Μια χουφτίτσα...

Δείτε και θαυμάστε...Δεν ξέρουμε ακόμα αν είναι αγοράκι ή κοριτσάκι,επειδή είναι πολύ πολύ μικρούλι.Γεννήθηκε την Καθαρά Δευτέρα,και σε δύο μήνες από τώρα θα γουργουρίζει δίπλα μου στο κρεβάτι...

Θέλω μαμά έναν γατούλη...

Βάλαμε την αγγελία μας,και περιμένουμε...Λέτε να μας διαλέξει κανένας γατούλης;Στείλτε θετική ενέργεια... ;@)

Έβγαλα δίσκο!

Τόσο καιρό,μου έχουν έρθει τόσες προσκλήσεις για παιχνιδάκια,οπότε ήρθε η ώρα να αρχίσω να εκπληρώνω παραγγελιές.Σας ευχαριστώ που με σκέφτεστε και με καλείτε. :@)
Πρώτη θα ικανοποιήσω την άρτι αφιχθείσα Ναταλία μας.Πλάκα είχε αυτό το παιχνιδάκι,αν και δεν του φαινόταν.Παραθέτω τους κανόνες :
1. Μπαίνεις στο wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

Ιδού λοιπόν το συγκρότημά μου:
Λέγεται Ocean Springs,που είναι μια τοποθεσία στο Ontario νομίζω.Η φωτογραφία είναι από την παραλία της ίδια τοποθεσίας. Ο τίτλος του άλμπουμ είναι Snow White.Ορίστε και τα τραγούδια:

• The 5'11" Record

• Bonita Channel

• Fusarium oxysporum

• ISO 10303-21

• Michael Stuart

• Rocky Mountain Rocket

• Eldorado (Miranda song)

• Gustav Jäger

• Diocese of Edinburgh

• Prince Ōtsu

• Spirit rover timeline

Πολύ ατμοσφαιρική μουσική φαίνονται να παίζουν...Σας άρεσε;Κάντε τότε το ίδιο Mariel,Τρελοφαντασμένη,Κουκουβάγια,Άκη και Μαριλένα!

Χρόνια πολλά!

Σήμερα ο Μούκος μου έχει γενέθλια!

www.postpalace.com
Σου εύχομαι γλυκέ μου ό,τι επιθυμείς.Σ'αγαπώ πολύ πολύ!
Για το Μούκο μου,προφιτερόλ που του αρέσει,από σπέσιαλ μάγειρα...

Οι υπόλοιποι σερβιριστείτε γλυκά σοκολατένια,είναι η λατρεία του εορτάζοντα!


Να τα εκατοστήσεις Μούκε μου!

Νέα από το μέτωπο

Πηγαίνω στον ΩΡΛ για να δούμε την έκβαση του πονόλαιμου. Έχω ραντεβού στις 8:45,και με τη μαμά αγκαζέ (επιμένει να έρχεται μαζί στους γιατρούς λες και είμαι 5 ετών),καταφτάνουμε στο ΙΚΑ στις 8:35. Είναι μόνο ένα ζευγάρι ηλικιωμένες που φεύγουν, ρωτάμε αν ο γιατρός είναι μέσα, και μας απαντάνε ότι κάπου πετάχτηκε. Καθόμαστε λοιπόν στις πορτοκαλί καρέκλες, και εν τω μεταξύ καταφτάνουν άλλη μία κυρία και μία νεαρά. Μας ρωτάνε τι ώρα έχω ραντεβού. Η μία αποφαίνεται ότι έχει πιο αργά, η νεαρά ανακοινώνει ότι αυτή είχε στις 8:15, οπότε μας λέει χαμογελαστά ότι θα τελειώνει γρήγορα. Το ίδιο χαμογελαστά η μήτηρ τη ρωτάει πώς κι έτσι,( “how come,dear?”, αγγλιστί) και μας λέει ότι θα μπει πριν από εμένα επειδή είχε πιο νωρίς ραντεβού. Την κοιτάω λοξά. Η άλλη κυρία που περιμένει της εξηγεί ότι μπαίνουμε με τη σειρά που έχουμε έρθει, κι αυτή αρχίζει να ωρύεται με μια ψιλή, υστερική φωνή, κουνώντας την ομπρέλα της απειλητικά, ρωτώντας ποιο είναι το νόημα του ραντεβού άμα είναι να μπαίνουμε με τη σειρά. Γυρίζω απαθέστατη λοιπόν και της λέω:
«Το νόημα του ραντεβού δεσποινίς μου είναι να έρχεστε στην ώρα που το έχετε. Όχι να κάνετε κούρα ομορφιάς, να έρχεστε φράπα στις 9, και να κουνάτε την ομπρελάρα σας σε μας που ήρθαμε στην ώρα μας.»
Παγάκι η δεσποινίς-ακίνητη η ομπρελάρα.
Μπαίνω στο γραφείο του γιατρού, ο οποίος μετά από σύντομο έλεγχο αυτιών, μύτης και πονεμένου λαιμού, μου ανακοινώνει τη διάγνωση:
«Έχετε ένα βυσματάκι εδώ μέσα».
Γιατρέ μου μερικές φορές, να την πω την αμαρτία μου, μασουλάω τους χρωματιστούς μου συνδετήρες. Αλλά βυσματάκι ποτέ. Αν και δεν είναι κακή ιδέα τώρα που το σκέφτομαι… Αποδιώχνω τις χαζές ατάκες του τύπου «ακόμα θα περίμενα διορισμό άμα είχα βύσμα γιατρέ μου;» ενώ ο γιατρός μου εξηγεί ότι με απειλεί μία μόλυνση στρεπτόκοκκου, που έχει τη βάση της σε ένα πρησμένο κομματάκι του λαιμού που εξέχει, και αναρωτιέται πώς δεν είδε τη βάση του η γιατρός στα επείγοντα. Έλα μου ντε. Τέλος πάντων, με εφοδιάζει με αντιβιώσεις, αντιπυρετικά και τα συναφή, και φεύγω. Λέω και ένα καλημέρα στην ξινή με την ομπρέλα, είμαι και μια κιουρία, μην το ξεχνάμε.

Αποφασίζουμε να τιμήσουμε με την εξαιρετική μας παρουσία, οι Μούκοι και η φίλη Ιωάννα, νέο τσιπουράδικο στη Ν.Ιωνία. Αφού ψάχνουμε κανένα εικοσάλεπτο μες το μεσημέρι με την κοιλιά να διαμαρτύρεται εντόνως,νομίζουμε ότι το βρήκαμε. Χάλια περιβάλλον, με λευκά ραμποτέ στους τοίχους, λες και είμαστε στην ψησταριά «Η ωραία Ελλάς»,τηλεμεταφερόμενοι στην προηγούμενη δεκαετία. Λέμε να τους δώσουμε μια ευκαιρία. Παραγγέλνουμε τρία τσιπουράκια, και μας φέρνει τους μεζέδες αφού έχουμε ταράξει το ψωμί σαν λιμασμένα. Μία αξιοπρεπή προσπάθεια παρασκευής πατατοσαλάτας, ένα wannabe τουρσί με κάτι κομματάκια στο χρώμα του συκωτιού, που αργότερα ο τολμηρός μούκος που δοκίμασε απεφάνθη ότι ήταν ντομάτα λιαστή, και κάτι παστά της κακιάς ώρας, που αν τα δοκίμαζες έπρεπε να τσεκάρεις αν είχες κάνει αντιλυσσικό. Αλλά δυστυχώς το μυαλό διαφέντευε η πείνα,οπότε τα φάγαμε. Δεύτερος γύρος:ένα οστρακοειδές που έμοιαζε με γαρίδα;Καραβίδα;Δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς ήτο το ατυχές οστρακόδερμο. Επίσης είχαμε δείγμα καβουριού,καλαμαράκια μπεμπέ (δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν τόοοοσο μικρά, από το βρεφονηπιακό τα απήγαγαν;) και μύδια βεβαίως βεβαίως. Πληρώσαμε και κατευθυνθήκαμε σπίτι, όπου καταβροχθίσαμε ότι κουλουράκι και μπισκοτοειδές υπήρχε.

Τηλεφώνημα στον ΟΣΕ:
- «Καλημέρα, θα ήθελα να μάθω αν έχει και σήμερα στάση εργασίας ο ΟΣΕ»
- «Γιατί;»
- «Γιατί είχε και χτες και θέλω να ταξιδέψω.»
- «Μάλιστα. Διαβάσατε το εγχειρίδιο του Οργανισμού Εργατοϋπαλλήλων Σιδηροδρόμων; Στη σελίδα 152,παράγραφος 3,αναφέρει καθαρά ότι πριν τηλεφωνήσετε για ερωτήσεις θα έπρεπε να συμβουλευτείτε τη συνείδησή σας.»
- «…»
- «Λοιπόν;»
- «Τι λοιπόν;»
- «Τη συμβουλευτήκατε;»
- «Ποια;»
- «Τη συνείδησή σας»
- «Πλάκα μου κάνετε;»
- «Χα χα, σας την έφερα.»
Πετάγομαι ιδρωμένη από το κρεβάτι. Οι ποικίλες απεργίες έχουν μπει στο υποσυνείδητό μου μάλλον. Μα να τις βλέπω στον ύπνο μου; Αναζητώ τα φωτάκια που ανάβω το βράδυ, πουθενά. Κατεβαίνω αργά τη σκαλίτσα της κουκέτας μη γκρεμοτσακιστώ, και πατάω το διακόπτη. Α, θαύμα. Η ΔΕΗ δε μας χάλασε τη ρουτίνα. Τι, πάνω που μας εκπαίδευσε να κάνουμε όλες μας τις δουλειές 10-12 που έχουμε ρεύμα, να μας το χαλάσει; Δεν αγχώνεσαι ρε παιδί μου κι αν ξέχασες το φαϊ στο φούρνο. Στις 12 θα κοπεί το ρεύμα και θα συνεχίσεις να πίνεις το καφεδάκι σου αμέριμνη, χωρίς να ανησυχείς μη σου καεί. Θα έπρεπε να την ευχαριστούμε που μας έβαλε από τόσο νωρίς στην πασχαλιάτικη ατμόσφαιρα, προχθές στο εκδοτήριο εισιτηρίων για το αστικό, όπως και σε όλα τα εμπορικά καταστήματα, είχαν όλοι ένα κερί ανά χείρας. Τι ρομαντικά, πολύ αναστάσιμη ατμόσφαιρα. Ας πάρω στον ΟΣΕ κανονικά τώρα να δω αν έχει δρομολόγια. Α, δεν έχουμε ούτε τηλέφωνο. Καλά, θα δω αν έχουν καμιά ανακοίνωση στην ιστοσελίδα τους. Α, δεν έχουμε ούτε ίντερνετ. Μια ομορφιά. Μας προπονούν για να λάβουμε μέρος στο επόμενο Survivor,θα γελάει ακόμα κι ο Μαρκουλάκης με αυτά τα πράγματα. Δεν πειράζει, θα πάρω από το κινητό:
- «Καλημέρα.»
- «Καλημέρα.»
- «Θα ήθελα να μάθω αν έχει σήμερα στάση εργασίας ο ΟΣΕ.»
- «Όχι.»
- «Το δρομολόγιο για Λάρισα γίνεται κανονικά;»
- «Ναι.»
- «Επειδή έγινε ένας εκτροχιασμός πάνω στη γραμμή για Βόλο, πήραν το συρμό;»
- «Ναι.»
- «Εντάξει, ευχαριστώ.»
Κλικ. Ε κοπελιά δε σε ξέρουμε κι από χτες να σου πούμε και παρακαλώ, να παίρνεις θάρρος...Γκρρρ…Πάω στο ίντερνετ καφέ της γειτονιάς να βάλω το ποστ. :@(

Υ.Γ.:Ευχαριστώ για τις προσκλήσεις,σύντομα θα εκτελέσω τις αποστολές που μου αναθέσατε!

Μουκοίωση

Χτες ξεκίνησα συνάμενη κουνάμενη να πάω για μάθημα. Έχω ένα ιδιαίτερο που είναι αρκετά τετράγωνα πιο πάνω από το σπίτι μου, και από τότε που άνοιξε ο καιρός, προτιμώ να κάνω τη διαδρομή με τα πόδια, για να ασκούμαι και λίγο. Φτάνοντας στην πολυκατοικία και χτυπώντας το θυροτηλέφωνο, μετά το χαρακτηριστικό zzzzz άκουσα τη μαθήτριά μου να απαντάει με βραχνιασμένη φωνή. «Βρε λες;» αναρωτήθηκα. Ανέβηκα τα σκαλιά, σκεπτόμενη ότι αν φαίνεται άρρωστη, θα κάνω μεταβολή και θα φύγω. Όλο το χειμώνα δεν αρρώστησα, τώρα θα την πατήσω; Άνοιξε λοιπόν, και μετά από προσεκτική εξέταση, απεφάνθην ότι έδειχνε σχετικά καλά. Ούτε ρούφηγμα μύτης, ούτε γυαλιστερά μάτια από τον πυρετό, ούτε όψη φαντάσματος. Μπήκα λοιπόν, και αρχίσαμε το μάθημα. Στο τέλος του Reading,η μικρή άρχισε κομψά να βήχει. Τη ρώτησα αν είναι καλά, και μου είπε ότι έχει μερικές μέρες που την ταλαιπωρεί ένας βήχας, αλλά δεν είναι τίποτα. Που να πονηρευτώ…Γκουχ αυτή, να εξηγώ παθητική φωνή εγώ, πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω. Είδατε άμα έχεις καλή παρέα; :@Ρ

Ξεκινάω λοιπόν χοροπηδηχτή για το δρόμο της επιστροφής, χαζεύοντας τις ανθισμένες αμυγδαλιές. Ξαφνικά, πάω να καταπιώ…και τι είναι αυτό; Λες και είχα ένα φουντούκι σφηνωμένο στην αριστερή πλευρά του λαιμού μου. Το οποίο φουντούκι μέχρι να φτάσω σπίτι, είχε επεκταθεί μέχρι τη βάση του λαιμού. Με το ωραίο ροζ αυτί μου να βουίζει σαν μελίσσι, μπήκα στην πατρογονική μου εστία, για να ακούσω τη μαμά να αναφωνεί «καλέ, πώς είναι έτσι ο αδένας σου;» Ώστε αδένας είναι αυτό το μακρύ πράγμα που πονάει. Μάλιστα. Και ποιος τον πείραξε και νευρίασε τόσο; Τέλος πάντων, είπα να τσιμπήσω κάτι, να βάλω και καμιά ζεστή κομπρέσα και να πάμε την επομένη στ γιατρό. Θα ‘θελες…Διότι μπουκιά δεν πήγαινε κάτω. Είχε στεγνώσει ο καταπιώνας μου, που λέει κι ο παππούς μου. Αφήστε που κάθε φορά που κατάπινα έστω και το σάλιο μου, έκανα μια κίνηση τεντώματος για να τα καταφέρω που με έκανε να μοιάζω με τροφαντή καμηλομπίρδηλη. Δεν έφαγα το έρμο, παρά πήγα μουρμουρίζοντας να ξαπλώσω. Που να ηρεμήσεις με αυτό το πράγμα να σε πεθαίνει; Στείλαμε τον αδερφό μου μία η ώρα το βράδυ να βρει καραμέλες για το λαιμό, κόντεψα να πνιγώ εις διπλούν προσπαθώντας να κάνω γαργάρες με ένα κόκκινο υγρό που έκαιγε σαν καυστική ποτάσα, και εντέλει μετά από δύο ώρες ύπνου, πήγαμε σήμερα στο γιατρό. Ο οποίος μάλλον κάνει καλό νούμερο, επειδή είχε μεγάλο σουξέ. Δηλαδή και άρρωστος να μην είσαι, έχει ποικιλία μικροβίων και ιώσεων εκεί,να διαλέξεις ποια σου ταιριάζει βρε αδερφέ. Φύγαμε και πήγαμε στα επείγοντα στο νοσοκομείο. Ένα μάτσο υπερήλικες,να σε κοιτάζουν με συμπόνια που είσαι ανάμεσά τους, τόσο νέα. Καλά βρε παππού, δεν έχω και καμιά ανίατη αρρώστια…

Σε λίγο με φώναξαν και περίμενα καρτερικά να δω τον σωτήρα μου, ο οποίος μου μίλησε με παιδική φωνή λες και απευθυνόταν σε τρίχρονο για μερικά λεπτά, και μετά εξαφανίστηκε με το κινητό στο χέρι επειδή είχε μια «επείγουσα κλήση».Έμεινα κι εγώ στην καρέκλα να κοιτάζω ζωγραφιές από εσωτερικά αυτιού και εργαλεία με φακουδάκια για τη μύτη (λες και έχει κανένα ενδιαφέρον να κοιτάς εκεί μέσα, μπλιαχ).Καθώς κοιτάω το ντουλάπι, βλέπω μέσα από το τζάμι φάτσα φόρα ένα μπουκαλάκι που έγραφε πάνω με κόκκινα γράμματα «ΒΕΝΖΙΝΗ».Τι καλά, τα πιάσαμε τα λεφτά μας λέω, ας μην του δώσω θάρρος, βλέπω να με πυρπολεί.

Έρχεται λοιπόν χαμογελαστός, με ρωτάει τι έχω, μου πατάει το ξινό ξυλάκι στη γλώσσα, και με πληροφορεί ότι το λαιμί μου είναι χάλια. Πολύ κόκκινο λέει. Είπα να τον ρωτήσω, « ήταν άλλο χρωματάκι θα σου ταίριαζε με την τσάντα;»,αλλά τα κόκκινα γραμματάκια στο μπουκαλάκι της βιτρίνας μου φώναζαν να μην το κάνω. Ηρέμησα στη σκέψη ότι τα βάσανά μου τελειώνουν, αλλά με ξύπνησε από τη νιρβάνα ο ήχος της φωνής του.

«Δεν μπορώ να σας δώσω τίποτα.»

Γιατί ρε φίλε; Είμαι πρεζάκι; Είμαι έγκυος; Τι έχω και δε μπορείς να μου δώσεις τίποτα;

«Πρέπει να κάνετε πυρετό πρώτα.»

Να σου ανοίξω το κεφάλι γαρούφαλλο που το έχω κι εύκολο; Τι να του πω…γαργάρες λέει, και καραμέλες. Σιγά, συγκινήθηκα. Αυτά τα ξέρω κι εγώ να δώσω ιατρική; Τον ρώτησα αν μπορώ κάτι να κάνω έστω για να το ανακουφίσω προσωρινά, και η απάντηση ήταν «υπομονή». Είναι ίωση λέει, θα μου δώσει αντιβίωση ο οικογενειακός μας γιατρός (στον οποίο δεν πάω με τίποτα, είναι μέγας βλάκας),μόλις ανεβάσω πυρετό.

Βέβαια τώρα που γύρισα σπίτι, ρχισα να ανεβάζω πυρετό. Αλλά τι να κάνω, να ξαναπάω να μου δώσει γλειφιτζούρι;

Οπότε ακύρωσα το μάθημα, αι τώρα πάω να φάω κοτόσουπα Και να χουχουλιάσω. Και να ονειρευτώ ότι η παλιοίωση έχει φύγει, και κάνω βόλτα στις αμυγδαλιές, που τόσο μου αρέσουν όταν φυσάει… :@(

Η ιστορία της Λίσι

"Η Λίσι Ντίμπουσερ Λάντον έχασε τον άντρα της τον Σκοτ, πριν από δυο χρόνια. Ήταν παντρεμένοι είκοσι πέντε χρόνια και πολύ βαθιά, σχεδόν τρομακτικά, δεμένοι.
Ο Σκοτ ήταν ένας βραβευμένος, επιτυχημένος συγγραφέας και πολύ περίπλοκος άνθρωπος. Στην αρχή της σχέσης τους, η Λίσι έπρεπε να διδαχτεί από κείνον για τα βιβλία, το αίμα και τα μπουλ. Αργότερα κατάλαβε ότι υπήρχε ένα μέρος που επισκεπτόταν ο Σκοτ. Ένα μέρος που τον τρομοκρατούσε αλλά και τον γιάτρευε, που μπορούσε να τον καταπιεί ζωντανό ή να του δώσει την έμπνευση που χρειαζόταν για να ζήσει.
Τώρα είναι η σειρά της Λίσι να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του Σκοτ. Η σειρά της να επισκεφτεί το Μπού για Μουν. Κι αυτό που αρχίζει ως προσπάθεια μιας χήρας να ταξινομήσει τα χειρόγραφα του διάσημου συζύγου της μετατρέπεται σ' ένα σχεδόν θανάσιμο ταξίδι στα σκοτάδια που περιπλανιόταν εκείνος...
Ίσως το πιο προσωπικό και δυνατό βιβλίο του King. Ένα μυθιστόρημα για τις πηγές της δημιουργικότητας, τους πειρασμούς της τρέλας και τη μυστική γλώσσα της αγάπης." (από το οπισθόφυλλο).
[συγγραφέας:Στήβεν Κίνγκ,εκδόσεις Bell,σελίδες:597]

Μετά από τόσα βιβλία του Κινγκ, μπορώ να αναγνωρίσω σχεδόν αμέσως σε ποια κατηγορία ανήκει κάθε καινούριο του βιβλίο. Τα βιβλία του Στήβεν (είμαστε και παλιόφιλοι),χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:τα αριστουργήματα, και τις σάχλες. Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει τη «Λάμψη»,το πολυαγαπημένο μου «Αυτό»,και το επίσης πολυαγαπημένο μου «Σάλεμ’ς Λοτ».Είναι όλα τους βιβλία που σε καθηλώνουν, αν και κάποια από αυτά είναι αδικημένα στο τέλος. Αλλά γενικά, είναι αριστουργήματα, καθένα τους ένα διαμάντι της λογοτεχνίας τρόμου. Η δεύτερη κατηγορία, περιλαμβάνει βιβλία που γράφτηκαν μάλλον επειδή ο Στήβεν είχε καιρό να γράψει βιβλίο και έπρεπε να γράψει ένα, επειδή οι εκδοτικοί οίκοι χρειαζόταν ακόμα ένα μπεστ σέλερ, επειδή χάλασε η τηλεόρασή του και το σινεμά δεν έπαιζε τίποτα καλό, ή για κάποιον άλλο ακατανόητο λόγο, όπως ας πούμε ότι σήμερα είναι Δευτέρα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει κατά τη γνώμη μου «Η ιστορία της Λίσι». Αφού άνθρωπέ μου δεν έχεις τίποτα να πεις, τι το κουράζεις; Και μας βάζεις κι εμάς να διαβάζουμε εξακόσιες σελίδες, και να παρακαλάμε να τελειώσει;
Στην αρχή πιστεύεις ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που περιλαμβάνει μια ρομαντική ιστορία και ένα μυστικό. Μετά το αλλάζει και σε κάνει να πιστεύεις ότι η ιστορία κρύβει μια μεταφυσική πτυχή που δε μπορείς να προσδιορίσεις. Κάπου εκεί, μεταφέρεσαι και σε φανταστικούς κόσμους, για να βάλουμε και λίγο λογοτεχνία του φανταστικού να πιάσουμε κι αυτούς τους αναγνώστες. Και τι γίνεται με τους αναγνώστες που περιμένουν να διαβάσουν λίγο παλιό, καλό Κινγκ; Ε,ας βάλουμε και κανα δυο σκηνές με ψιθυριστά μυστηριώδη τηλέφωνα και τρελαμένους δολοφόνους,ας βάλουμε και λίγο σφάξιμο,και τους πιάσαμε κι αυτούς. Έτοιμο το βιβλίο για τα ράφια των μεγάλων βιβλιοπωλείων.
Γενικά, δε μου έδωσε καθόλου την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα. Δε μου έδωσε καν την εντύπωση ενός βιβλίου-εγχειρήματος προς ένα νέο είδος. Ας πούμε ότι τελικά ήθελε να γράψει ένα μεταφυσικό θρίλερ,ή να κάνει μια προσπάθεια στο χώρο του φανταστικού. Μου έδωσε μάλλον ένα βιβλίο κόψε-ράψε,με κομμάτια για όλα τα είδη των αναγνωστών,για να πιάσει καλές πωλήσεις. Το καλό είναι ότι συνήθως μετά από ένα τέτοιο βιβλίο, γράφει κάτι καλό. Εν αναμονή λοιπόν…