Η ώρα της αλήθειας

Ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί η αλήθεια, να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση του ψεύδους του μούκου…Για να δούμε πόσοι πέσατε μέσα.

• Λοιπόν, το ροζ είναι το πιο μισητό χρώμα στον κόσμο(μετά το κόκκινο).Συγνώμη προκαταβολικά ζητώ από όσους είναι το αγαπημένο σας, αλλά είναι χαζό, κοριτσίστικο και σαχλομπιρδιλιάρικο. Άλλο χρώμα για φόντο δε βόλευε, γι’ αυτό αναγκάστηκα να το χρησιμοποιήσω. Οι επιστήμονες εικάζονται ότι η απέχθεια αυτή απορρέει από την επιθυμία της μαμάς μου να αποκτήσει αγοράκι, με αποτέλεσμα όταν γεννήθηκα να μην έχει ούτε ένα ροζ φορμάκι να μου βάλει. Ήμουν και γλόμπος, και τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν… «Τι χαριτωμένο το αγοράκι σας!».

• Η επιστημονική φαντασία καλή είναι, αλλά όχι για μένα. Μ’ αρέσουν τα θρίλερ, η λογοτεχνία τρόμου, κτλ. Δεν έχω δει κανένα Star Trek ή Star Wars ούτε ξέρω τη διαφορά μεταξύ τους. Φουτουριστικά ταξίδια στο διάστημα και εξωγήινοι με πράσινες κεραίες με στέλνουν μια ώρα αρχύτερα στην αγκαλιά του Μορφέα(κι έχω και αϋπνίες να φανταστείτε).

• Και ω ναι, ο ορίζοντάς μου είναι χάλια. Πάει πακέτο με τον άθλιο προσανατολισμό μου. Δε μπορώ να κρεμάσω τίποτα σωστά, όλες μου οι βιβλιοθήκες είναι στραβές, και δε μπορώ να καταλάβω πως τα καταφέρνετε εσείς οι υπόλοιποι και τα κρεμάτε όλα ίσια. Να δείτε που μια μέρα θα αποφασιστεί ότι μόνο τα δικά μου είναι ίσια και θα θριαμβεύσω.

• Τα γλυκά τα τιμάω που και που μόνο. Έφαγα την πρώτη σοκολάτα μου γύρω στα οκτώ μου, από ζήλια που έτρωγε ο αδερφός μου. Ήμουν το μόνο παιδάκι που κοιτούσαν σαν φρικιό στις επισκέψεις, επειδή μου προσέφεραν καραμέλες και εγώ έλεγα «όχι, ευχαριστώ».Τρώω μπακλαβά, σιροπιαστά γενικά, ενώ απεχθάνομαι γλυκά που δε μπορώ να μασήσω(κρέμες, ζελέ, σαντιγύ κτλ.)

Λοιπόν, πόσοι το βρήκατε; Σας είπα, είμαι πολύ καλή ψεύτρα.

Θα κλείσω με δύο απολαυστικούς διαλόγους που άκουσα σήμερα στη λαϊκή αγορά:

Ένας παππούς και μια γιαγιά συναντούν μια γειτόνισσά τους, αρκετά πιο νέα:

-«Τι κάνετε; Όλα καλά;»

-«Ναι κοπέλα μου, όλα καλά.»

-«Έμαθα και τα ευχάριστα…»

-«Α ναι, έμαθες για το εγγονάκι μας;»

-«Ναι, αν και στη βάφτιση δε με καλέσατε…»

-«Ε δεν καλέσαμε κανέναν από τη γειτονιά βλέπεις…(μαγκώνεται ο παππούς)…δεν είναι γάμος, στη βάφτιση τα παιδιά αποφασίζουν…(ενώ στο γάμο καλούν όποιον θέλουν οι γονείς;;;)»

-«Δεν πειράζει, δεν πιάνομαι εγώ από αυτά(αλλά την κατινιά σου την είπες).Άντε θα ακούσετε και το όνομα(θυμήθηκα έναν φίλο του αδερφού μου, που τον κακομοίρη επειδή η γιαγιά του ήθελε να ακούσει το όνομα τον έβγαλαν Μαργαρίτη)»

-«Ε, ναι, ώρα ήταν.»

-«Κοριτσάκι όμως ε; Δεν πειράζει μωρέ, θα έχετε περισσότερη τύχη την επόμενη φορά, τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά…Γερό παιδί να είναι…»

Γούρλωσα, και της έριξα ένα φονικό βλέμμα…

Πιο κάτω συναντάω σε έναν πάγκο με μαγιώ μια έγκυο σε προχωρημένη κατάσταση. Ήθελε να πάρει μπικίνι, αλλά γύρισε όλο στενοχώρια και μου είπε:

-«Ε, μόνο ολόσωμο γίνεται να πάρω, που να σκάσω μύτη με μπικίνι έτσι…»

-«Μα γιατί το λέτε αυτό, εγώ σας βρίσκω γλυκύτατη με την κοιλίτσα σας, ό,τι σας αρέσει να πάρετε.»

-«Έλα μωρέ, θα βγω στην παραλία και θα με βλέπουν όλοι και θα γελάνε…»

-«Μα τι λέτε, εδώ βλέπουν τον Καραμανλή να βγαίνει και να λέει ότι η οικονομία πάει καλά και δε γελάνε.»

-«Ναι, αλλά αυτός τουλάχιστον έχει αυτοπεποίθηση, ενώ εγώ…»

Πες το ψέματα…

Αλήθεια ή ψέμματα;

Μετά από την πολύ ευγενική πρόσκληση δύο φίλων, του Μανολίτο και του ζεύγους Τρελοτουριστών, παίζω κι εγώ το παιχνιδάκι της αλήθειας. Προειδοποιώ ότι είμαι ψεύτρα με μεγάλη δεινότητα (Νομική ήταν η πρώτη επιλογή μου),οπότε προσέξτε πολύ!

Κανόνες παιχνιδιού:
Γράφεις 4 προτάσεις που αφορούν εσένα.
Ζητάς από τους αναγνώστες να ψηφίσουν ποια απ’ όλες είναι αληθινή.
Μόνο μία από αυτές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Έχουμε και λέμε:

1)Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το ροζ. Το διάλεξα χωρίς δεύτερη σκέψη για το φόντο του μπλογκ μου, και τα μισά μου ρούχα είναι σε αυτό το χρώμα. Μ’ αρέσει επειδή είναι το χρώμα του παραμυθιού, της παιδικής αθωότητας και των...ζαχαρωτών!

2)Λατρεύω την επιστημονική φαντασία, και τις ταινίες του είδους. Η μισή μου βιβλιοθήκη είναι γεμάτη με τέτοια βιβλία, όσο για τις ταινίες...Δώστε μου star wars και πάρτε μου τη ψυχή!

3)Έχω τεράστιο πρόβλημα με τον ορίζοντα. Δε μπορώ να κρεμάσω ίσια ένα κάδρο, να βιδώσω σωστά μια βιβλιοθήκη στον τοίχο, ή να κρίνω αν κάτι γενικά είναι κεκλιμένο.

4)Τρελαίνομαι για γλυκά. Είναι η αχίλλειος πτέρνα μου, και ο λόγος που κάθε καλοκαίρι πρέπει να κάνω δίαιτα για να βάλω μαγιώ. Τα καταναλώνω μανιωδώς, είτε πρόκειται για μια απλή καραμέλα, είτε για μια ζουμερή σοκολατίνα(κολάστηκα πάλι).

Λοιπόν; Ποιο είναι αλήθεια; Για ρίξτε το προσωπείο της σατανικής ψεύτρας…χι χι χι…

Δε γνωρίζω ποιοι δεν έχουν παίξει,καθώς το παιχνιδάκι έχει εμφανιστεί στα περισσότερα μπλογκς,οπότε η πρόσκληση είναι ανοιχτή.

Γράψε γράψε...τι θα γράψεις...

Έλαβα πριν μερικές μέρες από το σοφή Κουκουβάγια πρόσκληση για ένα πρωτότυπο παιχνιδάκι.Αντιγράφω τους όρους του παιχνιδιού ευθύς αμέσως από το Blog της:
Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε…

Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασε το στο blog σου.
Και μετά “ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο” για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.
Ειδοποία, γράφοντας στο τέλος του ποστ σου το μαγικό ξόρκι: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Δεν σκάναρα,φωτογράφισα.Αυτη η φράση του αγαπητού Oscar Wilde μου θυμίζει να είμαι αισιόδοξη ακόμα και στις χειρότερες και πιο μαύρες περιόδους.Για τους σκοπούς της φωτογράφισης χρησιμοποιήθηκε απογευματινός φωτισμός,Post-it της αγαπητής Saigon,και το μοντέλο μας,που προσφέρθηκε ευγενικά να βοηθήσει(ήταν νυσταγμένος,οικονόμησα ένα πακέτο γρατζουνιές σε τιμή ευκαιρίας μετά τη φωτογράφιση).
Για να δούμε τι θέλετε να μας πείτε ιδιοχείρως Saigon,Στοχαστή,Μανολίτο και Μαριλενάκι!Εννοείται όποιος έχει καμιά καλή έμπνευση και θέλει,είναι αυτόκλητος! :@)

Handsfree

Εδώ και μερικές μέρες μου έχει σφηνωθεί στο μυαλό ένα τραγουδάκι που άκουγα μια μέρα γυρίζοντας από το απογευματινό μου ιδιαίτερο. Δε θυμάμαι ερμηνευτή, ούτε τίτλο, αλλά μου έμεινε ένας στίχος του που έλεγε ότι το γαρύφαλλο στ’ αυτί το έχει αντικαταστήσει ένα handsfree. Έμεινα να γελάω περπατώντας ανάμεσα σε έναν από τους δρόμους με την περισσότερη πολυκοσμία στη συνοικία μας. Μέχρι που το γέλιο μου άρχισε να ξεθωριάζει, γιατί παρατηρώντας όλο αυτό τον κόσμο να έρχεται και να φεύγει βιαστικός, συνειδητοποίησα ότι σε μεγάλο βαθμό αυτός ο στίχος περιγράφει την καθημερινότητά μας. Δεν είναι πολύ θλιβερό να βλέπεις κόσμο να μιλάει στον αέρα, αντί να μιλάει με τον άνθρωπο δίπλα του; Τόσο πιο προσιτό, τόσο πιο ανθρώπινο, και τόσο λιγότερο…καρκινογόνο από το handsfree(εκτός αν ο συνομιλητής σου σε πεθαίνει στο άγχος, οπότε προτίμησε το handsfree). Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να σκέφτομαι κάτι που μου είχε πει η θεία μου η Μαρία όταν ήμουν μικρή: «Η καρδιά είναι το πιο αλάνθαστο μέτρο». Έτσι είναι. Όταν βλέπει αγάπη, χτυπάει δυνατά. Όταν βλέπει κίνδυνο, επίσης. Όταν δεν υπάρχει τίποτα που να την ενδιαφέρει, αφήνει τις ευγένειες κατά μέρος και συνεχίζει το ρυθμικό της χτύπο αμέριμνη, όσο κι αν προσπαθείς να την πείσεις να κάνει μια προσπάθεια.

Η σοφή θεία Μαρία, αδερφή του παππού μου, είχε αντικαταστήσει τους παππούδες μου, καθώς λόγω ενός μεγάλου καυγά στα τρία μου χρόνια, οι σχέσεις μας είχαν χαλάσει εντελώς. Να φανταστείτε μετά από τόσα χρόνια, τους γνώρισα ξανά στα 13 μου. Η θεία Μαρία λοιπόν, έπαιζε το ρόλο της γιαγιάς για μένα. Λουσάτη, περιποιημένη, με τα κατακόκκινα βαμμένα νύχια της, και…ανύπαντρη όλα της τα χρόνια, αποτελούσε σκάνδαλο για τη γειτονιά και την εποχή της. Θυμάμαι της άρεσε πολύ το κίτρινο και το ροζ φούξια, και πάντα μου έπλεκε κατακίτρινα συνολάκια που ξεπατίκωνε από περιοδικά μόδας. Έκανε τα πάντα για χάρη μου, καθότι εγώ πρωτότοκη και η θεία άκληρη, κάναμε ανεπανάληπτο δίδυμο. Μου έμαθε να μην νοιάζομαι τι λέει ο κόσμος, και να ντύνομαι όπως μου αρέσει. Επίσης μου έμαθε να μην το βάζω κάτω, παρόλο που η μαμά μου παραπονιόταν ότι με κάνει «γλωσσού».

Η θεία Μαρία λοιπόν, πάντα έκρυβε μια έκπληξη μόνο για τις δυο μας. Η πιο αγαπημένη μας στιγμή ήταν κάθε Κυριακή. Σηκωνόμουν από το πρωί με ανυπομονησία να πιω το ΝΟΥΝΟΥ μου, με τη μαμά πάνω από το κεφάλι μου να φωνάζει «τι το λιβανίζεις μια ώρα, πιες το» κι εγώ να περιμένω να γυρίσει από την άλλη για να το χύσω στο νεροχύτη. Μετά διαλέγαμε τα καλά μου ρούχα και ντυνόμουν με μεγάλη επιμέλεια. Κόκκινο λουστρινάκι, σοσονάκια ίσια μεταξύ τους, και τα μαλλιά κάτω όπως άρεσαν στη θεία, που είχε καημό το ίσιο της μαλλί που το τύλιγε για να γίνει σγουρό, και αδυναμία στις μπούκλες μου. Κατά τις 12 άκουγα το κλειδί να γυρίζει στην πόρτα της τζαμαρίας, και έμπαινε η θεία. Με ένα κόκκινο κραγιόν ασορτί με τα νύχια, στην τρίχα πάντα. Με έπαιρνε από το χέρι και πηγαίναμε στη στάση του λεωφορείου. Παρόλο που δε μπορούσε να στέκεται πολύ ώρα όρθια, δεν παίρναμε ποτέ ταξί επειδή μου άρεσε να χτυπάω εγώ τα εισητήρια. Κατεβαίναμε στην παραλία και πηγαίναμε στο Μεταφτσή, που ήταν ένα ξακουστό εστιατόριο της εποχής. Η θεία έτρωγε φιλέτο κοτόπουλο αλα κρεμ, παρόλο που ο γιατρός της είχε απαγορέψει τα γαλακτοκομικά και τα λίπη. Εγώ έτρωγα πατάτες τηγανητές, τη μεγάλη λατρεία μου. Ακόμα θυμάμαι πως κορδωνόμουν όταν τις έφερνε ο σερβιτόρος σε μια λευκή, πορσελάνινη πιατελίτσα, και κρατούσα ευλαβικά το πιρούνι με το αριστερό και το μαχαίρι με το δεξί, όπως μου είχε δείξει, για να δείξω τους καλούς τρόπους μου. Μετά κάναμε βόλτα στην παραλία, και μου έπαιρνε πάντα ένα γυαλιστερό μπαλόνι με ήλιον, που τις περισσότερες φορές βλέπαμε να φεύγει στον ουρανό επειδή γλίστρισε το κορδελάκι από το ιδρωμένο χέρι μου.

Η θεία Μαρία έφυγε πριν αρκετά χρόνια. Μέρες σαν τη σημερινή, σκέφτομαι ότι μπορεί στ’ αλήθεια ο κάθε άνθρωπος να είναι νησί, όπως λένε. Ίσως για αυτό η θεία δε βρήκε κάποιον να της κρατάει το χέρι με τα κατακόκκινα νύχια μέσα σε όλον αυτό τον ωκεανό. Άμα όμως ισχύει, κι εσύ είσαι χαμένος στο νερό και τον βρεις, δεν είναι η στεριά που θα σε σώσει; Για σηκώστε το βλέμμα σας και αγναντέψτε τον ορίζοντα. Τόσα νησιά περιμένουν να τα ανακαλύψετε, αρχίστε κουπί.

Και επειδή σας μέλωσα πολύ με τα φιλοσοφικά μου, πάρτε λίγο μεζέ από Σείριο να έρθετε στα ίσια σας.

Άλλος για Χίο τράβηξε...

Πριν αρχίσω το σημερινό ποστ, παραίνεση:

Όσοι ακούτε Stavento,λυπηθείτε όλους εμάς που δεν ακούμε. Αν σας αρέσει η Καλομοίρα, μην ντρέπεστε να το παραδεχτείτε. Αν σας αρέσουν τα Ημισκούμπρια, το ίδιο. Αν σας αρέσουν και τα δύο, ακούστε τα και τα δύο. Αλλά μια κοπελίτσα που νιαουρίζει, με μια παρέα μανταχαλαίους να μουρμουράνε στίχους χωρίς νόημα ΔΕΝ είναι ραπ, χιπ-χοπ, ή ότι άλλο τέλος πάντων θέλουν να θεωρούνται. Και προς Θεού ,δεν είμαστε βαρήκοοι!

Τώρα μπορώ να αρχίσω λοιπόν. Τις τελευταίες μέρες διένυσα κυριολεκτικά όλη την Ελλάδα. Ξεκινώντας από τον μικρό και φτωχικό μας Βόλο, έφτασα στην Αλεξανδρούπολη(την οποία δεν πρόλαβα να δω καθόλου επειδή ήταν ταξίδι αστραπή) και δύο μόνο μέρες μετά, κατέβηκα στην Τρίπολη. Παρέδωσα τον Μούκο μου στα χέρια της μαμάς πατρίδας τραγουδώντας «Αεροπόρος θα γενώ…»

Για το ταξίδι στην Αλεξανδρούπολη δεν έχω να πω και πολλά, κάτι συγγενείς γνωρίσαμε και τιγκάραμε στις καριόκες. Αλλά για το ταξίδι στην Τρίπολη…

Τι να πρωτοπώ. Μπαίνοντας στην πόλη μετά από έξι ώρες ταξίδι ,το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε ήταν μια ωραιοτάτη αφίσα του μεσιέ Καρατζαφέρη, με δυο χέρια από κάτω(για το σύνθημα «Χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη» βρε ανίδεοι, τς τς τς…) και την επεξηγηματική λεζάντα «είναι ο καλύτερος επειδή το απέδειξε και στην Ευρώπη».Τι να πω, άσχετη είμαι από πολιτικά, αλλά αφού το απέδειξε ο άνθρωπος, να μην το πούμε; Δεν έδωσα σημασία, και προχώρησα προς το ταξί που θα μας πήγαινε στο ξενοδοχείο. Ανοίγοντας την πόρτα του πορτ μπαγκάζ για να βάλουμε τις βαλίτσες, ερχόμαστε φάτσα κάρτα με ένα φραπεδοπότηρο. Με τον ξεραμένο αφρό του φραπέ. Ναι, και το σπαστό καλαμάκι. Όχι, δεν ήταν το πλαστικό, από αυτά που παίρνουμε στα ταξίδια, ούτε το άλλο που παίρνουμε από τις καντίνες κατά μήκος της εθνικής οδού. Κανονικότατο φραπεδοπότηρο που μοίραζε ο νες την προηγούμενη δεκαετία ήταν, και μάλιστα με την επωνυμία πάνω. Πήγα να τα μπήξω, αλλά όπως πάντα ο μούκος περιέσωσε την λιγοστή μου αξιοπρέπεια και με έχωσε στο ταξί. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο υπό τη συνοδεία Βασίλη Καρρά(non-stop) και με ένα μάτσο περιοδικά στο πίσω κάθισμα λες και είχαμε πάει οδοντίατρο. Στην πλατεία που ήταν το ξενοδοχείο μας θαυμάσαμε με περισσή ευχαρίστηση το εικαστικό δρώμενο για την Πασχαλιά:ένα μάτσο υπερμεγέθη κεριά, δυο φορές το μπόι μου, σε φλούο χρώματα. Η ρεσεψιονίστ αφού τακτοποίησε τα διαδικαστικά μας παρέδωσε το κλειδί, το οποίο συνοδευόταν από…Εδώ σας θέλω. Ξέρω τι θα πείτε, από μπρελόκ, από καρτούλα που τοποθετείται σε ειδική εσοχή για το ρεύμα, από πάσο…Όοοοχι αγαπητοί. Συνοδευόταν από ένα τεράστιο γκουμουτσοειδές κατασκεύασμα που προσομοίαζε σε πόμολο. Ιδέα δεν είχαμε τι ήταν. Αλλά όταν ανεβήκαμε στο δωμάτιο και είδαμε την ξεχαρβαλωμένη πόρτα, υποθέσαμε ότι είναι για να βαράς κατακούτελα τους πιθανούς διαρρήκτες…Ε λοιπόν, έχω δει πετσέτες με μονόγραμμα, μαντίλια με μονόγραμμα, ακόμα και σαπουνάκια με μονόγραμμα…αλλά λεκάνη τουλέτας με το μονόγραμμα του ξενοδοχείου δεν είχα ξαναματαδεί.

Το απογευματάκι είπαμε να κάνουμε μια βόλτα στην πόλη. Η σύντομη περιήγησή μας μας γέμισε ενδιαφέρουσες πληροφορίες, όπως:

• Υπάρχει κατάστημα «Όλα 300» που έγραφε στην πινακίδα του ότι έχει ΚΑΙ είδη βαπτιστικών ΚΑΙ γάμου παρακαλώ. Σπεύσατε.

• Αν αρρωστήσετε στην Τρίπολη, δεν υπάρχει κανένας φόβος, έχει σε κάθε γωνία φαρμακείο και γιατρό. Επίσης έχει σε κάθε γωνία(δίπλα από το φαρμακείο) κατάστημα παπουτσιών και κάβα κρασιού.

• Αν είστε πολύ θρήσκος, η Τρίπολη είναι η πόλη για σας. Κάθε μαγαζί, ανεξάρτητα από το είδος που εμπορεύεται, διαθέτει και θρησκευτικά είδη. Είδαμε μέχρι και βιβλιοπωλείο που αντί για βιβλία στη βιτρίνα είχε αγιογραφίες(και δίπλα μολυβάκια του Μπομπ Σφουγγαράκη).

• Είναι η μοναδική πόλη όπου μπορείτε να θαυμάσετε αρχαιοελληνικά αγάλματα στις ταράτσες εμπορικών καταστημάτων, φωτισμένα με μπλε νέον(ασχολίαστο).

Αφού λοιπόν περάσαμε το κομμωτήριο «Η Λυγερή» και αποφασίσαμε ότι η «κοσμική ταβέρνα Η ωραία Τριπολιτσά» δεν ήταν για μας, καταλήξαμε να πάρουμε το βραδινό μας σε ένα συμπαθέστατο μεζεδοπωλείο. Ωραίο φαγητό, ευγενέστατοι υπάλληλοι, μείναμε υπέρευχαριστημένοι.

Το επόμενο πρωί συνόδεψα το έτερον ήμισυ στο στρατόπεδο, και πήρα το δρόμο του γυρισμού. Α,είδα και τον ισθμό(σιγά το πράγμα πια, τι το κάνουν τόσο θέμα).

Έχω και μια απορία. Στον τρισάθλιο τον σταθμό Λιοσίων, το ξέρετε ότι πληρώνεις το χαρτί υγείας; Βασικά μέσα στις τουαλέτες έχουν βγάλει το χαρτί, και έξω από αυτές βρίσκεται μια κυρία που σου κόβει-με το αζημίωτο βέβαια-ένα μικρό κομματάκι και στο δίνει. Κι ο Θεός βοηθός…

Πάσχα στο χωριό

Φέτος οι δικοί μου είχαν τη φαεινή ιδέα να κάνουμε Πάσχα στο χωριό. Βρίσκεται σε ωραία τοποθεσία, πίσω από το Πήλιο, αλλά το κτήμα μας είναι δίπλα σχεδόν στη θάλασσα, και εκτός από την πανέμορφη θέα, δεν προσφέρει τίποτε άλλο. Θέλω να πω, δεν έχει κανείς πρόσβαση σε τρόφιμα, διασκέδαση, ούτε καν σε κάρτα για το κινητό. Εκεί λοιπόν πέρασα τις τελευταίες τρεις μέρες. Ήμουν προετοιμασμένη για το κύμα βαρεμάρας, εξοπλισμένη με βιβλία και τον φορητό για να βλέπω καμιά ταινία. Σκέφτηκα ότι θα ήταν πρώτης τάξεως ευκαιρία να τελειώσω και ένα ασπρόμαυρο φιλμάκι που μου είχε μείνει, οπότε και η φωτογραφική μηχανή πήρε τη θέση της στις αποσκευές. Αυτό που δεν προέβλεψε το σατανικό μου μυαλό, ήταν οι ορδές συγγενών που θα κατέκλυζαν το κτήμα και θα απειλούσαν την ψυχική μου υγεία.

Μόλις το βράδυ της ανάστασης, πληροφορήθηκα ότι το Πασχαλιάτικο μενού θα περιελάμβανε καμιά εικοσαριά ξαδέρφια, τους αντίστοιχους θείους και θειάδες, τρεις γριές (κομπλέ με μασέλες και τσεμπέρια),μία Ελβετή, και ένα μάτσο φίλους και γνωστούς συγχωριανούς. Άμεσα βρήκα τα πιο απροσάρμοστα ρούχα και αξεσουάρ μου, ώστε να θωρακιστώ απέναντι στον εχθρό.

Το τρελό κέφι άρχισε από το Σάββατο. Με έναν απίστευτο, παγωμένο αέρα να φυσάει, έβαλα το φορεματάκι μου(οι γονείς μου επέμεναν ότι δε μπορώ να πάω με το τζιν στην Ανάσταση σε χωριό) και μεταφέρθηκα σε μια εκκλησία της οποίας ο παπάς έπαιρνες όρκο ότι θα ξεψυχούσε πριν το Χριστός Ανέστη, και θα μας άφηνε σύξυλους στο κρύο και στ’ αγιάζι. Ευτυχώς γυρίσαμε γρήγορα.

Η επόμενη μέρα ήταν ακόμα χειρότερη. Ξύπνησα στις 7 από τον ήχο της καταρρακτώδους βροχής στο τροχόσπιτο (που μετά τη θεομηνία μετονομάστηκε σε βροχόσπιτο),βοήθησα στις δουλειές, και έμεινα να κοιτάζω άπραγη από τα μικρά παράθυρα το γρασίδι. Μερικές ώρες μετά, άρχισε να καταφτάνει το συγγενολόι. Δε μπορώ να πω, οι περισσότεροι ήταν έξυπνοι άνθρωποι και δε με πλησίαζαν παρά μόνο για τα τυπικά. Παρόλα αυτά, είχαμε και λαμπρές εξαιρέσεις τολμηρών. Σας παραθέτω τις πιο επιτυχημένες προσπάθειες:

• Βγαίνω κρατώντας τη βιογραφία της Βιρτζίνια Γουλφ στο ένα χέρι, για να ευχηθώ σε μια καινούρια φουρνιά συγχωριανών. Εκεί που πλησιάζω στο τέλος των χειραψιών και φέρνω κάτι σε Αβραμόπουλο που κατεβαίνει για δήμαρχος με το χαμόγελο της Crest,με πλησιάζει ένας τύπος με κοτσίδα και μούσια.

-«Γεια σου ξαδέρφη».

-«Γεια σου κι εσένα, χρόνια πολλά».

-«Πώς τα περνάς; Πήρες και βιβλία μαζί σου;»

-«Ε ναι, να περνάει η ώρα».

-«Α, διαβάζεις;»

Όχι κοιτάω τις εικόνες.

-«Ε διαβάζω.»

-«Όλες τις μέρες που είσαι εδώ;»

-«Ναι, γιατί;»

-«Διάβασες και…προχτές;»

-«Ε ναι, προχτές ήμουν στο Βόλο, αλλά διάβασα, κάθε μέρα διαβάζω. Γιατί ρωτάς;»

-«Μα προχτές ήταν Μεγάλη Παρασκευή, δεν το ξέρεις ότι είναι αμαρτία να διαβάζεις; Δεν κάνουμε τίποτα τη Μεγάλη Παρασκευή, είναι αμαρτία σου λέω».

Τώρα εγώ έφταιγα; Όχι πείτε μου. Δηλαδή αν αυτού του ερχόταν να πάει τουαλέτα ας πούμε Μεγάλη Παρασκευή θα τα χώνευε;

-«Δεν πειράζει ξάδερφε, έτσι κι αλλιώς έχω ήδη ρεζερβέ καζάνι στην Κόλαση με το όνομά μου πάνω του».

Αβγό ο ξάδερφος.

-«Με καλλιγραφικά. Άντε Χριστός Ανέστη.»

• Μόλις έχω καταρρίψει το πρώτο οχυρό, και εμφανίζεται ένα ΑΤΙΑ (Αγνώστου Ταυτότητας Ιλαρό Ανθρωποειδές) μπροστά μου. Μιλάμε για μαζική επίθεση, όχι αστεία. Αφού ξεπερνάμε χωρίς θύματα τις τυπικούρες, πιάνουμε κουβέντα για το κατά πόσο η ζωή στην ύπαιθρο είναι βαρετή. Και μου απαντάει όλο απορία:

-«Τι βαρετή ρε, έχεις πάει ποτέ με όπλο στο χωράφι;»

-«Όχι, γιατί να πάω με όπλο στο χωράφι;»

-«Για να παραμονέψεις και να σκοτώσεις πουλιά. Εγώ και μόνο που παραμονεύω με το όπλο, περνάω καλά».

Κι εγώ άμα σε βάλω να τρέχεις μέσα στο χωράφι και να έρχεται κατά πάνω σου ένα πλάσμα εκατό φορές μεγαλύτερό σου με μια καραμπίνα για να σου φυτέψει μια σφαίρα καλά θα περάσω βλάκα.

-«Α δηλαδή να μη βρεθούμε στο χωράφι σε καμιά στιγμή αφόρητης βαρεμάρας μαζί σου ε;» είπα και γέλασα.

Καμία αντίδραση. Μπα, άσε δεν το έπιασε. Ας το κάνω πιο λιανά.

-«Είμαι κατά του κυνηγιού.»(είπαμε, κελεπούρι ο τύπος, μην τον προγκήξουμε που λένε και στο χωριό)

-«Α, ΟΚ»,συνοδευόμενο από βλέμμα τύπου «μα καλά τι ούφο είναι αυτή».

-«Να πας να φυτέψεις τότε. Περνάς πολύ καλά. Είναι πολύ διασκεδαστικό.»

Τον συγκεκριμένο τον κράτησα για επιδόρπιο, και δεν είπα τίποτα. Μετά το κατσίκι όμως(που το φάγαμε στις 6:30 επειδή άρχισε να ψήνεται αργά λόγω βροχής),ετοιμάστηκαν να πάνε σπίτια τους για να ντυθούν για τη βραδινή διασκέδαση. Αρνήθηκα ευγενικά της πρόσκληση, αλλά περνώντας από μπροστά μου η χαρούμενη παρέα, πέταξα σε μια ξαδέρφη:

-«Ελπίζω να διασκεδάσετε πολύ. Μην ξεχάσετε καμιά αγκινάρα να πάρετε να φυτέψετε, να περάσει καλά κι ο ξάδερφος.»

Η καλύτερη του χωριού λέμε…Άντε και του χρόνου.

Να παίξουμε λίγο…;

Χτες οι δικοί μου έφυγαν για μια αυθημερόν εκδρομή στο χωριό, κι εγώ έμεινα σπίτι για να τιμήσω τα έθιμα και τις παραδόσεις. Μεγάλη Πέμπτη, και όπως κάθε χρόνο, ανέλαβα να βάψω τα κόκκινα αυγά. Αφού έβαλα στο Σείριο να φάει, κατέβηκα τα σκαλιά αναρωτούμενη αν ήταν η μέρα που λένε τα μοναδικά κάλαντα που μου αρέσουν. Ξάφνου, ακούω την αυλόπορτα να ανοίγει και βλέπω δύο αγοράκια να μπαίνουν. Ο ένας κοντούλης, ζουμπουρλός και μελαμψός, κι ο άλλος ένας ξανθούλης ψηλολέλεκας με ποδαράκια ακρίδας. Χαμογέλασα, και άνοιξα την πόρτα να τους καλημερίσω. Αλλά αντί για φατσούλες έτοιμες για κάλαντα, είδα δυο τρομαγμένα ζευγάρια μάτια να με κοιτάνε.

«Καλημέρα κυρία».

«Καλημέρα».

«Εμ…μπορούμε να χαϊδέψουμε λίγο το γατάκι;»

Έμεινα αποσβωλομένη.

«Φυσικά και μπορείτε».

Τους άφησα έξω να παίζουν με τη γάτα, και ζέστανα νερό. Η κατακόκκινη βαφή σε συνδυασμό με τη μεταλλική μυρωδιά του ξυδιού το έκαναν να μοιάζει με αίμα. Ξαναβγήκα στην αυλή.

«Δε λένε τα κάλαντα σήμερα; Να σας δώσω και φρεσκοβαμμένα αυγά;» τους είπα κεφάτα. Συνοφρυώθηκαν και οι δύο.

«Ε, εμείς κυρία δεν είμαστε από εδώ…» είπε διστακτικά ο μελαχρινός. Ο διπλανός του τον σκούντηξε και τον αγριοκοίταξε.

«Είμαστε…από…την Αλβανία…και…δε γιορτάζουμε Πάσχα. Μουσουλμάνοι είμαστε…» και κατέβασε το κεφάλι.

«Βλάκα, θα μας διώξει τώρα» του ψιθύρισε ο μεγαλύτερος.

Τους κοίταζα εκεί μαζεμένους, έτοιμους να φάνε κατσάδα.

«Δεν θα την πειράξουμε τη γατούλα, τη βλέπουμε και έξω από την αυλή, και την χαϊδεύουμε, δεν ξέραμε ότι ήσασταν σπίτι…» ψέλλισε ο ξανθούλης.

«Καλά, δεν έγινε και τίποτα»,τους είπα αδιάφορα και μπήκα πάλι μέσα. Έβαλα την πρώτη ντουζίνα αυγά στο κατακόκκινο υγρό. Κοίτα πως τα φέρνει η μοίρα. Αν ήξεραν τα πιτσιρίκια ότι το σπιτάκι δίπλα από το δικό μας είναι χτισμένο με πλίνθους από τότε που ήρθαν οι δικοί μου πρόσφυγες από τη Σμύρνη…Και τώρα, άλλοι πρόσφυγες, και μάλιστα από τους «εχθρούς». Τα αυγά είχανε γίνει ροζ. Πήρα δυο άβαφτα, κάτασπρα, και δυο σοκολάτες που είχα για τα βαφτιστήρια μου από το ψυγείο. Βγήκα ξανά έξω και τους βρήκα καθισμένους στο τσιμέντο, να γελάνε με τη γάτα που χοροπηδούσε να πιάσει ένα αυτοσχέδιο παιχνιδάκι με σπάγκο που της έφτιαξαν.

«Αυγά δε βάφετε, αλλά τα τρώτε ε;» τους είπα.

«Ναι, πως δεν τα τρώμε…»

«Ε πάρτε τότε από ένα και από μια σοκολάτα. Να πλύνετε καλά τα χέρια σας από τη γατούλα ε; Και μην το ξημερώσετε εδώ και σας ψάχνει η μαμά. Εντάξει;»

«Ναι, ευχαριστούμε πολύ!» μου απάντησε ο μικρός με μια λάμψη στα μαύρα του μάτια.

Έβγαλα τα αυγά από τη βαφή, και βύθισα την επόμενη ντουζίνα. Τα δάχτυλά μου πιτσιλίστηκαν με πορφυρό υγρό. Άραγε έτσι ήταν τα δάχτυλα των δικών μου τότε; Πιτσιλισμένα με κόκκινο; Καλπασμοί και φωνές αγωνίας μου ήρθαν στο μυαλό. Από έξω ακουγόταν χάχανα και ποδοβολητά. Χαμογέλασα μόνη μου.

Το μεσημεράκι άκουσα χτύπο στην πόρτα. Ήταν ο μικρούλης με τη μελαμψή φατσούλα.

«Εμείς πάμε σπίτι τώρα. Ευχαριστούμε για τα αυγά και τις σοκολάτες, και που μας αφήσατε να παίξουμε με τη γατούλα».

Κοίταξε τα κόκκινα χέρια μου.

«Με πράσινο σαπούνι θα ξεθωριάσει, μην ανησυχείτε, ξέρω, βάφει η θεία μου. Καλό Πάσχα…κι ας μη σας είπαμε τα κάλαντα.»

«Σ’ ευχαριστώ» του είπα και με έπιασε μια μελαγχολία. Με πράσινο σαπούνι ή με τα χρόνια, όντως, ξεβάφει. Και το ροζ δε φαίνεται και τόσο, γίνεται ένα με το δέρμα σου…

Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση σε όλους!