Ραπόρτο

Τις μέρες που μας πέρασαν είχα πολύ τρέξιμο. Ετοιμαζόμαστε για τη βάπτιση του Φουντουκιού (τα εύσημα για το παρατσούκλι στην αδερφή της, την Ελευθερία), και επί τη ευκαιρία είχα την ευτυχία να συναπαντηθώ με το εθιμοτυπικό της Εκκλησίας. Οι γονείς της μικρής επιθυμούν να γίνει η βάπτιση σε μια ιδιαίτερα γραφική εκκλησία, χτισμένη μέσα σε σπηλιά. Ο ιερέας όμως που θα τελέσει το μυστήριο, μας βγήκε κομμάτι δύστροπος. Εκτός του ότι δεν θέλει στολισμούς και τα τοιαύτα «καραγκιοζιλίκια» όπως μας εξήγησε, θέλει η λαμπάδα της μικρής να είναι αυστηρά λευκή, χωρίς παιχνίδι πάνω, χωρίς κορδέλες, και να είναι λεία. Όχι σαγρέ, όχι ανάγλυφη…ψάξαμε και βρήκαμε. Σειρά είχαν τα βαπτιστικά, στα οποία ρίξαμε μια ματιά, αλλά ο γλυκύτατος και πολύ βολικός ιερέας μας απαγόρεψε να φέρουμε το κουτάκι με το σαπουνάκι, το λαδάκι κτλ. που έχουν τα βαπτιστικά. Σαπούνι λέει δικό τους θα έχουν, και ελαιόλαδο πάλι δικό τους(λες κι εμείς θα φέρναμε καλαμποκέλαιο για να το τηγανίσουμε το παιδί).Το αποκορύφωμα ήταν στο φορεματάκι της μικρής, που επιμένει να είναι κατάλευκο, χωρίς κανένα σχέδιο. Αφού ξεποδαριαστήκαμε να ψάχνουμε τα βαπτιστικά, του τηλεφωνήσαμε και του προτείναμε να του δώσουμε τα χρήματα να βρει αυτός βαπτιστικό κατάλευκο, και έκανε την τεράστια υποχώρηση να επιτρέψει κανένα σχεδιάκι σε κουφετί ροζ,ή σομόν. Πάλι καλά που μας άφησε να διαλέξουμε μωρό δηλαδή.Σήμερα θα πάμε για τα προσκλητήρια. Γκρρρ…

Μια και έχουμε έκθεση βιβλίου στην ωραία μας παραλία, το είδα σαν ευκαιρία να εξηγήσω σε μερικούς βιβλιοπώλες περί bookcrossing,και να τους ενημερώσω αν θέλουν να συμμετάσχουν με τον τρόπο τους στο επόμενο συνέδριο, που θα γίνει στη Λάρισσα. Πρότεινα να μας δώσουν διαφημιστικό υλικό από εκδόσεις, σελιδοδείκτες και γενικά πράγματα που τα παίρνουν δωρεάν από εκδοτικούς οίκους, ακόμα και με το λογότυπό τους πάνω, δωρεάν διαφήμιση δηλαδή. Περιττό να σας πω ότι οι μισοί με κοίταζαν λες και επρόκειτο από στιγμή σε στιγμή να ξεπηδήσουν πράσινες κεραίες από την κορυφή του κεφαλιού μου, και οι άλλοι μισοί λες και μιλούσα κινέζικα με σκωτσέζικη προφορά. Αναμενόμενο, αφού αντί να εξυπηρετούν χαρωποί τον κόσμο, οι περισσότεροι έχουν ένα ύφος «πω ρε φίλε τι σου ήρθε να πάρεις βιβλίο μες στη ζέστη, άντε τελείωνε να πάμε σπίτια μας».

Μετά την έκθεση, κάναμε βόλτα με τη μητέρα στην παραλία με ένα χωνάκι παγωτό ανά χείρας έκαστη. Όντας και οι δύο στούμποι, ανακαλύψαμε ότι η νέα γενιά το θεωρεί υποτιμητικό να έχεις πόδι κάτω του 1,5 μέτρου(εγώ ενάμιση μέτρο είμαι όλο κι όλο) και να φοράς στρωτό παπούτσι. Εγώ μάλιστα το διαπίστωσα με όχι και τόσο ευχάριστο τρόπο, καθώς μια μοντέλα εξόκειλε καθώς προσπαθούσε να ισορροπήσει στα εξάπατα παπούτσια της, και παραλίγο να με παρασύρει το τσουνάμι των ποδιών της. Περπατώντας στην παραλία, σταματούσαμε κάθε δυο μέτρα, γιατί η μαμά συναντούσε κάποιον γνωστό ή γνωστή της, τους οποίους είχε απαίτηση να θυμάμαι κιόλας. Και δε σας μιλάω για ανθρώπους που έχω να δω δυο, άντε τρία χρόνια. Σας μιλάω για μια κυρία που «δε θυμάσαι που κάνατε μαζί κούνιες με την κόρη της»;Ή που «είναι αδερφή του μπατζανάκη του γιου του παιδιού που κάνατε ποδήλατο στην πλατεία».Η απάντηση σε όλα ήταν φυσικά ένα κατηγορηματικό όχι, αλλά η μαμά συνέχιζε ακάθεκτη, και λίγο έλειψε να συναντήσω και «την κυρία που σου έβαλε το μανταλάκι στο λώρο».

Γυρίζοντας σπίτι, γινόταν γλέντι στη γωνία, γιατί πάντρευαν το γιο τους στη Λιβαδειά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε όλους τους γάμους κάτι με εκνευρίζει. Στον τελευταίο που πήγα, παραλίγο να απαντήσω στον επτακοσιοστό παππού που με ρώτησε πότε θα φάνε κουφέτα από μένα: «Από σας κόλλυβα;» Η μαμά μου βάζει τον αδερφό μου να με συγκρατεί, αλλά συνήθως του μουρμουρίζω διάφορα και καταλήγουμε να γελάμε πονηρά παρέα. Χτες άκουσα το πλέον αγαπημένο άσμα του γαμήλιου γλεντιού, με τον εκπληκτικό στίχο «στου πιδιού μ’ τη χαρα,σφάξαμ’ ίνα κόκουρα»(σας το παραθέτω με την ανάλογη προφορά).Έτσι όπως έχουν γίνει τα γλέντια, με τόσα κοκόρια που σφάζονται, σκέφτομαι στον δικό μου να βάλω μια προειδοποίηση ότι «κανένα ζώο δεν κακοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων»,όπως στις ταινίες.

Και για να μη λέτε ότι γκρινιάζω συνεχώς, σας δίνω και μια αποκλειστικότητα:Ο Σείριος μάλλον θα αποκτήσει αδερφούλα τον Αύγουστο! Πάρτε μεζέ…

Ειδήσεις

Καλησπέρα και καλωσήρθατε στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του ΜούκουTV.

Ας ξεκινήσουμε από τα θέματα της επικαιρότητας.

Καθυστέρηση εμφανίζει ο τοκετός της εγκυμονούσας Αμελί. Πηγές μας πληροφόρησαν ότι προτίθεται να μας γνωρίσει τα νέα τριχωτά μέλη της οικογένειας εντός της εβδομάδος, αλλά η ίδια διαψεύδει με ανακοίνωσή της, ισχυριζόμενη ότι τελικά το μετάνιωσε και θέλει να τα χωνέψει. Πληροφορίες αναφέρουν ότι εγκυμονούμε όλοι οικογενειακώς, αναμένοντας να αδειάσει το ασπρόμαυρο βαρελάκι μας που λιάζεται καθημερινώς αδιαφορώντας για την ανησυχία μας, και να ξεχυθεί η γατοπλημμύρα.

Στο άλλο μέτωπο, η αυτού μεγαλειότητα έφτασε αισίως 22 ημερών, εβαπτίσθη Μόιρα (στα κέλτικα σημαίνει μικρό θαλασσινό αστέρι, και είναι και ηρωίδα του πολυαγαπημένου μου Πήτερ Παν),και ετοιμάζεται να εκδράμει στον εξωτικό Βόλο οσονούπω. Έμπιστες πηγές μας πληροφόρησαν ότι οι Μούκοι αυτοπροσώπως σχεδιάζουν επίσκεψη στην πρωτεύουσα, για να παραλάβουν την αυτού εξοχότητά της κάτω από δρακόντεια μέτρα, για να αποφευχθούν δυσάρεστα περιστατικά με παπαράτσι. Παρακολουθήστε το αναλυτικό μας φωτορεπορτάζ:

Στο διεθνή χώρο, η γνωστή διπλωμάτισσα Ελευθερία επισκέφθηκε χτες την οικία μας και προέβη σε δηλώσεις:

• Ο (φαλακρός)παππούς της είναι μικρός ακόμη, και θα βγάλει μαλλιά μόλις μεγαλώσει.
• Ζήτησε επανειλημμένα τη «γατοφική» και έγινε έξαλλη με το υπηρετικό προσωπικό που δεν της την έφερνε άμεσα. Μετά από ένα τέταρτο μαραθώνιων διαπραγματεύσεων, βρήκαμε αμοιβαία λύση καταλαβαίνοντας ότι μιλούσε για τη φωτογραφική μηχανή.
• Ήπιε χυμό Life ανάμεικτο, ο οποίος όπως ισχυρίστηκε η ίδια, περιέχει καρότο, λεμόνι, πορτοκάλι και μελιτζάνα. Εις υγείαν.
• Χάλασε μια λάμπα στο σπίτι και άρχισε να φωνάζει να μην τη φτιάξουμε, επειδή θα τη φτιάξει ο μπαμπάς της. Η αγαπητή μαμά της μας πληροφόρησε ευγενικά ότι προχτές είχε τόση πίστη στις ικανότητες του μπαμπά της, που μόλις ανακάλυψε ότι τα κεράσια που πήραν από το μανάβικο ήταν χαλασμένα, τα πήγε στο μπαμπά να τα φτιάξει.

Στα καλλιτεχνικά νέα, η ταινία που σας προτείνουμε αυτή την εβδομάδα είναι το αριστούργημα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, «Μάτια Ερμητικά Κλειστά». Πρόκειται για μια Interactive ταινία (έκανα αναπάντητη και χτυπούσε το κινητό του Τομ Κρουζ),που θα σας δώσει την ευκαιρία να εξερευνήσετε τις άγνωστες πτυχές της χείριστης ηθοποιίας του ζεύγους Κίντμαν-Κρουζ. Η ταινία εκτυλίσσεται(που λέει ο λόγος) μέσα σε επαύλεις όπου γίνονται όργια (και ο μπούφος ο Κρουζ γυρνάει δεξιά κι αριστερά άπραγος) και περιπλέκεται ανάμεσα σε μυστηριώδεις χαρακτήρες και καταστάσεις. Μπόνους: Θα έχετε την ευκαιρία να ανακαλύψετε από πρώτο χέρι γιατί ο διάσημος σκηνοθέτης άφησε την τελευταία του πνοή γυρίζοντας το συγκεκριμένο φιλμ. Εναλλακτικός τίτλος: «Ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή».

Και κλείνουμε με το αθλητικό ρεπορτάζ. Σε μαραθώνιο σπασίματος καρυδιών έχει επιδοθεί γνωστός σπασίκλας συμμαθητής στα μαθήματα φωτογραφίας. Μετά το σπάσιμο και το φάγωμα ενός κιλού καρυδιών κατά τη διάρκεια επεξήγησης της χρήσης του φλας, θέλησε να δοκιμάσει την τύχη του και στο σπορ σπασίματος καρυδιών και νεύρων κατά τη διάρκεια προβολής σλάιντς με θέμα «Πως φωτογραφίζουμε ανθρώπους». Το ατού του έναντι των άλλων αθλητών (των σκίουρων) είναι ότι ο συγκεκριμένος συνδυάζει το σπάσιμο και φάγωμα καρυδιών με κακεντρεχή σχόλια για τις φωτογραφίες των υπολοίπων, και με εξυπνάδες για κάθε πτυχή της τέχνης της φωτογραφίας να διανθίζουν το ρεπερτόριό του.

Εδώ τελείωσε και το σημερινό μας δελτίο, ευχαριστούμε που επιλέξατε εμάς για την ενημέρωσή σας.

Καλό σας μήνα και καλή σας νύχτα.

Η Ελευθερία ξαναχτυπά!

Σήμερα το απόγευμα, με ένα κεφάλι καζάνι από το μάθημα, μου έκαναν μια προσφορά που δε μπόρεσα να αρνηθώ, που θα έλεγε και ο Δον Κορλεόνε. Με πήρε η Ελευθερία, και απαιτούσε να πάω να μου δείξει το καινούριο τους σπίτι. Μέχρι τώρα δεν έμεναν μέσα στο Βόλο και ήταν δύσκολο να τους επισκεφθούμε. Αλλά τώρα που μετακόμισαν…δε μας σώζει τίποτα. Αφήστε που ο μπαμπάς μου έχει χτυπήσει το πόδι του και έπρεπε να μας πάω εγώ με το αυτοκίνητο. Όποιος-και κυρίως όποια- έχει οδηγήσει με μπαμπά συνοδηγό, θα καταλάβει. Και φανταστείτε έναν χτυπημένο, γκρινιάρη μπαμπά. Τέλος πάντων, φτάσαμε μια χαρά, ωραίο το σπίτι, ωραία και η φρέσκια μπέμπα των κουμπάρων, αλλά η Ελευθερία ήταν για μια ακόμη φορά το κάτι άλλο. Παραθέτω μερικά μόνο στιγμιότυπα για τους μελλοντικούς ή υποψηφίους γονείς. Σκεφτείτε να σας βγει έτσι:

• Μόλις μπήκαμε, με πήγε στην κουζίνα να της βάλω γάλα. Αλλά αποφάσισε αμέσως ότι θέλει και πιάτο. Δηλαδή, ότι θέλει φλιτζάνι με πιατάκι, όπως εμείς που θα πίναμε τσάι. Της εξηγήσαμε λοιπόν ότι θα της δώσουμε, αλλά δε μπορεί να κάνει βόλτες με το πιατάκι και το φλιτζάνι. Συμφωνήσαμε να καθίσει δίπλα από το τζάκι. Κάθισα κι εγώ δίπλα της με το τσάι μου. Με κοιτάζει σε κάποια στιγμή και μου λέει: «Ξερεις, δεν είναι γάλα.» Και τη ρωτάω απορημένη τι πίνει αφού δεν είναι γάλα. «Είναι καφές»,μου εξηγεί. «Α, δε μ’ αρέσει ο καφές»,της λέω. «Ναι ε; Δεν είναι ωραίος…»Μετά από λίγο με κοιτάζει συνωμοτικά. «Δεν είναι καφές, ξέρεις. Είναι χυμός.» «Μπα, εγώ νομίζω ότι είναι γάλα.»Το ξανασκέφτεται, και απαντάει: «Κοίτα, δεν είναι γάλα. Είναι καφές, χυμός, και γάλα.»Ε, με αποστόμωσε.
  
• Της άρεσαν τα σκουλαρίκια μου. Δεν της έχουν κάνει ακόμη τρύπες, και με ρωτούσε διάφορα. Αφού της είπα ότι πονάει λίγο μόνο όταν τις ανοίγεις, και την καθησύχασα ότι δεν σου ανοίγουν «μια τρύπα τόσο μεγάλη όσο το αυτί σου»,όπως νόμιζε, ήθελε να δει πως είναι τρυπημένα τα αυτιά χωρίς τα σκουλαρίκια. Τα έβγαλα λοιπόν, και ενθουσιασμένη που είναι τόσο εύκολο να τα βάλεις και να τα βγάλεις, κι αφού μου τα έβαλε και η ίδια καναδυό φορές, αναφώνησε: «Α, ωραία είναι τα σκουλαρίκια, θα βάλω κι εγώ!» «Αλήθεια;» ρώτησε η μαμά της που φοβόταν ότι δε θα ήθελε. «Ναι, ναι! Κι εδώ, κι εδώ, κι εδώ…»,είπε, δείχνοντας διάφορα σημεία στα αυτιά και στη μύτη της. Τρέμετε γονείς…
  
• Μου ζήτησε το σημειωματάριό μου για να μου ζωγραφίσει. Μου έκανε λοιπόν κάτι που μου είπε ότι είναι μια πεταλούδα. Καθότι φανατικός γατόφιλος, της ζήτησα να μου κάνει και μια γάτα. «Σε άλλη σελίδα όμως»,μου εξήγησε. «Για να μην τη φάει η πεταλούδα.» Τώρα τι έχει δει αυτό το τρίχρονο και πιστεύει ότι οι πεταλούδες τρώνε τις γάτες, μη με ρωτάτε. Αλλά μου έβαλε έναν όρο: «Η γάτα θα είναι μουσταρδί.» Εντάξει, άμα τολμούσατε ας λέγατε άλλο χρώμα. «Και τι χρώμα θα είναι τα μάτια της γάτας μου;»,ρώτησα. «Καφέ.» «Α, δεν τα θέλω καφέ. Να τα κάνεις ότι χρώμα είναι τα μάτια μου.» Με κοιτάει λοιπόν μέσα στα μάτια και λέει: «Μαύρα;» «Όχι καλέ, δεν είναι μαύρα.» «Α, ναι. Είναι κόκκινα.» «Μπλε είναι τα μάτια μου.» «Καλά, καλά»,μου απάντησε με ένα ύφος λες και μιλούσε σε καμιά τρελή που δεν ήξερε τι της γίνεται. «Θα τα κάνω λίγο μπλε και πιο πολύ κόκκινο.»

Επίσης, όσο κυλούσε η φανταστική αυτή βραδιά, δοκίμασε όλα τα δαχτυλίδια μου ,ένα εκ των οποίων το κράτησε για να παντρευτεί το μπαμπά της. Αφού πήγε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών της για να βρει στέφανα, γύρισε και το δαχτυλίδι έλειπε. Αφού τη ρωτήσαμε που είναι και μας κοίταξε πολύ πονηρά, μας κατατόπισε λέγοντάς μας ότι «έγινε τσίχλα.» Ναι, το μασούσε, με την αιτιολογία ότι δεν έβρισκε τις τσίχλες που της πήρε η μαμά της το απόγευμα.
Υποψήφιοι μπαμπάδες και υποψήφιες μαμάδες, το νου σας…

Εσείς τι θα κάνετε την Κυριακή;

Την Κυριακή,που είναι μέρα εκλογών,έχει τα γενέθλιά της η τρίχρονη βαφτισιμιά του μπαμπά μου,η Ελευθερία.Σήμερα έπρεπε να της πάρουμε το δώρο της,και επειδή δε μπορούσαμε να καταλήξουμε,την πήραμε τηλέφωνο να τη ρωτήσουμε μήπως έχει διαλέξει κάτι.Στην ερώτησή μας λοιπόν αν έχει δει κάποιο παιχνίδι από κάποια διαφήμιση,ή κάτι που να είχε κάποιο άλλο παιδάκι και να της άρεσε,πήραμε την εξής αφοπλιστική απάντηση:"Φέτος είμαι τρία.Θέλω για τα γενέθλια μία σοκολάτα,dvd με παιδικά,και φτερά".Και βέβαια η μαμά μου τη ρώτησε με την γνωστή αφέλεια των μεγάλων τι τα θέλει τα φτερά."Μα για να πετάξω καλέ νονά."
Όσο λοιπόν θα βγάζουν exit poll την Κυριακή,εγώ θα έχω αγκαλιά την Ελευθερία με τα φτερά της.Ζηλεύετε;Σας παίρνω κι εσάς ένα ζευγάρι φτερά άμα έχετε τα κότσια να τα φορέσετε...