις όποιο σκοπό θέλεις, χωρίς να νοιάζεσαι αν σε ακούν. Κάθισα στο τραπεζάκι ενός κλειστού ζαχαροπλαστείου και χάζευα για ώρα τα απέναντι φώτα παρέα με έναν ξεστρατισμένο γάτο που καθόταν στη δίπλα καρέκλα για να γλιτώσει τη βροχή. Όταν σταμάτησε, πήραμε ο καθένας το δρόμο του, πατώντας προσεκτικά στις λιμνούλες που είχαν σχηματιστεί, για να μη σκορπίσουμε τα αστέρια που καθρεφτίζονταν μέσα τους.
Υ.Γ. Αυτή η καταραμένη ρομαντική διάθεση έχει αρχίσει και μου κάνει ζημιά. :@Ρ

Don't push me!

Σήμερα δε μπορώ να πω ότι ήταν κι από τις καλύτερες μέρες μου…Ξύπνησα πρωί πρωί από έναν μεσιέ που αποφάσισε να μας διαλαλήσει την αγάπη του για τον Καζαντζίδη, σταματώντας κάτω ακριβώς από το μπαλκόνι μου και βάζοντας τέρμα τραγούδια του στο αμάξι. Την τρίτη φορά που έφτασε στα υπέροχα ροζ αυτιά μου το «Υπάρχω…» πετάχτηκα από το κρεβάτι μουρμουρίζοντας «…όχι για πολύ ακόμα…»

Σήμερα ήμασταν αδειούχοι, καθώς ψηφίζαμε εκπροσώπους εκπαιδευτικών. Εγώ εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία για να τελειώσω τη διαδικασία εκδόσεως πιστοποιητικού υγείας (ναι, γι’ αυτό που πήρα και το τρελόχαρτο με μεγάλη επιτυχία).Εκκρεμούσαν οι αιματολογικές εξετάσεις. Για όσους δεν το γνωρίζουν, έχω φοβία με τις βελόνες. Σε συνδυασμό με την τρελή ταλαιπωρία που περνάω κάθε φορά για να μου βρουν φλέβα, δεν κάνει την αιμοληψία μια χαρούμενη διαδικασία, όσο να πεις. Πάω λοιπόν στο νοσοκομείο του νησιού, ρωτάω για τα δικαιολογητικά, μου λένε ότι άλλαξε η επιτροπή και θέλει άλλα. Αρχίζω να βράζω αργά αλλά σταθερά. Ρωτώ όσο ευγενικά μπορώ τον υπάλληλο ποιος μπορεί να με ενημερώσει σχετικά με τα νέα δικαιολογητικά, και με παραπέμπει στην κ.Τάδε. Μπαίνω στο χειρουργείο, ουδείς. Πάω μέχρι μέσα, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Μόνο εγώ και το χειρουργικό κρεβάτι(παρεμπιπτόντως, καθόλου σικ αυτό το χάρτινο σεντονάκι σε πρασινάκι, ας τους πει πια κάποιος να το αλλάξουν).Μετά από πολύ ψάξιμο, ανακαλύπτω από την καθαρίστρια ότι η συγκεκριμένη γιατρός είναι σε άδεια. Ξαναπάω στον υπάλληλο,τον ενημερώνω, μου απαντά θυμωμένος ότι δεν είναι δουλειά του να το ξέρει(όχι χρυσέ μου, δουλειά σου είναι να με πρήζεις μέχρι να σε πιάσω από το λαιμό) και με στέλνει σε μια άλλη γιατρό.Η οποία ευτυχώς ήταν ευγενέστατη,και μου έγραψε τις νέες εξετάσεις.

Και πάω στο μικροβιολογικό…Που σε πονεί και που σε σφάζει.Πιάνω την Προϊσταμένη,και της λέω:

«Ξέρετε,έχω πρόβλημα,κάθε φορά δε μου βρίσκουν φλέβα,μήπως θα μπορούσατε να μου πάρετε εσείς αίμα κι όχι κάποια ασκούμενη;»

«Εγώ έχω δουλειά δεσποινίς,κι οι ασκούμενες μια χαρά είναι.Όλοι τα ίδια λέτε…Και πρέπει να έχετε και χαμηλό αιματοκρίτη,είστε πολύ χλωμή.»

Δε μιλάω,κάθομαι στην καρέκλα των βασανιστηρίων και περιμένω το δήμιο.Όταν έρχεται η κοπέλα,της εξηγώ ξανά την κατάσταση,και μου λέει ότι θα κάνει ό,τι μπορεί.Μου βάζει το λάστιχο,σφίγγω,τίποτις.Αρχίζει να χτυπάει,τίποτις.Παίρνει τη βελόνα,μου λέει να πάρω βαθιά ανάσα,τη βάζει,τίποτις.Τη βγάζει.

«Για να δούμε από το άλλο χεράκι…»

Απλώνω το άλλο χέρι,σφίγγω,τιποτα.Βάζει τη βελόνα,αρχίζει να τη στρίβει δεξιά-αριστερά,εγώ είμαι έτοιμη να αρχίσω να φωνάζω,τίποτα.

«Κυρία Προϊσταμένη,ελάτε λίγο,έχω εδώ μια περίπτωση που είναι δύσκολη…»

Βγαίνει η στρίγγλα.

«Τι έγινε δεσποινίς;»

«Τι να γίνει;» απαντάω εγώ. «Αυτό που σας είπα πριν με καθίσετε έγινε.»

«Σφίξτε το χέρι».

Σφίγγω,ξανατρυπάει το πρώτο χέρι,τίποτα.Πάει στο άλλο.

«Τώρα θέλω να παίρνετε πολλές βαθιές ανάσες γιατί θα τη βάλω βαθιά και θα πονέσει λίγο.»

«Είδατε φλέβα;»

«Όχι,αλλά θα στοχεύσω στο κέντρο και πάντα υπάρχει εκεί.»

Γουρλώνω.

«Α,μην φοβάστε,άμα φοβάστε οι φλέβες κρύβονται!»

«Εσείς με τρεις τρύπες κι αν πηγαίνατε για τέταρτη δε θα φοβόσασταν;»

«Α κοιτάξτε να σας πω,άμα δεν σας βρω κι αυτή τη φορά,σας βλέπω με τρύπα στην αναστροφή της παλάμης».

Ξέρετε πόσο πονάει εκεί.Δεν άντεξα…

«Α κοιτάξτε να σας πω,άμα δε μου βρείτε κι αυτή τη φορά,σας βλέπω με ένα ωραιότατο καρούμπαλο στο Δόξα Πατρί».

Ευτυχώς βρήκε.Τέσσερις τρύπες αργότερα,και με τα νεύρα κρόσσια πήγα τις εξετάσεις στη γιατρό.Η οποία φυσικά μόλις είδε τις προσπάθειες ανάγλυφες στη χεράκια μου έφριξε.Ο αιματοκρίτης έπεσε.Από 42 πήγε 39,2.Ειπα να πάω πίσω στην παλιοπροϊσταμένη να της το πω να δει αυτή ποιος έχει χαμηλό αιματοκρίτη,και ποιος χαμηλό IQ…

«Όλα μια χαρά.Αλλά…μια στιγμή.Πόσο κρέας τρως βρε πουλάκι μου;»

«Έχω να φάω κρέας δύο μήνες,έχω εμφανίσει μια ελαφρά μορφή δυσανεξίας.Γιατί;»

«Μα εδώ έχεις ανεβασμένη χοληστερίνη!»

«Μα πως έχω ανεβασμένη χοληστερίνη χωρίς να τρώω κρέας;»

«Α…για κάτσε…»(Τώρα έλεγα από μέσα μου θα μου πει ότι είμαι κι έγκυος με τον κρίνο…)

«Έχεις ποσοστό σιδήρου που δείχνει ότι δεν τρως κρέας.Και έχεις ανεβασμένη και την καλή.»

«Που σημαίνει…;»

«Είχες άγχος τελευταία;»

«Ε,λίγο…»

«Τι λίγο,εδώ έχεις 30 μονάδες πάνω από το κανονικό.Την παράγεις.»

Ωραία,εκτός από θεάρεστο έργο,παράγω ΚΑΙ χοληστερίνη…

«Την παράγει ο οργανισμός σου από μόνος του.Δε μπορούμε να κάνουμε κάτι.Να μην αγχώνεσαι,να μην στενοχωριέσαι,πρέπει να πέσει από μόνο του.

Η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίοι τρεις μήνες ήταν πολύ πολύ δύσκολοι συναισθηματικά.Αλλά δεν περίμενα να φτάσει εκεί το πράγμα…Γυρίζοντας από το νοσοκομείο πήρα μια μεγάλη γλάστρα μπορντώ χρυσανθεμα,έναν χρωματιστό ανεμόμυλο για το μπαλκόνι,και την απόφαση να παράγω πάλι χαρά για μένα.Ετοιμάζω τσάι,ακούω Sinatra,και θα δω Χάρι Πότερ αγκαλιά με τα γατόνια μου…Κι ελπιζω να πιασει…

Εδώ είμαστε!

Έχω καιρό να σας γράψω νέα μας, αλλά μου έπεσαν πολλά. Ξέρετε, συνήθως όλα τα περίεργα, απρόβλεπτα και δυσάρεστα πράγματα σου συμβαίνουν σε καιρούς που δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις. Και όλα μαζί.
Βρίσκομαι λοιπόν στην Κάλυμνο. Είμαι εδώ σχεδόν από τον δεκαπενταύγουστο, με ένα μικρό διάλειμμα δέκα ημερών που πήγα στη Ρόδο για τα ΠΕΚ. Ωραία είναι (σας χρωστάω ένα αναλυτικό φωτορεπορτάζ),οι άνθρωποι καλοί και φιλόξενοι, και το νησί, αν και απομακρυσμένο, έχει περισσότερες παροχές από ότι περίμενα. Φτάνοντας βέβαια με το αεροπλάνο αντίκρισα έναν τόπο κατάξερο, με καφέ λόφους και βράχια, ενώ μια κηλίδα από σπίτια εκτείνονταν σε σχήμα κλεψύδρας. Αποφάσισα να μην βάλω τα κλάματα, και μαζί με τη μαμά που ήρθε να βοηθήσει στη μετακόμιση, ξεκινήσαμε να δούμε το σπίτι. Ευτυχώς δεν ταλαιπωρηθήκαμε, ήταν αυτό ακριβώς που ψάχναμε, και στρωθήκαμε στη φασίνα για να το ετοιμάσουμε. Κάναμε τα απαραίτητα ψώνια, γεμίσαμε το ψυγείο... Όλα καλά. Δε θα μπω σε σχολείο φέτος, γιατί δεν υπήρχαν θέσεις ούτε στην Δευτεροβάθμια ούτε στην Πρωτοβάθμια, και θα μείνω σε γραφείο. Ευτυχώς είναι κοντά στο σπίτι και δεν χρειάζεται να διανύω μεγάλες αποστάσεις. Λίγες μέρες αφότου μετακόμισα, παρέλαβα την παρέα μου, τη μικρή μας Μόιρα, και μετά από ένα μήνα περίπου, τον αρχιμαφιόζο Σείριο. Η άφιξή του ήταν επεισοδιακή, θα σας τη γράψω στο επόμενο ποστ. Για δείτε πως μεγάλωσαν...

Είμαι λίγο υποτονική γιατί ταλαιπωρήθηκα πολύ με την τοποθέτηση, και δεν έχω και πολλά κέφια. Υπόσχομαι ότι στο επόμενο ποστ θα επανέλθω δριμύτερη και θα σας διπλώσω από τα γέλια. Εξάλλου αυτό δεν είναι μουκοποστ, ενημέρωση είναι για να μην ανησυχείτε πού χάθηκα.
Σας ευχαριστώ όλους και όλες για τις ευχές και την έγνοια σας... Είναι ωραίο να νιώθεις ότι κάποιοι σε σκέφτονται, κι ας μην σε έχουν γνωρίσει ποτέ, σου δίνει κουράγιο και μια νότα αισιοδοξίας.Λίγο εσείς,λίγο ο Ζακ που μας δείχνει ότι η ζωή είναι όμορφη αν τη δεις από τη σωστή οπτική... Αναμένετε στις οθόνες σας...

Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε...

Μόνο αυτά δηλαδή δε θα βρούμε, γιατί όλα τα υπόλοιπα νησιά τα φάγαμε με το κουτάλι. Άμα ζούσε σήμερα ο Όμηρος, για τους εκπαιδευτικούς θα έγραφε έπος, όχι για τον Οδυσσέα. Που σιγά τι έκανε, πήγε εκεί σε δυο τρία μέρη, έφαγε κι ένα λωτό, και σιγά τα ωά.
Που λέτε, εγώ όπως ξέρετε μετακόμισα στην Κάλυμνο ως νεοδιόριστη. Όλα καλά, αν κι έπαθα μια φρίκη γιατί το νησί είναι όλο άγονο και φαίνεται δεξιά κι αριστερά της πόλης μία καφέ, άμορφη μάζα. Βρήκα σπίτι, το καθαρίσαμε με τη μαμά, βάλαμε πλυντήριο, γλάστρες στο μπαλκόνι, ψωνίσαμε λιχουδιές, με λίγα λόγια, το κάναμε μούκικο. Κανόνισα λοιπόν κι εγώ να έρθει ο μούκος μου στην άδειά του, να το εγκαινιάσουμε. Αλλά μάλλον το Υπουργείο Παιδείας δεν κρατιόταν να μας γνωρίσει. «Θα παρουσιαστείτε στη Ρόδο, κι εκεί θα κάνετε τα χαρτιά σας για τα κενά προτίμησης» με ενημέρωσαν από τη Δευτεροβάθμια της Καλύμνου. Γιατί ρε παιδιά, εμείς δεν έχουμε Διεύθυνση; Τέλος πάντων, το πήρα απόφαση ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα συναντηθώ με το ελαφάκι της Ρόδου(ο ένας τρόπος είναι με το πανάκριβο καταμαράν=3 ώρες, κι ο άλλος είναι με το πιο φθηνό, αλλά ετοιμόρροπο πλοίο της γραμμής=6 ώρες). Τουλάχιστον έμαθα ότι μπορώ να πάρω το πιστοποιητικό πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής από το νοσοκομείο της Καλύμνου.
Πάω κι εγώ με την ακτινογραφία μου, το χαρτί του παθολόγου, και το τρελόχαρτο που με τόσο κόπο απέκτησα, στο νοσοκομείο. Ο υπεύθυνος έλειπε με άδεια, οπότε με έστειλαν στο γιατρό να μου πει τι χρειάζεται ακόμα για να εκδώσω το πιστοποιητικό. Ο οποίος γιατρός αγρόν αγόραζε.
“Καρδιογράφημα κάνατε;»
“Όχι...»
“Θέλουν;»
“Ε που να ξέρω γιατρέ μου...»
“Χμ... Καλά, ξάπλα να σου κάνουμε ένα»
Ξαπλώνω η έρμη, κάνω το καρδιογράφημα.
“Αίματος έχετε;»
“Όχι...»
“Θέλουν;»
«Ε σας είπα γιατρέ μου, εγώ που να ξέρω;»
«Να σου γράψω και αίματος».
Και γράφει ένα κατεβατό τρεις σειρές, από AIDS και ηπατίτιδα, μέχρι τρασαμινάσες.
Τελικά δεν πρόλαβα να πάω πριν την ορκωμοσία να κάνω τις εξετάσεις, τις άφησα για τη Ρόδο.\
Στην οποία Ρόδο, καθότι είμεθα και της παράδοσης, εφαρμόστηκε πλήρως το «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα».200 άτομα, κι ένας τύπος στην πόρτα της δευτεροβάθμιας, να μας λέει ότι δε μοιράζει χαρτάκια προτεραιότητας, γιατί κόβει φάτσες. Με τα πολλά, μπαίνουμε μέσα με τους συναδέλφους της αγγλικής,6 στο σύνολο για την Κάλυμνο, και πάμε να συμπληρώσουμε τα κενά. Κενά κατ’ ευφημισμό βέβαια, γιατί το κενό ήτο... ένα! Ένα και μοναδικό, και μάλιστα στη δήλωση έλεγε να τα βάλουμε και σε σειρά προτεραιότητας τρομάρα μας... Το συμπληρώνουμε, ορκιζόμαστε(δέκα δέκα σαν τα πρόβατα) και αισίως μετά από έξι ώρες και 16 υπεύθυνες δηλώσεις που μόνο τι εσώρουχο φορούσαμε δεν ανέφεραν, ξεκινάμε για το γυρισμό. Αλλά τώρα που γνωριστήκαμε, να χαθούμε βρε ατιμούλικα; Πάνω που πάμε να μπούμε στο ασανσέρ, να ‘σου ένας κύριος που κραυγάζει:
“Μην ξεχνάτε από Δευτέρα τα ΠΕΚ!»
Ποια ΠΕΚ ρε παιδιά; Τα ΠΕΚ καλοί μου άνθρωποι είναι τα σεμινάρια επιμόρφωσης που υποχρεούνται να κάνουν όλοι οι νεοδιόριστοι. Αλλά εδώ σας θέλω. Ο πρώτος κύκλος διαρκεί δέκα μέρες, και ο δεύτερος και τρίτος κύκλος, που γίνονται κολλητά μέχρι τέλη Νοεμβρίου, άλλες δέκα. Όοοοοοοολα αυτά βέβαια, δεν τα κάνεις στον τόπο διορισμού σου. Τα κάνεις στα «εξακτινωμένα κέντρα». Για μας δηλαδή, στη Ρόδο. Βγάλτε κομπιουτεράκι.40 ευρώ να πας Ρόδο, και 40 να γυρίσεις; Και μια επανάληψη για τον δεύτερο κύκλο; Ξενοδοχείο δέκα μέρες τη Ρόδο σε τουριστική σεζόν, το πιο φτηνό που βρήκα ήταν 50 ευρώ τη βραδιά. Κι άλλες δέκα μερούλες για τον Δεύτερο κύκλο; Και δε θα φας τόσες μέρες; Σανό θα μασάς; Όοοοοοοοολο αυτό το ποσό, συν τα ενοίκια που θα δώσεις για καπάρο, συν ΔΕΗ, νερό κι όλα τα συναφή, κάνουν ένα ποσό όπως θα καταλάβατε... εξαιρετικά αξιόλογο. Και τώρα, η βόμβα. Ο πρώτος μας μισθός θα μας έρθει τέλη Οκτώβρη. Κια υτά θα τα αποζημιωθούμε σε δύο χρόνια. Ωραία ε;
Τέλος πάντων, ας είναι καλά η μαμά κι ο μπαμπάς, τους έχουμε μαδήσει. Παίρνω τον έρμο το μούκο, ερχόμαστε Ρόδο. Η πρώτη μου μέρα ξεκίνησε στραβά. Κάνοντας έναν ζογκλερικό πήδο πάνω από τα καλώδια του λαπιτοπίου, ρίχνω κάτω το ανοιχτό νεσεσέρ. Μάζευε τώρα χίλιες δυο βλακειούλες κάτω από το κρεβάτι στις 7 το πρωί. Πάω στο μπάνιο, σπάει το ματζαφλέρι που κρατά το χαρτί υγείας στη θέση του, πέφτει όλο το ρολό μέσα στη λεκάνη. Μετά το επιτυχές ψάρεμα του χαρτιού, και με σφιγμένο το στομάχι, ανακαλύπτω ότι άρχισαν να βγαίνουν οι βάσεις των Πανελληνίων. Παίρνω τη μαμά να μου πει για τον αδερφό μου, η οποία μου αναγγέλλει ότι το περίφημο «Δημητρούλα»(προχτές είχε αγκυροβολήσει στην Κάλυμνο με κλίση 45 μοιρών, όλο χάρη)με το οποίο θα ταξίδευε την ίδια μέρα ο μούκος για να παρουσιαστεί, «έμεινε» στους Λειψούς. Όλο άγχος και με σφιγμένο το στομάχι, φτάνω στο σχολείου γίνεται η επιμόρφωση.
Πρώτη μέρα: Παίζουμε χαρτιά. Ένα παιχνίδι που δεν καταλαβαίνουμε γρι, εγώ παρακαλάω να μην μοιάζει με το γαϊδαρο, και γίνω ρεζίλι ΚΑΙ στη Ρόδο, και οι συμπαίκτες μου να μην έχουν ιδέα σχετικά με τους κανόνες. Τελικά το point ήταν ότι σε κάθε ομάδα είχαν δοθεί διαφορετικοί κανόνες, κι ο νικητής κάθε ομάδας πήγαινε στο διπλανό τραπέζι. Μόνο που μόλις καθόταν, κι άρχιζε το παιχνίδι, ανακάλυπτε ότι οι άλλοι κάνουν άλλα αντί άλλων. Δεν επιτρεπόταν να μιλήσουμε. Στόχος του παιχνιδιού, να κατανοήσουμε πόσο απαραίτητη μας είναι η γλώσσα και πως αισθάνονται οι μετανάστες ανάμεσά μας. Εμείς τα ζώα ούτε καν πήραμε πρέφα ότι είχαν άλλους κανόνες οι υπόλοιποι. Το μάθημα έκλεισε μετά από έξι ώρες με τη φράση «πολλές φορές θα νιώσετε ότι παίρνετε αυτά τα 1000 ευρώ τσάμπα.»
Δεύτερη μέρα: Ακούμε το σάουντρακ του Mamma mia,μαθαίνουμε για το πως μπορούμε να διδάξουμε τους μαθητές μας για τη Νότιο Αφρική και τις πρωτεύουσες της, για τους μπαμπουίνους και για τους Ζουλού. Έπειτα, τραγουδάμε ABBA και χορεύουμε έναν γαμήλιο χορό των Ζουλού, όπου ο καθηγητής μας μας τονίζει ότι πρέπει να κουνάμε ιδιαίτερα τον ποπό μας.
Σήμερα μετά το μάθημα, ήρθαν κάτι κύριοι από το υπουργείο να μας ανακοινώσουν σε ποια σχολεία τοποθετούμαστε. Θυμίζω, στην Κάλυμνο είμαστε 6 νέοι συνάδελφοι, και 3 από πέρσι που περιμένουν. Ο ζουμπουρλός κύριος λέει ένα όνομα, ένα σχολείο, και πάει στους μαθηματικούς. Πετάγεται μια κοπελίτσα, και ρωτάει «και οι υπόλοιποι;»
“Οι υπόλοιποι είστε σε διάθεση».
«Τι διάθεση;»
«Ιλαρή», λέω εγώ, αλλά κανείς δε γέλασε... Επτά και σήμερα...

Άχρηστες πληροφορίες

Πριν αρκετό καιρό, η φίλτατη Αννούλα με κάλεσε να γράψω 10+1 άχρηστες πληροφορίες για την αφεντιά μου. Πανεύκολο. Βγάλτε τεφτέρια και σημειώστε:

1)Τρελαίνομαι όταν που ανακατεύουν με αντίθετη από τη φυσική τους φορά τα φρύδια. Το νιώθω τρομερά εκνευριστικό, μπορεί να σκοτώσω άνθρωπο.

2)Δε μπορώ να κάνω τίποτα το πρωί αν δεν πλύνω τις δοντάρες μου και καθαρίσω τις αυτάρες μου. Άμα δεν πλύνω τα δόντια μου, μου φαίνεται ότι το πρωινό μου δεν έχει τη σωστή γεύση, κι άμα δεν καθαρίσω τα αυτιά μου, με ενοχλούν όλη μέρα.

3)Δεν πίνω καφέ. Κανέναν καφέ. Με ενοχλεί αφάνταστα στο στομάχι και δεν τον βρίσκω και νόστιμο. Αφήστε που έχω αϋπνίες από μωρό, φαντάζεστε να έπινα και καφέδες; Πίνω όμως μανιωδώς τσάι, το αγαπημένο μου είναι το twinings γιασεμί.

4)Δεν έχω φάει ποτέ κοκορέτσι, μαγειρίτσα, ταραμοσαλάτα, συκώτι, πατσά και πολλά άλλα.

5)Δε μπορώ να φάω με τίποτα τροφές που δεν μασιούνται. Οπότε εκτός λίστας είναι οι κρέμες παντός είδους, το ζελέ, η σαντιγί…

6)Έφαγα για πρώτη φορά σοκολάτα στα 8 μου, επειδή ζήλεψα που έτρωγε ο αδερφός μου. Μέχρι τότε ήμουν το παιδάκι-ατραξιόν, που όποτε πήγαινε επισκέψεις σε φιλικά σπίτια, απαντούσε στην ξαφνιασμένη οικοδέσποινα που του έδινε καραμελίτσα και σοκολατάκι «όχι ευχαριστώ».

7)Έχω φακίδες και μια μικρή ελιά ανάγλυφη κάτω από το λοβό του αυτιού,σαν μικρό σκουλαρίκι.

8)Δεν έχω κάνει ποτέ ράμματα ή επέμβαση στη ζωή μου. Επίσης, δεν έσπασα ποτέ τίποτα(βέβαια μια φορά στραπατσάρισα τη μύτη μου τρέχοντας στη σκάλα να φάω πατάτες τηγανητές, αλλά μη διαρρεύσει…)

9)Γνωρίζω γραφή και ανάγνωση από τα πέντε μου χρόνια.

10)Έχω το χειρότερο προσανατολισμό ever.Εγγυημένα, μπορεί να χαθώ από τη μια γωνία ως την επόμενη.

+1…Λατρεύω την κανέλλα. Με τρελαίνει η γλυκιά και ζεστή μυρωδιά της, μου θυμίζει κάτι οικείο. Και φυσικά, τη χρησιμοποιώ παντού. Τη βάζω ακόμα και στη σάλτσα για τα μακαρόνια.

Δεν ξέρω ποιος δεν έχει παίξει γιατί έχω χάσει τη μπάλα με τις ετοιμασίες της μετακόμισης, οπότε αφήνω την πρόσκληση ανοιχτή. Ευχαριστώ Αννούλα!

Το μουκελάκι στην Κάλυμνο!

Σας χρωστάω ένα ποστ για διακοπές,και σας υποσχομαι ότι θα είναι άκρως απολαυστικό.Προς το παρόν όμως τρέχω,γιατί βγήκε ο διορισμός μου αγαπητοί!Γ' Δωδεκανήσου,που αν δεν κάνω λάθος συμπεριλαμβάνει μόνο την νήσο της Κάλυμνου.Δευτεροβαθμια με πήραν(όσοι με έχετε γνωρίσει απο κοντά μη γελάτε στην ιδέα ενός Μούκου σε Λύκειο...)Θα εκτιμούσα οποιαδήποτε πληροφορία,για μετακινησεις,πτήσεις,δρομολόγια πλοίων,τη ζωή στο νησί...Όλα είναι ευσπρόσδεκτα.Οι πληροφοριοδότες θα αμοιφθούν με σφουγγάρια φυσικά,που θα τα έχω άφθονα απο τον χειμώνα.

10 ερωτήσεις

Ο αγαπητός Μανολίτο με κάλεσε να απαντήσω ένα ερωτηματολόγιο.Εύκολη υπόθεση,έχω μαρκάρει με διαφορετικό χρώμα τις απαντήσεις μου:
1. Σεξ :
α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες
β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες
γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες
δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες
ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα

...κι ας απάντησα παρόμοια ερώτηση στο ερωτηματολόγιο για το τρελόχαρτο...

2. Ηobby :
α) μαγειρική - γυμναστήριο
β) μασάζ - ποδηλασία
γ) ταξίδια - τοξοβολία
δ) συναυλίες - κολύμπι
ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος

...πεθαίνω για συναυλίες,και η θάλασσα είναι μεγάλη μου αγάπη,αν και τα τελευταια χρόνια δεν κάνω τόσα μπάνια όσα θα ήθελα.

3. Τέχνη :
α) μουσική
β) χορός
γ) κινηματογράφος - θέατρο
δ) λογοτεχνία
ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική

...ήμουν ανάμεσα στη λογοτεχνία και τη μουσική,αλλά κλίνω τα τελευταία χρόνια προς τη λογοτεχνία.
4. Πολιτικές πεποιθήσεις. :
α) αριστερά
β) κεντροαριστερά
γ) κεντροδεξιά
δ) δεξιά
ε) πάρτο αλλιώς

...δεν με ξέρουν δεν τους ξέρω ένα πράγμα...

5. Αγαπημένο μάθημα :
α) μαθηματικά - γεωμετρία
β) χημεία - φυσική
γ) έκθεση και γλώσσα
δ) ιστορία - γεωγραφία
ε) θρησκευτικά και γυμναστική

...Ε με τόσο μπούρου μπούρου ποια περιμένατε να είναι τα αγαπημένα μου;

6. Αγαπημένο pet :
α) γατάκι
β) σκυλάκι
γ) ψαράκι
δ) πουλάκι
ε) κροκοδειλάκι

...ασχολίαστο.

7. Διακοπές:
α) στη θάλασσα
β) στο βουνό
γ) στη Μύκονο
δ) στη Γαύδο
ε) στην Αθήνα

...θάλασσα να'ναι κι όπου να'ναι.

8. Χρώμα :
α) λευκό
β) κόκκινο
γ) μοβ
δ) μπλε
ε) μαύρο

...αγαπημένο και πολυφορεμένο.

9. Σημείο στο σπίτι :
α) κρεβατοκάμαρα
β) κουζίνα
γ) τουαλέτα
δ) σαλόνι
ε) πατάρι

...μ'αρεσει να μαγειρεύω και γενικά για μένα είναι χώρος δημιουργίας.

10. Η επόμενη σχέση μου θέλω να κρατήσει :
α) 7 ώρες
β) 7 ημέρες
γ) 7 μήνες
δ) πάνω από 7 χρόνια
ε) ε, όχι και 7 χρόνια.
...δε νομίζω να υπάρξει και επόμενη,αλλά γενικά είμαι σταθερός τύπος.
Μανολίτο μου σ'ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση!Καλώ όποιον θέλει να παίξει και δεν το έχει κάνει ακόμα!