Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Θέλεις;

Σήμερα σκόπευα να γράψω ένα πολύ απαισιόδοξο ποστ. Μάλιστα το πρωί πηγαίνοντας στο νοσοκομείο για κάποια δικαιολογητικά, σκεφτόμουν πώς θα πω τι, πόση κακία βγάζει ο κόσμος αυτές τις μέρες, μετρούσα τα σκυθρωπά πρόσωπα που αντίκρισα αυτή την εβδομάδα και διαπίστωσα ότι ξεπερνούν κατά πολύ τα χαμογελαστά, ακόμα κι αν μετρήσεις μέσα σε αυτά τα πρόσωπα με γκριμάτσες (που όλοι ξέρουν ότι είναι ζαβολιά, γιατί μια γκριμάτσα δεν είναι χαμόγελο). Στο φανάρι σταμάτησε δίπλα μου ένα μικρό φιατάκι σαν το δικό μου, αλλά κίτρινο. Δεν θα το έβλεπα, γιατί αποφεύγω να κοιτάζω τους διπλανούς μου οδηγούς πλέον, από φόβο μήπως ακόμα μια στενοχωρημένη φάτσα προστεθεί στη συλλογή μου, αλλά ένα χτύπημα στο τζάμι με έκανε να γυρίσω. Μια μαμά, δύο μικρά παιδάκια στο πίσω κάθισμα, και τσάντες, βαλιτσάκια για το κολατσιό, παγουρίνα και μπλοκ ζωγραφικής σκόρπια στο πίσω κάθισμα. Η μικρή συνέχισε να χτυπά με το πολύχρωμο γλειφιτζούρι της το παράθυρο και μου έκανε νόημα να ανοίξω το δικό μου. Πάτησα το κουμπί που κατεβάζει το τζάμι και είδα τη μαμά της να γελάει. «Το κάνει σε όλους αυτές τις μέρες, δεν ξέρω γιατί…» μου είπε κάπως απολογητικά ενώ η μικρή μου πρότεινε το χεράκι με το γλειφιτζούρι και με ρώτησε:

«Θέλεις;»

Χαμογέλασα και είδα τη φατσούλα της να φωτίζεται.

«Δεν είναι σωστό να σου το πάρω» της απάντησα.

«Έχω κι άλλο!» φώναξε και έσκυψε στο κάθισμά της ψαχουλεύοντας τη σάκα με την καμηλοπάρδαλη. Το φανάρι είχε ανάψει πράσινο, και ο πίσω οδηγός κόρναρε εκνευρισμένος, αλλά δε με ένοιαζε πια. Μου έδωσε ένα μπλε γλειφιτζούρι, την ευχαρίστησα μιας και είναι και το αγαπημένο μου χρώμα, και την είδα να απομακρύνεται χαιρετώντας με από το πίσω παρμπρίζ με αυτά τα ματάκια γεμάτα φως. Στο γυρισμό κοίταξα τον διπλανό μου στα φανάρια και του χαμογέλασα. Κι έκανε κι αυτός το ίδιο.

Η χειρότερη περικοπή που μας έκαναν είναι αυτή της αισιοδοξίας μας. Μην το βάζετε κάτω, ξέρω ότι τα πράγματα είναι άσχημα για όλους, για άλλους λιγότερο, για άλλους περισσότερο. Αλλά κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και χαρίστε του ένα γλειφιτζούρι την ημέρα, μαζί με μια γερή δόση χαράς στο αγαπημένο σας χρώμα. Πιάνει.

9 σχόλια:

Μαριλενα είπε...

θέλω!

τι ωραία εικόνα μουκελάκι μου..
:))

moukelis είπε...

Να σου στειλω ενα; :-)
Δε μπορεις να φανταστεις ποσο ομορφα με εκανε να αισθανθω,μου αλλαξε ολη τη διαθεση!

Crazy Tourists είπε...

Άντε και μας έλειψε η νεραϊδόσκονή σου!!

Τρελοτουρίστρια

moukelis είπε...

Κι εμενα μου λειψατε dear,θα κανω ο,τι μπορω για να την επαναφερω. :-)

kihli είπε...

δίκιο έχεις! :)

Άννα είπε...

Τι να πω...Να πω οτι χαμογελασα, οτι συγκινηθηκα!!!
Τι ομορφη στιγμη!!!
Ευτυχως λογω δουλειας καθε μερα εισπρατω πολλες ομορφες εικονες, πολλα ομορφα χαμογελα.Και αυτο οσο περικοπες και αν γινουν, οσοι μισθοι και αν κοπουν , δεν νομιζω να αλλαξει...Γιατι τα 8χρονα κανενα ΔΝΤ δεν προκειται να τα αλλαξει!!!
Φιλια πολλα

moukelis είπε...

Αννα εσυ ξερεις απο πρωτο χερι τι εννοω! :-)
Δωσε ενα μεγαλο φιλι απο μενα στην ομορφη ταξη σου,και πες τους οτι τους ευχαριστουμε που υπαρχουν!
Φιλια πολλα καλο μου!

Staytrue είπε...

Είχες καιρό να γράψεις...
είλικρινά μέσα στη μαυρίλα που μας διέπει το μπλέ γλειφιτζούφρι (έτσι τα έλεγα μικρή) ήταν βάλσαμο...
ωραίο ποστ...

StrangeEmily είπε...

Όμορφη κίνηση Moukelis!